Δικαιολογιες.

...




Ακούω παιδικά τραγούδια... Τρυφερά, αστεία, αγαπημένα τραγούδια. Σαν κι αυτό.

Και σκέφτομαι ξανά και ξανά, προσπαθώντας να βρώ μιαν άκρη σ όλον αυτόν τον παραλογισμό.....

...δεν έχουν άραγε ευθύνη εκείνοι που εξαφάνισαν την παιδική γλυκύτητα που ζήσαμε εμείς, για να πουλήσουν ένα σωρό καφρίλες όπου κερδίζεις 100 πόντους το κάθε πτώμα που ξαπλώνεις, το κάθε κεφάλι που παίρνεις?

Δεν έχουν ευθύνη οι γονείς που βλέπουν τί γίνεται, και όμως εξακολουθούν σαν τους αναίσθητους να παρκάρουν τα παιδιά τους μπροστά στο - αλίμονο, όχι πλέον χαζοκούτι αλλά τρομοκούτι? Που δικαιολογούν τα πάντα, επειδή βαριούνται να τα διορθώσουν? Που υποχωρούν στα πάντα επειδή το "όχι" είναι δυσκολότερο, πιο μπελαλίδικο και χρονοβόρο από το "ναι"?...

Ε ναι, δεν φταίνε? Θα φταίνε. Κάτι πρέπει να φταίει.

Κι εκείνη την ώρα ακούω γέλια απο την οθόνη και ζητωκραυγές, κι είναι το "Ελλάδα έχεις ταλέντο" που φτάνει στο τέλος του....

Νικητές σήμερα ένα σωρό παιδιά, 15 με 18 χρόνων... Μαγκάκια, μοντέρνα, μαυροντυμένα. Γελάνε, "ουάου", "ευχα'στούμεεεε!!!" στο κοινό που τους ψήφισε. Κανουν υποκλίσεις, σπάνε πλάκα, τρισευτυχισμένοι.

Αυτοί έχουν άλλο ζόρι: να δημιουργήσουν, να διαγωνιστούν, να διακριθούν.
Να γράψουν λόγια για τη μουσική τους, και μελωδία για τους στίχους τους.
Να κάνουν το χόμπυ τους ευκαιρία και τα όνειρά τους πραγματικότητα.
Ενα τσούρμο νέα παιδιά κι αυτά.
Παιδιά που επίσης μεγάλωσαν χωρίς Στρουμφάκια, Νιλς, Κάντυ, Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος... Που τα πάρκαραν μπροστά στην τηλεόραση και στο Play Station κι εκείνα, να πυροβολούν και να πυροβολούνται όλο το απόγευμα ως τα μεσάνυχτα. Που τους δικαιολόγησαν τόσο οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι θείοι τους, οι δάσκαλοί τους... Που τους είπαν ένα σωρό "ναι", τόσα πιο πολλά απ' όσα θα 'πρεπε...

Όμως βλέπεις, δεν βλέπεις? Δεν τους βλέπεις? Δεν γίνεται πιο ξεκάθαρο...
Πού είναι ο παραλογισμός στην καλοσύνη και στην κακία? Είναι πέρα ως πέρα λογικά. Υπάρχουν. Να τα. Αυτή εκεί είναι η κακία σ όλο της τον τρόμο, σ όλη της την βαρβαρότητα. Και τίποτε άλλο.

Και παίρνω την απόφασή μου. Καταλήγω.

Ε λοιπόν ΟΧΙ, ΔΕΝ θα τα δικαιολογήσω κι εγώ αυτά τα βάρη της γής, αυτά τα ομοιώματα ανθρώπων. Δεν έχει ουτε "μα", ούτε δεύτερες σκέψεις, ούτε τρίτες αναθεωρήσεις, ούτε "καημένα νιάτα".
Σε τίποτε, για τίποτε και με κανέναν τρόπο. Κανείς άλλος δεν "φταίει". Δική τους είναι η ευθύνη, μόνο δική τους.

Έκαναν κι εκείνοι την επιλογή τους. Εκείνοι διάλεξαν ποιο θα ακολουθήσουν, από όλα τα μονοπάτια που βρέθηκαν στο πέρασμά τους - κι ήταν πολλά, πάρα πολλά.
Κι αντί να προσπαθήσουν να "σώσουν οτιδήποτε κι αν σώζεται", αποφάσισαν να εκτελέσουν όποιον ήταν ευκολότερο να εκτελεστεί, να κάψουν ο τι ήταν ευκολότερο να καεί, να φτύσουν ο τι δεν μπορούσε να τρέξει, να χτυπήσουν τον αδύναμο, να σημαδέψουν τον άοπλο και να πατήσουν τη σκανδάλη έτσι. Απλά.
Επέλεξαν να άρουν αντί να θέσουν, να καταστρέψουν αντί να δημιουργήσουν, να ουρλιάξουν αντί να τραγουδήσουν, να μουτζουρώσουν αντί να ζωγραφίσουν, να κλέψουν αντί να χαρίσουν, να κάψουν αντί να φυτέψουν, να μαυρίσουν τον κόσμο αντί να τον γεμίσουν ελπίδα, να κάνουν πόλεμο αντί έρωτα.
Το επέλεξαν ενω μπορούσαν να διαλέξουν κάτι άλλο.
Εν ψυχρώ.

Επιλογή τους λοιπόν, τόσο των μεν, όσο και των δε.
Επιλογή μου.
Και υποχρέωσή όλων μας.
Αρκετά μας επιβάρυναν, και αρκετά ελαφρυντικά τους έχουμε δώσει. Σώνει.

Τωρα να μας γυρίσουν επιτέλους πίσω τα στραβά μας και τα ίσια μας, τα αμφιθέατρα και τους ενθουσιώδεις αγώνες μας, τη μαχητικότητά μας και τις ειρηνικές πορείες μας, το γέλιο μας και την γκρίνια μας. Να μας επιστρέψουν τουλάχιστον ο τι επιστρέφεται - γιατί, βλέπεις, μερικά γέλια που έσβησε το μίσος τους, δεν θα ξανάρθουν πίσω ποτέ.

Και να τους δώσουμε κι εμείς το μερτικό τους. Τη μιζέρια, τη σκοτεινιά και την μαυρίλα που τόσο ποθούν, τόσο κυνηγούν, τόσο αξίζουν...

All-time classic

Ελληνάρας με τζιπ, φανάρια Ζαχάρωφ και Βασ. Σοφίας, οχτώμισι το πρωί. Τον βλέπω από το λεωφορείο. Κατεβάζει το παράθυρο για λίγο, ίσα ίσα να κάνει νόημα προς το πεζοδρόμιο, στο παιδί που ψάχνει να καθαρίσει κανένα τζάμι. Ένα όμορφο μελαμψό σγουρομάλλικο παιδί, κάπου 20 χρονών.

Υπακούει πετώντας ο τσαχπίνης, με μια χαρά, ένα ζήλο, ένα χαμόγελο αυτοπεποίθησης. Αργεί αυτό το πρασινο φανάρι, τι ωραία... Χαμογελάει ενώ έχει ξαπλωθεί όλος πάνω στο παρμπρίζ. Απο την καλή, απο την ανάποδη, στέγνωμα. Κούκλα το κάνει.
Σκέφτομαι ότι ξυπνάει το πρωί -πού να μένει άραγε- βλέπει τον καιρό, παίρνει τη σκούπα και τον κουβά του, τα εργαλεία του, την επιχείρησή του όλη, και βγαίνει για δουλειά. Για δουλειά. Η δουλειά του. Οταν τον ρωτάνε "τι δουλειά κάνεις", απαντάει "καθαρίζω παρμπριζ στα φανάρια τέρμα Αλεξάνδρας. Όταν δεν βρεχει."

Ο άλλος, μέσα στο Τζίμνι, νωχελικός, κάτι ψάχνει. Νομίζω ότι κοιτάζει για κέρματα, αλλά ψάχνει τα τσιγάρα του. Τα βρίσκει. Ανάβει ένα. Ο μικρός τελειώνει και το σκούπισμα, πάει δίπλα του, πίσω από το τζάμι, περιμένοντας το ευρώ του, τα πενήντα λεπτά του, το κάτι του... Με το τσιγάρο στο χέρι, ο Ελληνάρας κάνει πως κοιτάζει για ψιλά στο λεβιέ. Τωρα το θυμήθηκε. Και οι λεβιέδες δεν βγάζουν ψιλά.
Ούτε καν κατεβάζει το τζάμι: "Τι να κάνω, δεν βρίσκω", κάνει στη νοηματική που μόνο τα γουρούνια μιλάνε, αλλά που όλοι καταλαβαίνουν. Το παιδί απλώς απομακρύνεται, πάει το χαμόγελο.
Γινεται γρήγορα κόκκινο αυτό το φανάρι, τι ωραία.

Ψάχνω να πετάξω λίγα κέρματα στο πεζοδρόμιο, δεν εχω. Την επομενη φορά όμως. Κρεμιέμαι από το παράθυρο και φωνάζω ο τι βρισιά μου 'ρχεται - μα, και το τζάμι του να ήταν ανοιχτό, τα παχύδερμα έχουν βαρηκοΐα, αυτό είναι γνωστό. Δεν θα άκουγε τίποτε... Άλλη φορά θα κυκλοφορώ με πέτρες κι εγώ μου φαίνεται, για πραγματικά γουρούνια, ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Συνθήματα δεν θα φωνάξω. Eίπαμε, δεν ακούνε ούτως ή άλλως τέτοιου είδους θηλαστικά.

Φτάνουμε στο Παίδων, ακόμα δίπλα μας ο μις Πίγκυ. Έχει στη θέση του συνοδηγού το δικό του παιδί, ενα αδυνατούλικο κάπου 8 χρονών, το οποίο εξασκείται στις εισπνοές Μάρλμπορο σκληρού.
Χωρίς ζώνη ασφαλείας - εκτεθειμένο. Έκθετο.

Η μαγκιά του ξεχειλίζει από τα μπατζάκια του πολλά βαρύ πατέρα. Μαγκιά στο μελαχρινούλη των φαναριών - μαγκιά με τον ιδρώτα του μελαχρινούλη. Και μαγκιά στον ΚΟΚ, σε κώδικες και νόμους - μαγκιά με κίνδυνο τη ζωή του παιδιού του.

Οι Έλληνες όμως λατρεύουν τα παιδιά τους, με τη σκέψη τους αναπνέουν, θυσία γίνονται γι αυτά. Δεν υπάρχουν πιο καλοί γονείς, αυτό είναι γνωστό στα πέρατα του κόσμου.
Κι είναι και φιλόξενοι, φιλότιμοι, γενναιόδωροι, οι Έλληνες. Πονετικοί. Ξέρουν από ξενιτιά.
Αποκλείεται να έχουν συμβεί αυτά λοιπόν.
Μάλλον εγώ δεν είχα ξυπνήσει ακόμη, κι όλα τα είδα στον ύπνο μου. Οχι, αποκλείεται να συνέβησαν.
Αποκλείεται να συμβαίνουν κάθε μέρα, τόσες φορές, στο ίδιο φανάρι, σε κάθε φανάρι.

Υποθετικά διλήμματα...

Χάριν πειραματισμού, ρώτησα την κολλητή μου που έχει δυο παιδιά, αγόρια, ηλικίας 13 και 16 χρονών, το εξής:

Πες οτι πρέπει, σε αναγκάζουν κάποιοι μαφιόζοι, να στείλεις το ένα σου παιδί, χωρίς παρέα, με κράνος, έξω απο το τμήμα Εξαρχείων, και να φωνάξει "ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ", Σάβατο βράδυ, που είναι τίγκα στον αστακό. Δεν χρειάζεται να το πιστεύει, απλά να το πει πειστικά, μπόλικες φορές. Μπορεί να προσθέσει και κάτι για τη μάνα τους, αν θέλει.
Αν θέλει, μπορεί να κάνει και τις αντίστοιχες χειρονομίες, να χουν οπτικοακουστικό υλικό τα ΜΑΤ.

Μολότωφ όχι, τσεκάρουμε το υπαρκτό δικαίωμά μας να μιλάμε και τις πιθανότητες να θυσιαστούμε γι αυτό. Να πετάμε μολότωφ δεν είχαμε ποτέ δικαίωμα, οπότε δεν το τσεκάρουμε...

Το άλλο παιδί σου, την ίδια ώρα, θα βάλει ένα σιδερωμένο παντελονάκι, και θα πάει Τζαβέλλα και Μεσολογγίου.
Θα πλησιάσει, θα καθήσει σε μία από τις καφετέριες, και θα μονολογήσει, ήρεμα αλλά δυνατά, προσποιούμενος ότι μιλάει, ας πούμε, στο τηλέφωνο:
"Αυτά τα άτομα είναι που έχουν κάψει την Αθήνα?? Ε ρε άμα τους κόψουν το χαρτζηλίκι, να δω μαγκιές..."
Δεν χρειάζεται να το πιστεύει, απλά να το πει πειστικά...Όχι πολλές φορές, δεν απαιτείται αυτό...


Η υποθετική μου ερώτηση κατέληγε ως εξής:

Ποιό απο τα δύο θα έστελνες στην Καλλιδρομίου, και ποιό στη Τζαβέλλα??

Ειλικρινής η φίλη μου.
Το βούλωσε, και δεν με ξανάπρηξε.

...για δημοψηφίσματα μόνο είμαστε...

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Public Issue για τις στάσεις των Ελλήνων απέναντι στην οικονομία, που παρουσίασε προχτές ο Γ. Μαυρής στο μέγαρο Καρατζά, (στα πλαίσια μιας εκδήλωσης του ΚΕΠΠ και της "Μεταρρύθμισης"), προκύπτουν τα εξής*.:

53% των συμπατριωτών μας κρίνουν θετικά την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ...
αλλά μόνο το 43% λέει ότι έχει ωφεληθεί η Ελλάδα απο την ένταξη- 43% οτι ΔΕΝ εχει ωφεληθεί...

(Δηλαδή υπάρχει ένα 10% που λέει "Ναι, καλό πράγμα είναι η ΟΝΕ, καλά καναμε και μπήκαμε, αλλά δεν μας εχει ωφελήσει..." -μάλλον κάναμε καλά και μπήκαμε επειδή είναι trendy)

Να μείνουμε στην ΟΝΕ θελει μόνο το 50% (το 46% να φύγουμε),
αλλά το 60% θεωρεί οτι όντως προστατεύει το ευρώ την Ελλάδα από την οικονομική κρίση...

(Δηλαδή πάλι υπάρχει ένα 10% που λέει "μα και βέβαια μας προστατεύει το ευρώ από την ουγκαντοποίηση, αλλά να μή μείνουμε, ε, δεν είναι και πολύ καλά, είμαι και συναισθηματικά προσκολλημένος στη δραχμή...")

Να μην αναφέρω ότι σαφώς υπάρχει κι ένα ποσοστό της τάξεως του 7-15 % που λέει "Καλά κάναμε και μπήκαμε μεν, αλλά δεν ωφεληθήκαμε, οπότε να φύγουμε, αν και μας προστατεύει"...

Πώς λέμε "καλά κανες και μου τό πες"?????


Και απ' αυτό το κοινό, εμείς, οι ευρωπαϊστές, θέλουμε να μας πει τι να κάνουμε με τη Λισαβώνα...

Γειά χαρά νταν...

Σύνδεσμοι κατά σειρά εμφανίσεως..
http://www.publicissue.gr/.../survey0864economiccrisis.pdf
http://www.publicissue.gr/985/kepp/
http://www.kepp.gr/index
http://www.kepp.gr/
http://www.metarithmisi.gr/

*βλέπω τις απαντήσεις σαν να εχουν τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια μεταξύ τους. Δεν μιλάω δηλαδή για τις περιπτώσεις που η συνάφεια τείνει στο μηδέν, πχ, "οχι, δεν ωφεληθηκε, το ευρω δεν προστατεύει, αλλα να φύγουμε, επειδη κάναμε καλά που μπήκαμε"... αυτά θεωρώ ότι δεν μπορούν να έχουν δοθεί ως απαντήσεις από το ίδιο άτομα, αν και -εννοειται- τίποτε δεν αποκλείεται...

Περιγράφοντας πρωτόγονες φυλές...

Από το βιβλίο του Νικ. Τάτση, Κονωνιολογία, Κοινωνική Οργάνωση και Πολιτισμικές Διεργασίες, τ. Β. εκδόσεις ΟΔΥΣΣΕΑΣ:

Η φυλή των Σενηλλέ.

Τα δύο κύρια χαρακτηριστικά της φυλής αυτής είναι αφ’ ενός ο οξύθυμος και εριστικός χαρακτήρας των μελών της και αφ ετέρου οι αργόσχολες συνήθειές τους. Η εργασία δεν αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της κουλτούρας τους και το μεγαλύτερο διάστημα του έτους βρίσκονται γύρω από τη λίμνη «Οϊεγόσεμ» επιδιδόμενοι σε συλλογικές διασκεδάσεις – κολύμβηση, ψάρεμα, λεμβοδρομίες κλπ.
Τους λίγους μήνες του χειμώνα που δεν είναι ιδιαίτερα βαρύς επιδίδονται σε ένα είδος τυποποιημένων λογομαχιών, που είναι γνωστό ως το έθιμο «σεδάβγακ». Η πρακτική του εθίμου δείχνει τη ροπή των Σενηλλέ προς μία πολιτιστική αίσθηση της κοινωνίας έντονα ανταγωνιστική. Είναι σε θέση να ανταλλάσσουν απόψεις και ύβρεις επί πολλές ώρες σε ομαδικά τελετουργικά που καλούνται «σεέραπ». Στο τέλος συμφιλιώνονται και αποχωρούν με αίσθηση συντροφικότητας.
Τα προβλήματα της φυλής είναι αρκετά, εξαιτίας της αποχής από την εργασία, αλλά υπάρχει και μια παράδοση να αποδίδονται σε ξένες επιρροές γειτονικών φυλών όπως οι βάρβαροι «Ιοκρύοτ». Οι Σενηλλέ διάκεινται εχθρικά εναντίον τους και εκδηλώνουν το «σοσίμ» - η λέξη υπονοεί «αντιπάθεια, απόρριψη και εκδίκηση».
Κύριοι κοινωνικοί τύποι στην κοινωνία των Σενηλλέ που θεωρήθηκαν αντιπροσωπευτικοί από τους ανθρωπολόγους ερευνητές που ασχολήθηκαν μαζί τους είναι οι εξής:
i. Οι περίφημες «Ατόκ», γυναίκες με έντονα χρωματισμένο πρόσωπο και στολισμένα ρούχα.
ii. Οι επικίνδυνοι «Σητήλα», νέοι επιδιδόμενοι σε πράξεις αγυρτείας.
iii. Οι άξεστοι «Ιοχάλβ» οι οποίοι διακρίνονται για την έλλειψη τρόπων.
iv. Οι εξευγενισμένοι «Σεδέλιρικ» που χαρακτηρίζονται από ψευδο-αριστοκρατική μιμητικότητα.
v. Οι οργιαστικοί «Σεδάκορ», οι οποίοι έχουν διαπλάσει ένα λατρευτικό τελετουργικό μουσικής και ρυθμικής με διονυσιακές εκδηλώσεις.
vi. Οι άκακοι «Σεκγάμ» άτομα μειωμένης πνευματικής ικανότητας, που προσποιούνται τον ευφυή.
vii. Οι στιγματισμένοι «Σελίτφεξ» που γίνονται αντικείμενο γελοιοποίησης για τις ατιμωτικές πράξεις τους.

Οι Σενηλλέ είναι περήφανοι για την πολιτιστική τους κληρονομιά και συντηρούν με ευλάβεια αρχαίους ναούς για τις θεότητες «Αΐδ», «Ήμρε» «Ιμετρά» και διάφορα πνεύματα. Παρά τη μακρόχρονη ιστορία και και τη δημιουργικότητα που ανέκαθεν τους διέκρινε, οι Σενηλλέ τελευταία αναζητούν νέους προσανατολισμούς. Νεότεροι ανθρωπολόγοι μας πληροφορούν ότι πλησιάζουν για συνεργασία άλλες γειτονικές φυλές, όπως οι «Ιολλάγ», «Ιολατι» και άλλοι.



(παρακαλείται ο αναγνώστης να διαβάσει και πάλι το κείμενο για τη φυλή των Σενηλλέ αντιστρέφοντας όμως τώρα τη σειρά των γραμμάτων στις λέξεις εντός εισαγωγικών. Η ιδέα πάρθηκε από μια παρόμοια περιγραφή της φυλής των Νακιρέμα (Αμέρικαν) που έκανε συμβολικά σε ένα παλαιότερο άρθρο του ο ανθρωπολόγος Χ. Μάινερ.)

Το κείμενο (εδώ λιγάκι προσαρμοσμένο) εντάσσεται στο κεφάλαιο περί Πολιτισμικών Παγκόσμιων, Εθνοκεντρισμού και Στερεοτύπων.

Ούτε τους εαυτούς μας δεν αναγνωρίζουμε όταν μας αλλάξουν την "ταμπέλα". Κι όμως, είμαστε εμείς, τα δικά μας έθιμα, οι δικές μας νοοτροπίες, και όχι κάποιας άγνωστης, πρωτόγονης φυλής...
Ετσι βλέπουμε και τους "άλλους". Είμαστε πρόθυμοι να αναγνωρίσουμε με περιφρόνηση τον πρωτογονισμό και τη βαρβαρότητά τους απλά και μόνο επειδή δεν είναι "εμείς".
Μήπως τελικά όμως είναι?? Μήπως τα κοινά μας χαρακτηριστικά είναι περισσότερα απ' όσα νομίζουμε?

Υγιαίνετε!!!!

;-))))))

ΦΕΚ και "Κοινωνία της Πληροφορίας"

Δημόσια Δεδομένα ΔΕΝ είναι μόνο τα ...πόθεν έσχες/αίσχη των βουλευτών.
Είναι και άλλα δημόσια δεδομένα, των οποίων το ...άβατο αποδεικνύει την συστηματική αγνόηση των επιταγών του Συντάγματος και των δημοκρατικών αρχών.

Τα ΦΕΚ, ας πούμε, είναι τα "Φύλλα της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως."
Για να ισχύει οτιδήποτε κάνει η Κυβέρνηση (με την ευρεία έννοια), πρέπει να δημοσιευτεί εκεί.
Διορισμός γαλάζιου ή πράσινου ή μπορντώ, αποδοχή παραίτησης πρυτάνεως, θέση ψηφισμένου νόμου σε ισχύ... Τα πάντα.
Είναι και ένας καλός τρόπος να πληροφορούνται οι πολίτες τους νέους νόμους που τους αφορούν, μια και η αρχή της δημοσιότητας υποτίθεται ότι είναι εν ισχύ.
Εξάλλου ειναι και υποχρεωμένοι να τους ξέρουν, ουσιαστικά.
Στην σύγχρονη Ελλάδα, βλέπετε, σε αντίθεση με την Αρχαία,
το να αποδείξεις ότι ΔΕΝ γνώριζες το νόμο,
δεν σε απαλλάσσει από την όποια κατηγορία ότι τον παρέβης...
"Ας τον ήξερες.... γι αυτο εξάλλου και δημοσιεύεται!!!!"

Ο κοινός νούς λοιπόν λέει τι???

...οτι θα πρέπει ειδικά με την ευκολία της τεχνολογίας του Διαδικτύου,- που δεν υπάρχει η επιβάρυνση του κόστους του χαρτιού- να μπορείς απλά να συνδεθείς με το Εθνικό Τυπογραφείο και να πάρεις τις πληροφορίες που χρειάζεσαι, να δεις τους νόμους και τα Προεδρικά Διατάγματα που είσαι υποχρεωμένος να γνωρίζεις...
Είτε είσαι Δήμος, είτε Ανώνυμη Εταιρεία, είτε ένας ταλαίπωρος ιδιοκτήτης κατοικίδιου...

...Δεν θα μιλήσω για τους τελευταίους. Που προσπαθούν να ...ανακαλύψουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις τις δικές τους και των τετράποδών τους μόνοι τους και δεν μπορούν.

Προτιμώ να αναφερθώ στους Δήμους, την τοπική ...ετεροδιοίκηση.
Είναι γεγονός ότι αν δεν έχεις ανανεώσει τη ...συνδρομή σου ως Δήμου στο ΕΤ (πχ επειδή ο προηγούμενος Δήμαρχος δεν άφησε κολυμπηθρόξυλο), ΔΕΝ έχουν οι υπηρεσίες σου πρόσβαση σε όσα φύλλα σου είναι απαραίτητα...
Μόνο σε ορισμένα, και όχι στην πλήρη τους μορφή..
Βρίσκεις δηλαδή το ΦΕΚ που χρειάζεσαι μεν στην αναζήτηση, δεν σε αφήνει να το διαβάσεις δε. Θέλει "κωδικό". Διαφορετικό για το κάθε έτος δημοσίευσης...

Και αν είσαι Δήμος κι όχι ιδιώτης, όπως καταλαβαίνετε, άντε να συνεδριάσει το Δημοτικό Συμβούλιο, να εγκριθεί το όποιο κονδύλι με απόφασή του, να σφραγιστεί, να αεριστεί, να... να... να....

Ε, και ΜΕΤΑ, αφού τακτοποιήσεις τη συνδρομούλα σου και πάρεις τον κωδικό, μπορείς να μπείς στο διαδίκτυο να βρείς τους νόμους που είσαι υποχρεωμένος να ...εφαρμόζεις, ή που είναι ψηφισμένοι για να σε ...προστατεύουν!!!!
Πάλι καλά που έχεις ...έκπτωση 50% ως ΟΤΑ....

Κατά τα άλλα,

"Η διευκόλυνση της πρόσβασης στις πληροφορίες που διακινούνται ηλεκτρονικά, καθώς και της παραγωγής, ανταλλαγής και διάδοσής τους αποτελεί υποχρέωση του Κράτους"... (άρθρο 5Α του Συντάγματος)
(σσ: η διευκόλυνση με το αζημίωτο βέβαια, τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται...)

ΥΓ: Για όποιον Δήμο/Νομαρχία/ΑΕ/ταλαίπωρο ιδιοκτήτη κατοικίδιου ενδιαφέρεται,
ο ...τιμοκατάλογος του Εθνικού Τυπογραφείου (και του λόγου το αληθές) είναι ΕΔΩ