4 Ιουν 2008

Άσχετο: Ο Κίπλινγκ στο γιό του, μάθημα ζωής......

Αν…

Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ’ εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.

Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος
δε σε πιστεύει, κι’ αν μπορείς να του σχωρνάς τούτη τη δυσπιστία.

Να περιμένεις αν μπορείς δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι’ αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,
κι’ αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό η τον πολύ σοφό στα λόγια....

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς, και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’ αντικρύζεις σου βαστά το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια,
κι’ όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,

αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς, για να 'ναι για τους άμυαλους παγίδα
ή συντριμμένα να θωρείς όσα σού 'χουν ρουφήξει τη ζωή σου,
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα....

Αν όσα απόκτησες μπορείς σ’ ένα σωρό μαζύ να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς κορώνα η γράμματα όλα να τα παίξεις,
και να τα χάσεις και απ’ αρχής, ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι,
και να μη βγάλεις και μιλιά γι’ αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.

Αν νεύρα και καρδιά μπορείς και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι’ ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε»....

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.

Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ πάρα πολύ κανέναν.

Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν, την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θάναι τότε η Γη, μ’ όλα και μ’ ό,τι πάνω της κι’ αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ:
Άντρας αληθινός θάσαι, παιδί μου.


Rudyard Kipling
μετάφραση Κ. Καρθαίου(?)


...και στο σχολείο μαθαίναμε ένα κάρο μπούρδες...

Λίγο μυαλό δεν μπορούσαν να μας βάλουν εκεί, τουλάχιστον, περί του τί σημαίνει "Ανθρωπος",
μια και οι γονείς μας μας μεγαλώνουν στη γυάλα -ή σ' έναν φανταστικό κόσμο τυφλών ως επηρμένους μονόφθαλμους....

Αφιερωμένο λοιπόν σ' αυτούς που όσο ζουν "ταχταρίζουν" τα παιδάκια τους....

Μακάρι να μην καταλάβουν ποτέ πόσο κακό τους κάνουν, και πόσο λίγο εκπληρώνουν τον προορισμό τους....


3 σχόλια:

  1. Kai exeis tin kalyteri metafrasi pou epsahna edw kai kairo kai olo se kakotexnies skotafta!
    To " synanthsa" se ayth thn metafrasi to 1986 kai apo tote me stoixeiwse opws sou eyxomai na sou symvei :)
    Perastikoys xairetismoys :))

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ευχαριστω! Η καλύτερη μετάφραση που έχω διαβάσει έως τώρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ναι, και γω εψαχνα καιρο για μια αξιοπρεπή...
    αν και νομιζω οτι κατι αλλαξα σ αυτήν, αλλα εχει περασει καιρος και δεν μπορω να θυμηθω...
    θενκς ενιγουει!!!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget