24 Οκτ 2008

Απελευθέρωση και Ελευθερία....

Το παρακάτω ποίημα- που μου το απήγγελλε συχνά κι η συχωρεμένη η Αξώτισσα η γιαγιά μου- γράφτηκε στην Απείρανθο της Νάξου μετά την Κατοχή, κυκλοφόρησε από στόμα σε στόμα και δημοσιεύτηκε σε μια τοπική εφημερίδα της εποχής εκείνης....



ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Αξάδερφε Δημήτρη
Ένα τραγούδι θα σ'αρχέψω
και στην εφημερίδα θα το πέψω
και διάβασέ το κι αν σ' αρέσει
βαρ'το* κι αυτό στου "Νικολού" τη θέση

-Επέρασένε ένας χρόνος τώρα
που εφύασι οι τύραννοι απ τη χώρα
κι αν ειν ετσά η Λεφτεριά που λένε
άσε που μας την πέψανε* πεσκέσι,
ήρωες γινήκαν οι προδότες
κι οι ήρωες γυρίζουνε τσι πόρτες
κι εκείνοι οπου ετρώανε τσι λίρες
κι αφήκαν ορφανά παιδιά και χήρες
ξεκοκκαλιάζουν τώρα τα κλεμμένα
και να μια τύφλα* στσι φτωχοί κι εμένα.
Κι εκείνοι οπου τρώανε με τσ' άλλοι
με τσι Εγγλέζοι ξανατρώσι πάλι.
Και όσα ήκουα κι ενόμιζα κι εθάρρου
εγίνηκαν καπνός ενός τσιγάρου

Γράψε μου λοιπόν, ποια ειν' αυτή η Ελευθερία
μπας κι ειν' η πείνα κι η λυσεντερία;
Μπας κι ειν η μαυροφόρα που γυρίζει
τσι στράτες κι απ τη γδύμια τουρτουρίζει;
Γράψε μου κι αν ειν' αυτή να τη γνωρίσω,
να παω να τη βρω να τση μιλήσω
και να τση πώ: Πώς φαίνεσαι τσαμένη*,
πώς είσαι απ' τα κόκκαλα βγαλμένη
γιατι θωρώ τσι δυο σου τσι κουτάλες
κι ειν' όξω πεταμένες οι κοκκάλες;
Κι αν θες τσαμένη έλα μαζί μου,
να μοιραστούμε το ξερό ψωμί μου,
τα αίματα να πλύνω των πληγών σου,
κι ύστερα φύε και δος των εμματιών σου
κι άμε να ζήσεις σ' άλλοι τόποι,
μα 'πα δε σε γνωρίζουν οι ανθρώποι.






*βαρ΄το= βαλ'το
*πέψανε=στείλανε
*τύφλα=μούντζα
*τσαμένη=καμένη, καημένη

3 σχόλια:

  1. καλησπέρα...

    πόσο σοφά είναι αυτά τα λαϊκά λόγια... πόσο σοφά... και πόση αλήθεια κρύβουν... κι αν για περασμένα τα νομίζουμε εμείς σήμερα ας είμαστε στην τύφλα μας...

    μπορεί η πείνα μας να μην είναι πια κυριολεκτική... μας ταΐζουν σκουπίδια...
    είναι η φτώχια μας όμως μεγαλύτερη καθώς ζούμε σε κλουβιά και άσχημες πόλεις, και φταίμε κι από πάνω για αυτό... Είναι αυτή η νέα πείνα μας χειρότερη, καθώς βγαίνουμε καμιά βόλτα έξω και βλέπουμε άγνωστες έννοιες όπως η Δημοκρατία, ή η ποιότητα ζωής...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ειναι η πικρα που βγαζει που συγκλονιζει...
    Αισθήματα που εμείς δεν εχουμε νιώσει, και πραγματικά δεν μπορώ να τα φανταστώ...

    Ακόμα και στα νησιά, που υποτίθεται ότι ο εμφύλιος δεν είχε τόση ένταση όσο στην ηπειρωτική ΕΛλάδα, κι ομως...
    Προτιμάς τουλάχιστον να υποφέρεις και να είναι αιτία ο ξένος, ο κατακτητής.
    Το μίσος, η αγνωμοσύνη, η αδικία και η αδιαφορία από το αίμα σου, τα αδέλφια σου είναι που σε οδηγούν στο μαράζι αυτό, που σε κάνουν να παραιτείσαι τελικά από όσα αξίζουν να τα διεκδικήσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget