Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πολιτικοί. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

5 Σεπ 2011

Debate: The Economic Crisis Weakens European Integration



Many a time since the financial crisis arose, in 2008, it has been stated that the chaos brought about will force the European Union to become more virile and more tightly united. Political economists and political analysts as well as many political leaders claim that this is an opportunity to correct what was not foreseen, to mend what was badly sewn. They say that as with every organism, when faced with an outer enemy, Europe will pull itself together; the self-preservation instinct always prevails and all doable is done, they say, in order to ascertain survival.

That may be the case with unitary organisms. Or with societies or communities that function and perceive themselves as such. With nations. With families. With teams.

But how do we define the EU? Is it a concrete body, a single organism, is it a team or not?

The Eueopean Union has mainly been about reports, directives and agreements. Behind all this are the elites, the bureaucrats, the politicians. But besides firm institutions, effective-or-not instruments and rigid instructions, the EU consists of people. Of peoples. Of citizens. The union is supposedly aimed at the creation of a unified, concrete and yet multicultural, multilingual and multinational unitary Demos….

To identify people as “a” people, a demos, though, they must share some traits, a single or a common identity, but most of all they must share a hope for a common future.

***

Do we have one European Demos? Do we aspire to a common future? Statistical facts and figures say that there is no such thing as a single European populace.

The Europeans (Germans, British, Greeks etc) have been demonstrating two very worrying signs lately. Two signs strongly related to - and in all probability resulting from- the financial crisis.

The first one is that their trust in the European Institutions has declined and, more important, the reliance on the EU for effective intervention and protection of its citizens, has faded. According to surveys among executives, one in ten believes that the Eurozone is going to fall apart, and four out of ten expect that, if it does not fall apart, certain countries will exit the Eurozone and introduce local currencies. This notion is a recent change of mind and heart….

Secondly, the peoples of Europe tend to be suspicious of one another. The Germans blame the Greeks as liars and manipulators, the Greeks point at Germany for being conceited and heartless. Such accusations cannot be found in official documents and formal announcements, neither in the publicized transcripts of the conferences. But they are present in each member state’s national and local media. They are beliefs popular among the European voters. And now that the EU is clearly not a matter of the elites alone anymore, citizens DO have a say, and that say is not a promising one.

What more proof do we need to get alarmed? All positivity towards the EU has decreased and all negativity is substantially increased... I strongly believe that this is the main ominous consequence of the economic tornado: the fact that the social cohesion and solidarity among the 27 member states has been, perhaps irreparably, damaged, and, moreover, the public has lost faith in the EU purpose.

***

How did this occur? What has actually occurred?
The truth is that real politics begins when the resources go scarce. When the pie shrinks, everybody demands a piece bigger than before, to 'feed their own'. With the crisis invading all our economies we tend to perceive our perspective benefits as mutually exclusive. We view each negotiation as a zero sum game. It’s not anymore all of “us” together at a party, but it is “us” against “them” on a battlefield.

Nations are tightly woven. Nations can respond to outer enemies unanimously. But Nations are imagined communities; they are formed through history, tradition and education. Since we cannot change history and do not want to tamper with tradition, the means to this unity end lay in partial harmonization and cooperation in the education field. We chose open coordination instead and the scattered outcome lies before us.

For that reality, that is, we are to blame. We, the leading team of this old continent’s effort to ever more closely unite. We did not part with our nationalistic rhetoric. We did not save up when things were good. We did not come closer, when things were easy. We adopted a European citizenship, but we did not cater for a European identity, a sense of belonging, a common goal for the future, among the half a billion people whose destinies we rule. We did not inform the people of how exactly the EU had changed their lives for the better. We chose to keep that knowledge selfishly -and idiotically- all to ourselves, to the elites, mainly on grounds of political expediency and political gain.

We have misused the European Institutions as handy scapegoats to throw the blame on, whenever it was hard to find a way out of public criticism. Well, it is crystal clear that the “blame it on Brussels, Strasburg and Frankfurt” method has been utterly successful. Our electorates truly and fundamentally doubt the EU, distrust its capacity and willingness to pull them through this havoc.

***
Because nowadays, the outer enemy has showed itself. State economies collapse. Their needs and dependence n the Union are more urgent, their fears get greater and at the same time the aforementioned pies get smaller. As a result, citizens become more insecure, more pessimistic and therefore more introverted. Distance growing and ignorance lurking bring about rejection and even hostility.

Two problems derive from the people’s growing antipathy towards the EU. The first one is that the European policies as attempted by the member states’ leaders will further lose legitimacy with the public. They are often compelled to resort to anti-European rhetoric, in order not to lose face. But that very fact, in turn, alienates the citizens more, both from the EU, and from other peoples, as well. That is the starting point of a vicious circle, where fear begets alienation, and alienation multiplies the fear.

The second problem of the antipathy is one that we will come across in a few years. Due to that progressive distancing from the EU, it is very possible that in many upcoming elections, in all states, the vote will be in favor of anti-EU proposals - and parties of either the far right or the far left. It has already happened in Sweden and it will in all probability happen in many more member states. The EU will soon be reflecting different balances, ones that will not be so favorable towards the whole venture of the EU and the EMU. Additionally, it is very probable that even the pro-Europe parties will change their message as far as European integration is concerned.

Furthermore, the anti-union ideas are regularly promoted by the media and all known euro-scepticists. And they have the power of self-fulfilling prophecies as usually is the case with economic estimates. Fear alone can and will make the economic crisis worsen. An even more trembling economy will most definitely turn the Europeans even more against one another and all of them more negative towards the EU. The vicious circle, once again.


***

In conclusion: many experts argue that the crisis at our feet will reinforce the EU and reify its cohesion since it compels us to cooperate and coordinate to rise above it. It is more than obvious that such a statement is like claiming that having a heart attack is good for you, since it makes you lose weight and quit smoking.

The truth is that, firstly, no one can know beforehand whether they will be able to rise to the occasions. We have to keep in mind that, the EU is not a single organism to control its will and actions and responses. It operates at many levels, intergovermentally, supranationally and at a sub-national level as well. It is really far-fetched to expect that we will be able to control all of those levels, in all of these functions and many more that now arise. We cannot realistically believe that we will get out of this crisis stronger and more of a union than before.

Furthermore, when these analysts and politicians confidently assume that we will fight united to overcome the crisis, they do not realize that we Europeans have never had an unyielding fist to fight with. We only have dispersed fingers at our disposal; fingers pointing at each other in wrath. We cannot fight joined together as things are, and what we are lacking in, there is no time to find.

To paraphrase a Robert Frost verse, “I think we know enough of hate, to see that for destruction ice is also great, and will suffice”.






*Το κείμενο γράφτηκε τον Νοέμβρη του 2010, στο πλαίσιο μιας εργασίας
debate/role play για το ΠΜΣ όπου φοιτώ. Ζητούμενο ήταν να
υποστηριχθεί με ένα πολιτικό κείμενο/ομιλία, όχι ιδιαίτερα
επίσημο, και συγκεκριμένης διάρκειας, η θέση που αναφέρεται
στον τίτλο του post.


4 Νοε 2010

Αιρετικές υποψηφιότητες, ή: "πώς τολμάς αναιδέστατε;"

«Φταίει ο δικομματισμός». «Φταίει η αριστερά». «Φταίει η δεξιά». «Φταίει ο κομματικός σωλήνας». «Φταίει η οικογενειοκρατία». «Φταίει το σύστημα».

«Ρίξτε το κατεστημένο».

Ο,τι λέμε πάντα - αυτά μας υποβάλλουν να λέμε: πλήρεις προτάσεις με τρείς λεξούλες, το νόημα όλης της πολιτικής και όλη η ευθύνη της κατάντιας. Και αυτά επαναλαμβάνουμε. Εύκολα, απλά, αβασάνιστα, όλη μας η πεζοδρομιακή, συνεδριακή και (εξω)κοινοβουλευτική πορεία.

Μέχρι τώρα.

Και ερχόμαστε στο Νοέμβρη του 2010. Και βρισκόμαστε, πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, προ ρητορικών άρρητων ερωτημάτων: Καλά, πού βρίσκεις τον κομματικό σωλήνα στον Μπουτάρη; Πού ανιχνεύεις την οικογενειοκρατία στον Καμίνη; Πού ταυτίζεται κάποιος από αυτούς με το κατεστημένο; Με ευρείες κεντρώες συμμαχίες που μόνο τα άκρα και τους ακραίους αφήνουν απ’ έξω, τι σχέση έχει ο δικομματισμός, η δεξιά και η αριστερά;

Καμία σχέση, κανένα ίχνος, καμία αιτιολόγηση από τις συνήθεις. Κανένα εύπεπτο επιχείρημα να αναμασήσουμε.

Σ αυτές τις εξ-αιρετικές λοιπόν υποψηφιότητες, αν θελήσεις να κάνεις αντιπολίτευση η προεκλογικά να ασκήσεις κριτική, θα πρέπει να εφεύρεις ή να εντοπίσεις άλλες αιτιάσεις. Να καταδείξεις κάτι μεμπτό, όχι να ανασύρεις γιγάντια πανό από το βαλιτσάκι του Σπορτ Μπίλλυ για να σώσεις την παράταξη και την τιμή των όπλων. Θέλει να ασκήσεις κριτική εποικοδομητική – μόνο τέτοιες επιδέχονται τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Δεν προσφέρονται για δριμείες πολεμικές και ιαχές τριών λέξεων. Θέλει πραγματικά να συγκρίνεις προτάσεις, να αποδείξεις ότι η δική σου είναι καλύτερη. Θέλει να επιτελέσεις ως αντίπαλος προεκλογικά κι ως αντιπολίτευση μεθαύριο αυτό που πραγματικά είναι ο ρόλος σου: τον δημοκρατικό έλεγχο προθέσεων, πεπραγμένων και παραλείψεων.
Να εξηγήσεις ένα «διότι ΕΚΕΙΝΟ» - δεν θα είναι πειστικό το «επειδή όλοι το λένε» και το «είναι τοις πάσι γνωστό».
Κι αυτό, ο δημοκρατικός έλεγχος με όλη του τη σημασία και η αντιπαράθεση σε ορθολογική βάση, είναι κάτι που ούτε το έχουμε μάθει, ούτε και καμία διάθεση έχουμε να το ανακαλύψουμε. Ούτε ως πολίτες, ούτε ως δημότες – ούτε ως πολιτικοί και πολιτευόμενοι.

Λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο σταράτα, υποψηφιότητες σαν κι αυτές μας προσκαλούν και μας προκαλούν να κάνουμε πράξη όλα εκείνα τα (εφτά τον αριθμό) συνθήματα, που τόσα χρόνια ξελαρυγγιζόμαστε να φωνάζουμε και πιάνεται το χέρι μας να γράφουμε. Να στηρίξουμε εκείνους που αποδεικνύουν πως δεν είναι όλοι και όλα οικογενειοκρατία, κομματικοί σωλήνες, δικομματισμός, πως δεν είναι όλα επικυρωτικά και διαιωνιστικά του κατεστημένου.
Να αποδείξουμε πως δεν τα φωνάζαμε επειδή ήταν εύκολο κι ερχόταν από τα κανάλια και τις ντουντούκες, αλλά επειδή ήταν αναγκαίο κι ερχόταν από την καρδιά και το μυαλό μας ως πολιτών.


…Να αποδείξουμε; ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ; Δηλαδή με αμφισβητείς; Αμφισβητείς τη γνησιότητα και τη σημαντικότητα ΟΛΩΝ αυτών των συνθημάτων που επικαλούμαι στεντόρεια εδώ και χρόνια στους δρόμους, στις τομεακές του ΠΑΣΟΚ, στους πυρήνες του ΚΚΕ, στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, στα Συνέδρια της ΝΔ; Δηλαδή έχεις το θράσος να υπαινίσσεσαι πως τα έλεγα αέρα-πατέρα και πως το μόνο που θέλω είναι έναυσμα να φωνάζω άκοπα και ένσκοπα;

Πώς τολμάς Γιώργο; Πώς τολμάς μπάρμπα-Γιάννη; Πώς τολμάτε ρε αναιδέστατοι;

Τώρα θα δείτε.


20 Σεπ 2009

Αφηρημένη σκέψη.


Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, αντί βιογραφικών φυλλαδών και φυλλαδίων, να δημοσιεύουν και να διανέμουν οι υποψήφιοι και ένα απαντημένο από τους ίδιους ερωτηματολόγιο τύπου "political compass" (εδώ).

Δεν θα χρειαζόταν καν να πουν τι πραγματικά πιστεύουν.
Το θέμα είναι τι θα επέλεγαν, για ευνόητους λόγους, να μαρκάρουν ως απάντηση...


...και κάθε προβαλλόμενο προφίλ θα έθετε, ενδεχομένως, τις κομματικές ηγεσίες, τους υποψηφίους για το κοινοβούλιο αλλά και τους περισσότερους ψηφοφόρους, προ των πραγματικών επιλογών τους - άρα και των απαράγραπτων ευθυνών τους ...

24 Μαρ 2009

Λατρεύω, λυπάμαι, λακίζω...

Η νέα τεχνολογία μας έχει φέρει σε επαφή με Έλληνες και ξένους από κάθε γωνιά της γης… Έχω κάνει πολλές συζητήσεις για θέματα της επικαιρότητας που ταλανίζουν τη μαμά πατρίδα, με αξιόλογους ανθρώπους της γενιάς μου και λίγο (ή και αρκετά) μεγαλύτερους, οι οποίοι έχουν πάρει των ομματιών τους και ζουν και εργάζονται, ανθούν, σε κάποια χώρα του εξωτερικού, στην Ευρώπη ή στην άλλη "όχθη" του Ατλαντικού.. Είναι λυπηρό να τους ακούς – η μάλλον να τους διαβάζεις- να μιλούν για την Ελλάδα. Οι σκέψεις τους απλώνονται σε ένα φάσμα στις αποχρώσεις του γκρίζου, από την αγνή απελπισία, μέχρι την θερμή αγανάκτηση για τα διαδραματιζόμενα στο χώρο αυτό τον τόσο μακρινό και τόσο οικείο τους.

Συνήθως η αιτία που έχουν ρίξει μαύρη πέτρα είναι «δεν μπορούσα να αποδεχτώ το πελατειακό σύστημα». Ή: «μα είναι εκπαιδευτικό σύστημα αυτό?» Η: «μου πρόσφεραν μια θέση υψηλή, αλλά δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι καλό, με τις συνθήκες που επικρατούν και είπα όχι, κι έφυγα» και «όσο έχουν έτσι τα πράγματα, δεν ξαναγυρνάω»….

Λατρεύω, λυπάμαι, λακίζω.


Εγώ πάλι σκέφτομαι πως ευτυχώς που ο Αντρέας δεν προτίμησε κι αυτός την έδρα στο Χαρβαρντ/την Καλιφόρνια/τη Στοκχόλμη. Κι ο Σημίτης άφησε τις έδρες στη Γερμανία. Κι ήρθαν να ταλαιπωρηθούν επί πόσα χρόνια μέχρι να τους αφήσουν να φτάσουν το πηδάλιο για να καπετανέψουν σ ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο. Και να κάνουν ο τι μπορούν.

Ευτυχώς που το 1974 ο Καραμανλής (ο γέρος) δεν είπε «Καλέ τι μας λες, σε τέτοιο ρημαδιό θα έρθω να κάνω χωριό;».

Ευτυχώς που ένα σωρό Δήμαρχοι προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν, ενώ ήξεραν ότι θα παραλάβουν Δήμους χρεωμένους, Δήμους τάρταλα, Δήμους που είχαν ήδη πέσει από το γκρεμό.

Κι όλοι αυτοί, Δήμαρχοι, Βουλευτές και Πρωθυπουργοί, δεν είπαν απλά «ναι» σε μια προσφερόμενη θέση, ούτε δοκίμασαν την τύχη τους στέλνοντας ένα βιογραφικό, και επιχειρώντας μερικά σπρωξίματα σε καταλλήλους και αρμοδίους, κι όταν δεν τα κατάφεραν τα βρόντηξαν κι έφυγαν. Δεν ήταν τόσο απλό για αυτά τα "λαμόγια"... Αυτοί όλοι τσακίστηκαν να πάρουν εκλογές…. συγκρούστηκαν, πλακώθηκαν, ξοδεύτηκαν, άφησαν τις οικογένειές τους χωρίς μπαμπά ή μαμά επ' αόριστον. Και πολλοί -οι πιο πολλοί- έχασαν τελικά. Δεν είχαν καμία εγγύηση επιτυχίας, άλλωστε, γιατί είναι άτιμη η κάλπη. Έδωσαν όμως το στίγμα τους, ανέβασαν τον πήχη των ψηφοδελτίων, των υποψηφίων - κι ο Θεός ξέρει πόσο το χρειαζόμασταν, πόσο το χρειαζόμαστε αυτό...

Θα μου πείτε, μα δεν είσαι σίγουρη ότι το έκαναν για τον τόπο, όλοι αυτοί. Είναι γνωστό το σαράκι του πολιτικού, είναι η αγάπη τους, η ζωή τους, δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. - Ξέρετε πόσους ξέρω που ζωή τους είναι το τάβλι ή η Πανάθα? Πάρα πολλούς. Κι είναι μάλλον ευκολότερο να τα επιλέξεις για χόμπι. Και ασφαλέστερο.

Εξάλλου είναι και οι άλλοι, οι εκτός πολιτικής, που ούτε αυτοί τα παράτησαν και που τις τύχες τους δεν θα τις μάθουμε ποτέ... Γύρισαν και στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό και τον ιδιωτικό τομέα σε ώρες που το είχε ανάγκη. Έμειναν σ αυτή τη ρημαδοχώρα και βάραγαν γροθιές στο μαχαίρι, κι ας τους προσφωνούσαν όλη τους τη ζωή απλώς «κύριε», χωρίς τίτλους και αξιώματα -κι ας μην έμειναν στην Ιστορία με φωτεινά γράμματα. Έγραψαν όμως Ιστορία συλλογικά, και τα «ανδραγαθήματά» τους ως συνόλου τα διδασκόμαστε ως τη «χρυσή εποχή της Ελλάδας», τη «νεκρανάσταση του έθνους», τους «τρομακτικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς της περιόδου τάδε»...

Όταν λοιπόν ακούω για «ασυμβίβαστους» ομογενείς, που θυσιάστηκαν φεύγοντας στην ξενιτιά, και τώρα λυσσομανούν με όσα συμβαίνουν στον τόπο αυτό και τους χαλάει ο ύπνος, κάτι μου έρχεται. Ωρύονται -αγαπημένο τους μόττο- για τους ανεπρόκοπους (υπόλοιπους) Έλληνες, που ο καθένας κοιτάει το τομάρι του και τη βολή του.
Συνήθως δεν κρατιέμαι... "Κοίτα να δεις, εσύ κοίταξες το συμφέρον σου, τη σχετική ευκολία σου, την σχετική ευημερία της οικογένειάς σου, κι έφυγες στα ξένα. Μην κατηγορείς λοιπόν τους υπόλοιπους 11.000.000 που κάνουν ακριβώς το ίδιο, απλά εντός συνόρων. Τη σχετική βολή τους κοιτάνε κι αυτοί, το δρόμο τον φαρδύ και ίσιο, κ
αι συνεχίζουν να πίνουν τη φραπεδιά, διαμαρτυρόμενοι για τα κακώς κείμενα του τόπου αυτού κι αρνούμενοι να συμμετάσχουν, αρνούμενοι να προσπαθήσουν. Απλά το κάνουν από την παραλία της Γλυφάδας, κι όχι από το Miami, Florida...." Και τις συνέπειες της ραθυμίας, της κουτοπονηριάς τους και της φυγοπονίας τους, της ψήφου τους, του λόγου τους, των επιλογών τους, του ωχαδερφισμού τους, τις λούζονται και οι ίδιοι, κι όχι μόνο κάποιου βαθμού συγγενείς τους... Πιο έντιμο.

Συμπέρασμα?

Ευτυχώς τελικά που άλλοι την λάτρεψαν λιγότερο τη μαμά πατρίδα, λοιπόν. Και έφυγαν, σπούδασαν, δούλεψαν, "είδαν" αλλά δεν λάκισαν. Ξαναγύρισαν καλύτεροι, αξιότεροι, και συνάρτησαν την τύχη και τις φιλοδοξίες τους με την πορεία αυτού του τόπου…

Κι αν δεν έσωσαν το «αδέσποτο», τουλάχιστον, με το υστέρημά τους, του έβαλαν ένα πιατάκι φαί. Δεν το άφησαν στην τύχη του, κλαίγοντας με λυγμούς από μακριά για την κακή του μοίρα και την κακή κοινωνία. Ο τι μπόρεσαν πρόσφεραν, δεδομένων των συνθηκών. Kαι για κάποιους άλλους αποτέλεσαν παράδειγμα. Τους μιμήθηκαν, τους ξεπέρασαν, και σιγά σιγά, άλλαξαν οι συνθήκες...

Δεν θέλω να στενοχωρήσω ανθρώπους που αγαπώ μ αυτά που γράφω.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω σεκόντο στα αναρίθμητα τραγούδια που ξέρουν - πάντα έξω από το χορό.

Νομίζω, ακόμα περισσότερο, πως ειδικά όταν αρνείσαι να αναλάβεις ένα πόστο, σε δύσκολους καιρούς, δεν αποποιείσαι τιμές, αλλά αποφεύγεις υποχρεώσεις. Και δεν είναι ένδειξη αυταπάρνησης. Μην το λες, τουλάχιστον, περιμένοντας δάκρυα συμπαράστασης για τον πόνο της ξενιτιάς και ρίγη δέους για την αγάπη σου προς την πατρίδα …

Αμ δεν είναι έτσι η αγάπη...

7 Νοε 2008

"Τζάκια": Αξιοδοτώντας και απαξιώνοντας....

Πρόσφατα, ο κύριος Ρουσόπουλος προέβαλε ως τεκμήριο της εντιμότητάς του ως Υπουργού την ιδιότητα του πατέρα του. "Είμαι ο γιός ενός ταχυδρόμου"...

Πέρσι, άλλοι προέβαλαν ως τεκμήριο της ικανότητάς τους να ηγηθούν μεγάλου κόμματος την ...μη ιδιότητα τους ως "κληρονόμων" του κόμματος αυτού.

Σήμερα, σ' ένα συνέδριο πολιτικής επιστήμης, ακούστηκε η άποψη ότι η πολιτική απαξιώνεται, μεταξύ άλλων, λόγω της ολιγαρχικής στελέχωσης των κομμάτων, δηλαδή των "τζακιών" που επανέκαμψαν...
"Παιδιά πολιτικών που δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους, σπουδάζουν τα κατάλληλα αντικείμενα, κληρονομούν τους ψηφοφόρους του πατέρα τους, και ανέρχονται (ή κατέρχονται?) στο στίβο της πολιτικής".
Η περίπου έτσι...

Αναρωτιέμαι λοιπόν, το να είσαι παιδί γιατρού και να σπουδάζεις Ιατρική, να παίρνεις τους ασθενείς του πατέρα σου και να βγάζεις το ...μεροκάματο, έχει ποτέ λειτουργήσει απαξιωτικά για έναν φρέσκο γιατρό?

Το να είσαι γιός μηχανικού, να σπουδάζεις μηχανικός, να παίρνεις την πελατεία του πατέρα σου και να τους χτίζεις σπίτια, επίσης δεν αφαιρεί από την αξία του νέου επαγγελματία... Ισα ίσα.

Ακόμα κι αν αυτή η ίδια πελατεία ή οι ασθενείς σου σε στηρίξουν για βουλευτή λίγα τέρμενα αργότερα... Ποτέ δεν καταχωρείται ως μειονέκτημα, ως κάτι "δοτό". Ίσως επειδή είναι αυτονόητο ότι δεν είναι δεδομένο.

Μόνο οι πολιτικοί δεν μπορούν να κληροδοτήσουν την "πελατεία" και τις γνωριμίες τους χωρίς να βλάπτουν το κύρος του παιδιού τους.

Και πολύ θα ήθελα να δω μια στατιστική, πόσοι γιατροί έβγαλαν γιατρούς, πόσοι μηχανικοί μηχανικούς, και πόσων πολιτικών τα παιδιά, ποσοστιαία, ασχολήθηκαν κι αυτά με την πολιτική ως επάγγελμα.

Το παιδί ενός πολιτικού, τουλάχιστον, έχει απομυθοποιήσει τους ασχολούμενους με τα κοινά, και δεν τους αποτίει περισότερη τιμή απλά και μόνο λόγω του αξιώματός τους, ούτε υπάρχει και λόγος να τους καλοπιάσει. Έχει δηλαδή περισσότερες πιθανότητες να σχηματίζει νηφάλια κρίση γι αυτούς, απ' όσο κάποιος άβγαλτος και αθώος... Και περισσότερες πιθανότητες να τους αντιταχθεί, αν χρειαστεί. Δεν τον τρομάζουν. Δεν τους έχει τόση ανάγκη.
(= Εγώ άμα δω τον Κλούνι στο δρόμο, θα μου πέσει η πίεση, και θα ταβλιαστώ. Η κόρη του Μπρούς Γουίλις δεν θα ταβλιαστεί, αλλα θα του μιλήσει άνετα και με ειλικρίνεια, κι ας τον έχει μολις γνωρίσει, κι αμα εχει και κάτι να του "χώσει", δεν θα δειλιάσει...)

Και πάμε παρακάτω. Στην πείρα και την απειρία.
Δεν μπορώ να φανταστώ πώς κάποιος που έχει μεγαλώσει με πατέρα γιατρό, ειναι δυνατόν να κληρονομήσει καμια πείρα περι τα ιατρικά. Μόνο την πελατεία.

Ούτε το παιδί ενός μηχανικού. Μόνο την πελατεία παίρνει κι αυτός.

Δεν εχουν κάνει στατικά, δεν εχουν μυηθεί έστω και λίγο στην ιατρική, μέχρι να μπορέσουν να ασκήσουν το επάγγελμα.

Αντίθετα, τα παιδιά των πολιτικών, και μόνο που ζούν μαζί τους, έχουν ήδη εξοικειωθεί με πολλές πτυχές της πολιτικής. Έχουν δει και τη βρωμιά της, και τη βρωμιά των πολιτικών, αλλά και των ψηφοφόρων. Από πρώτο χέρι. Ξέρουν τι να περιμένουν, ως "πολιτικοί γόνοι". Έχουν "ψηθεί", ή έστω "κοκκινίσει". Αν δεν εχουν καεί και τσουρουφλιστεί, δηλαδή...

Το πώς τους έχει επηρεάσει το "ψήσιμο" αυτό, αν τους έχει "γομώσει" η αν τους έχει μεταδώσει τη σήψη, αν τους έχει προβληματίσει, ή αν τους έχει εθίσει στη διαπλοκή, θα φανεί αργότερα, στον στίβο, στα έδρανα.
Όπως θα φανεί και το ποιόν όλων των υπόλοιπων πολιτικών, που οι μπαμπάδες τους είναι ταχυδρόμοι ή κατάδικοι.
Όπως και θα φανεί για όλους τους υπόλοιπους επαγγελματίες ή "λειτουργούς", στην τελική.

"Από αγκάθι βγαίνει ρόδο, κι από ρόδο βγαίνει αγκάθι", λέει ο λαός...
Τα παιδιά των "αγκαθιών" στην πολιτική, είναι καμένα από χέρι, δεν το προσπαθούν καν. Τα παιδιά των "ρόδων" απ' την άλλη, μόνο αγκάθια, άχθη αρούρης και διαπλεκόμενοι μπορούν να είναι. Υποτίθεται. Δηλαδή, στην περίπτωσή μας, "από ρόδο βγαίνει αγκάθι, κι από αγκάθι πάλι αγκάθι".... Επειδή έχουν φανεί, επειδή είναι αναγνωρίσιμοι...

Πραγματικά, όμως, δεν ξέρω αν η έκθεσή τους σε τοπικά ή εθνικά ΜΜΕ και στα στόματα του κόσμου από κούνιας, τους κάνει λιγότερο ηθικούς και έτοιμους ή περισσότερο.
Ξεκινάνε με έτοιμους οπαδούς, δε λέω. Αλλά και με άσπονδους εχθρούς.
Με τα επιτεύγματα του γονιού τους να τους πριμοδοτούν. Αλλά και με τις αστοχίες και ατυχίες του να τους βαραίνουν.
Με το όνομά του να τους ανοίγει πόρτες. Αλλά και με τη μόνιμη σύγκριση, και με το άγχος να αποδειχθούν αντάξιοι του ονόματος αυτού, σε πείσμα όσων ακούνε.
Δεν είναι μόνο "αβάντες"... Είναι και βαρίδια. Κι αν σκέφτεσαι να αλλάξεις και κόμμα, ουαί κι αλίμονό σου...

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν υποστηρίζω την ...κληρονομικότητα στην πολιτική, ούτε και πουθενά αλλού. Αλλά δεν μ' αρέσουν οι αφορισμοί και οι γενικές απαξιώσεις.
Και πολύ περισσότερο δεν μ αρέσει οι λαϊκές δοξασίες και οι θεωρίες του καφενείου ξαφνικά να αποκτούν την ισχύ επιστημονικού δόγματος, επειδή κάποιους βολεύει κι επειδή "πιάνει" στην κοινή γνώμη.

Δεν βλέπω το λόγο να βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε ως ανεπαρκείς ανθρώπους που απλά κάνουν τη δουλειά του πατέρα τους. Δουλειά ειναι, ξέρετε, κι αυτή. Κανείς δεν έχει δουλέψει ποτέ του, μέχρι να αρχίσει να δουλεύει. Και κανείς δεν αρχίζει να εργάζεται έμπειρος -με εξαίρεση ίσως τους νέους πολιτικούς-παιδιά πολιτικών...

Και, σε τελευταία ανάλυση, ο κόσμος τους ψηφίζει και ανανεώνει -ή όχι- τη θητεία τους. Και δεν είναι το εύκολο γι αυτούς, ούτε και πετυχαίνουν όλοι. Εύκολο είναι να τους βάλει ο μπαμπάς τους σε τράπεζα. Που μπαίνεις μια φορά και χωρίς προεκλογική εκστρατεία.
Κληρονομικώ δικαιώματι δεν είναι το βουλευτιλίκι. Ουτε εφάπαξ είναι. Επειδή άνοιξες πολιτικό γραφείο δεν εισαι και βουλευτής, κι επειδή είσαι, δεν σημαίνει ότι θα ξαναείσαι. Όχι σήμερα. Όχι στην Ελλάδα.

Κι οι βουλευτές εκεί που είναι, δεν τους έβαλε ο μπαμπάς τους, αλλά ο έλληνας ψηφοφόρος.
Που, είτε γιατρό διαλέγει, είτε μηχανικό, είτε βουλευτή, με τα ίδια κριτήρια επιλέγει. Είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι γιατροί/μηχανικοί/πολιτικοί , οι "από τζάκι", είναι σκάρτοι.
Για εκείνους τους ασθενείς/πελάτες/ψηφοφόρους που τους επιλέγουν ή τους απορρίπτουν λόγω ονόματος και μόνο, δεν θα αποφανθώ.
Ας τους χαρακτηρίσουν όσοι απορρίπτουν και απαξιώνουν τις επιλογές τους.