Αιρετικές υποψηφιότητες, ή: "πώς τολμάς αναιδέστατε;"

«Φταίει ο δικομματισμός». «Φταίει η αριστερά». «Φταίει η δεξιά». «Φταίει ο κομματικός σωλήνας». «Φταίει η οικογενειοκρατία». «Φταίει το σύστημα».

«Ρίξτε το κατεστημένο».

Ο,τι λέμε πάντα - αυτά μας υποβάλλουν να λέμε: πλήρεις προτάσεις με τρείς λεξούλες, το νόημα όλης της πολιτικής και όλη η ευθύνη της κατάντιας. Και αυτά επαναλαμβάνουμε. Εύκολα, απλά, αβασάνιστα, όλη μας η πεζοδρομιακή, συνεδριακή και (εξω)κοινοβουλευτική πορεία.

Μέχρι τώρα.

Και ερχόμαστε στο Νοέμβρη του 2010. Και βρισκόμαστε, πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, προ ρητορικών άρρητων ερωτημάτων: Καλά, πού βρίσκεις τον κομματικό σωλήνα στον Μπουτάρη; Πού ανιχνεύεις την οικογενειοκρατία στον Καμίνη; Πού ταυτίζεται κάποιος από αυτούς με το κατεστημένο; Με ευρείες κεντρώες συμμαχίες που μόνο τα άκρα και τους ακραίους αφήνουν απ’ έξω, τι σχέση έχει ο δικομματισμός, η δεξιά και η αριστερά;

Καμία σχέση, κανένα ίχνος, καμία αιτιολόγηση από τις συνήθεις. Κανένα εύπεπτο επιχείρημα να αναμασήσουμε.

Σ αυτές τις εξ-αιρετικές λοιπόν υποψηφιότητες, αν θελήσεις να κάνεις αντιπολίτευση η προεκλογικά να ασκήσεις κριτική, θα πρέπει να εφεύρεις ή να εντοπίσεις άλλες αιτιάσεις. Να καταδείξεις κάτι μεμπτό, όχι να ανασύρεις γιγάντια πανό από το βαλιτσάκι του Σπορτ Μπίλλυ για να σώσεις την παράταξη και την τιμή των όπλων. Θέλει να ασκήσεις κριτική εποικοδομητική – μόνο τέτοιες επιδέχονται τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Δεν προσφέρονται για δριμείες πολεμικές και ιαχές τριών λέξεων. Θέλει πραγματικά να συγκρίνεις προτάσεις, να αποδείξεις ότι η δική σου είναι καλύτερη. Θέλει να επιτελέσεις ως αντίπαλος προεκλογικά κι ως αντιπολίτευση μεθαύριο αυτό που πραγματικά είναι ο ρόλος σου: τον δημοκρατικό έλεγχο προθέσεων, πεπραγμένων και παραλείψεων.
Να εξηγήσεις ένα «διότι ΕΚΕΙΝΟ» - δεν θα είναι πειστικό το «επειδή όλοι το λένε» και το «είναι τοις πάσι γνωστό».
Κι αυτό, ο δημοκρατικός έλεγχος με όλη του τη σημασία και η αντιπαράθεση σε ορθολογική βάση, είναι κάτι που ούτε το έχουμε μάθει, ούτε και καμία διάθεση έχουμε να το ανακαλύψουμε. Ούτε ως πολίτες, ούτε ως δημότες – ούτε ως πολιτικοί και πολιτευόμενοι.

Λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο σταράτα, υποψηφιότητες σαν κι αυτές μας προσκαλούν και μας προκαλούν να κάνουμε πράξη όλα εκείνα τα (εφτά τον αριθμό) συνθήματα, που τόσα χρόνια ξελαρυγγιζόμαστε να φωνάζουμε και πιάνεται το χέρι μας να γράφουμε. Να στηρίξουμε εκείνους που αποδεικνύουν πως δεν είναι όλοι και όλα οικογενειοκρατία, κομματικοί σωλήνες, δικομματισμός, πως δεν είναι όλα επικυρωτικά και διαιωνιστικά του κατεστημένου.
Να αποδείξουμε πως δεν τα φωνάζαμε επειδή ήταν εύκολο κι ερχόταν από τα κανάλια και τις ντουντούκες, αλλά επειδή ήταν αναγκαίο κι ερχόταν από την καρδιά και το μυαλό μας ως πολιτών.


…Να αποδείξουμε; ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ; Δηλαδή με αμφισβητείς; Αμφισβητείς τη γνησιότητα και τη σημαντικότητα ΟΛΩΝ αυτών των συνθημάτων που επικαλούμαι στεντόρεια εδώ και χρόνια στους δρόμους, στις τομεακές του ΠΑΣΟΚ, στους πυρήνες του ΚΚΕ, στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, στα Συνέδρια της ΝΔ; Δηλαδή έχεις το θράσος να υπαινίσσεσαι πως τα έλεγα αέρα-πατέρα και πως το μόνο που θέλω είναι έναυσμα να φωνάζω άκοπα και ένσκοπα;

Πώς τολμάς Γιώργο; Πώς τολμάς μπάρμπα-Γιάννη; Πώς τολμάτε ρε αναιδέστατοι;

Τώρα θα δείτε.

Άγιον Πάσχα.

...αληθώς λοιπόν αναστήθηκε, καρατσεκαρισμένο.
Άντε, καλή επιφοίτηση τώρα
- ελπίζω μόνο να μην έρθει κι αυτή με 'ώρα ΠΑΣΟΚ' γιατί την κάτσαμε τη βάρκα...

Αφηρημένη σκέψη.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, αντί βιογραφικών φυλλαδών και φυλλαδίων, να δημοσιεύουν και να διανέμουν οι υποψήφιοι και ένα απαντημένο από τους ίδιους ερωτηματολόγιο τύπου "political compass" (εδώ).

Δεν θα χρειαζόταν καν να πουν τι πραγματικά πιστεύουν.
Το θέμα είναι τι θα επέλεγαν, για ευνόητους λόγους, να μαρκάρουν ως απάντηση...

...και κάθε προβαλλόμενο προφίλ θα έθετε, ενδεχομένως, τις κομματικές ηγεσίες, τους υποψηφίους για το κοινοβούλιο αλλά και τους περισσότερους ψηφοφόρους, προ των πραγματικών επιλογών τους - άρα και των απαράγραπτων ευθυνών τους ...

"Οι νέοι σήμερα"

(Έκθεση μαθητού του Γενικού Λυκείου Κισσάμου Χανίων)


Οι νέοι είναι το μέλλον του κράτους, γιατί από
ετούτουσας περιμένουνε οι μεγαλύτεροι κάτι τις. Να
δούνε μια καλυτεράδα. Να ρθούνε να τσι αντικαταστήσουνε.

Μα μπά!!!. Οι σημερινοί νέοι δεν είναι σα κι αυτούς.
Αλλάξανε ντίπι. Εδά τσι θωρείς με κάτι πλουμιστά
παντελονάκια κι ένα μπαρμπέρισμα απού το κάνουνε επαέ
μόνο στι προβατίνες. Και φορούνε και κάτι σακάκια δίχως
μανίκες, για πλάκα λέει, και δε πάνε να βάλουνε κανένα
ρούχο να μη κρυώνουνε μονο φορούνε ετούτισάς τσι σιλογάρες.
Κι ούλα ετούτανά για να εντυπωσιάσουνε τσι κοπελιές.
Κι αυτές πάλι μόλις δούνε κανένα τέθοιο, απούνε ο κόσμος
γεμάτος σήμερα, γλακούνε σα τσι κουζουλοπροβατίνες
στο κριγιό, και κιαείς δε τσι κουλαντρίζει μέχρι το στεφάνι.
Από κειά και πέρα που θωρούνε το ζόρε, γλακούνε στη
μάναντως και στου πατέραντως και πλερώνουνε οι
γέροι τη νύφη.

Να πείς εδά πως έχουνε και κανένα τρόπο διασκέδασης
βολικό, δεν έχουνε, γιατί όλα είναι κουζουλάγρες.
Αλλά είναι καλά για κειουνουσάς από τα βουτούνε.
Γιατί δουλεύγουνε τα βούγια όλη μέρα στο μεροκάματο
και το βράδυ πάνε και πίνουνε ένα νερομπογιά και
τ ακουμπούνε..

Και νάτανε μόνο ετούτονα δεν επείραζε.
Πάνε και αγοράζουνε μηχανάκια και παίζουνε κάθε μέρα
κριγιαρίδια και ασβολόνουνται και σκοτόνουνται. Και ούλα
ετούτανα είναι λέει τρόπος διασκέδασης για να κλουθούνε οι
κουζουλοπροβατίνες χωρίς πολλές κουβέντες μέχρι το
στεφάνι.

Και να κάμει κιαείς πως δε ντως αγοράζει εκειανά που
θέλει, λέει πως θα αυτοκτονήσει.
Καινούργια μόδα για να βουτούνε τα λεφτά του γέρου.
Λέει πως θα φύγει από το σπίτι. Και πάει καλός και
φρόνιμος ο πατέρας και του κάνει το χατίρι,
και δε βουτά κάνα στελιάρι
να του κάμει τσι κώλους μαύρους, να δεί
πως αυτοκτονούνε και φεύγουνε και από το σπίτι.
Ορίστε μας δουλειές!!!
Και να πείς πως είχαμε ετούτεσάς τσι
συνήθειες επαέ, δεν τσιχαμε. Είναι ξενόφερτες
συνήθειες.

Ένα καλοκαίρι το λοιπόν ήρθανε κάτι ξαδέρφια μου
από την Αθήνα κι επήρανε και μένα να πάμε λέει σε
μια ντίσκο. Εγώ δεν έκανα κέφι μα ηντα να κάμω.
Ξεκινούμε και όντε φτάνουμε κειά, πορίζω από το
αυτοκίνητο κι εγρίκουνα χτύπους και λέω: μα ήντα διάολος
είναι; Μπαίνουμε μέσα και ήντα να δώ. Θωρώ
αθρώπους και κουνιούντανε σαν οντε κάτσει κιαείς σε κανά
γάιδαρο και παίζει πήδους. Θωρώ φώτα που γυρίζανε
γύρου γύρου και αναβοσβήνανε και εγρίκουνα κάτι
χτύπους που εκουζουλάθηκα.
Λέω: ήντα διάολο γυρεύγω επαέ. Φράζω τα αυτιά μου,
μα πάλι εγρίκουνα.
Εκειά μέσα ήτονε σαν το ποροκούρτι..
Δεν είχανε από που να βγούνε. Δεν είχανε καθίσματα.
Ολοι εστέκανε και χορεύγανε λέει,
λές και τως είχες βαρμένο νέφτι.
Μια στιγμή λέω και εγώ να δοκιμάσω το πιοτό όπως ούλοι.
Βάνω λίγο στο στόμα μου και επεταχτήκανε τα
μάθια μου όξω. Και θέτω ένα πήδο και πεθιούμαι όξω
και πήγα στο σπίτι κι εξερνούσα δυό μέρες.

Ούλα τουτανα χαλούνε την κοινωνία και πάει κατά
διαόλου. Ούλα ξεκινούνε από τσι νέους. Ετούτοινά είναι
που θα καταλάβουνε το κράτος αύριο; Μμμμμ!!!!;.
Να το σώσουνε θέλει!!!!!;
Ούλα θα τα φάνε στι ντίσκο και στα άλλα κέντρα. Και
γω προβλέπω κι ας βγώ ψεύτης πως δε θα πομείνει
κεραμίδι πάνω στ άλλο. Ούλα θα βουλιάξουνε.






PS: Όποιος έχει άγνωστες λέξεις, το καλοκαίρι με τον κηδεμόνα του.

Ευχαριστώ Τασσο !!!!!

Λατρεύω, λυπάμαι, λακίζω...

Η νέα τεχνολογία μας έχει φέρει σε επαφή με Έλληνες και ξένους από κάθε γωνιά της γης… Έχω κάνει πολλές συζητήσεις για θέματα της επικαιρότητας που ταλανίζουν τη μαμά πατρίδα, με αξιόλογους ανθρώπους της γενιάς μου και λίγο (ή και αρκετά) μεγαλύτερους, οι οποίοι έχουν πάρει των ομματιών τους και ζουν και εργάζονται, ανθούν, σε κάποια χώρα του εξωτερικού, στην Ευρώπη ή στην άλλη "όχθη" του Ατλαντικού.. Είναι λυπηρό να τους ακούς – η μάλλον να τους διαβάζεις- να μιλούν για την Ελλάδα. Οι σκέψεις τους απλώνονται σε ένα φάσμα στις αποχρώσεις του γκρίζου, από την αγνή απελπισία, μέχρι την θερμή αγανάκτηση για τα διαδραματιζόμενα στο χώρο αυτό τον τόσο μακρινό και τόσο οικείο τους.

Συνήθως η αιτία που έχουν ρίξει μαύρη πέτρα είναι «δεν μπορούσα να αποδεχτώ το πελατειακό σύστημα». Ή: «μα είναι εκπαιδευτικό σύστημα αυτό?» Η: «μου πρόσφεραν μια θέση υψηλή, αλλά δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι καλό, με τις συνθήκες που επικρατούν και είπα όχι, κι έφυγα» και «όσο έχουν έτσι τα πράγματα, δεν ξαναγυρνάω»….

Λατρεύω, λυπάμαι, λακίζω.

Εγώ πάλι σκέφτομαι πως ευτυχώς που ο Αντρέας δεν προτίμησε κι αυτός την έδρα στο Χαρβαρντ/την Καλιφόρνια/τη Στοκχόλμη. Κι ο Σημίτης άφησε τις έδρες στη Γερμανία. Κι ήρθαν να ταλαιπωρηθούν επί πόσα χρόνια μέχρι να τους αφήσουν να φτάσουν το πηδάλιο για να καπετανέψουν σ ένα καράβι παλιό σαπιοκάραβο. Και να κάνουν ο τι μπορούν.

Ευτυχώς που το 1974 ο Καραμανλής (ο γέρος) δεν είπε «Καλέ τι μας λες, σε τέτοιο ρημαδιό θα έρθω να κάνω χωριό;».

Ευτυχώς που ένα σωρό Δήμαρχοι προθυμοποιήθηκαν να αναλάβουν, ενώ ήξεραν ότι θα παραλάβουν Δήμους χρεωμένους, Δήμους τάρταλα, Δήμους που είχαν ήδη πέσει από το γκρεμό.

Κι όλοι αυτοί, Δήμαρχοι, Βουλευτές και Πρωθυπουργοί, δεν είπαν απλά «ναι» σε μια προσφερόμενη θέση, ούτε δοκίμασαν την τύχη τους στέλνοντας ένα βιογραφικό, και επιχειρώντας μερικά σπρωξίματα σε καταλλήλους και αρμοδίους, κι όταν δεν τα κατάφεραν τα βρόντηξαν κι έφυγαν. Δεν ήταν τόσο απλό για αυτά τα "λαμόγια"... Αυτοί όλοι τσακίστηκαν να πάρουν εκλογές…. συγκρούστηκαν, πλακώθηκαν, ξοδεύτηκαν, άφησαν τις οικογένειές τους χωρίς μπαμπά ή μαμά επ' αόριστον. Και πολλοί -οι πιο πολλοί- έχασαν τελικά. Δεν είχαν καμία εγγύηση επιτυχίας, άλλωστε, γιατί είναι άτιμη η κάλπη. Έδωσαν όμως το στίγμα τους, ανέβασαν τον πήχη των ψηφοδελτίων, των υποψηφίων - κι ο Θεός ξέρει πόσο το χρειαζόμασταν, πόσο το χρειαζόμαστε αυτό...

Θα μου πείτε, μα δεν είσαι σίγουρη ότι το έκαναν για τον τόπο, όλοι αυτοί. Είναι γνωστό το σαράκι του πολιτικού, είναι η αγάπη τους, η ζωή τους, δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς. - Ξέρετε πόσους ξέρω που ζωή τους είναι το τάβλι ή η Πανάθα? Πάρα πολλούς. Κι είναι μάλλον ευκολότερο να τα επιλέξεις για χόμπι. Και ασφαλέστερο.

Εξάλλου είναι και οι άλλοι, οι εκτός πολιτικής, που ούτε αυτοί τα παράτησαν και που τις τύχες τους δεν θα τις μάθουμε ποτέ... Γύρισαν και στελέχωσαν τον κρατικό μηχανισμό και τον ιδιωτικό τομέα σε ώρες που το είχε ανάγκη. Έμειναν σ αυτή τη ρημαδοχώρα και βάραγαν γροθιές στο μαχαίρι, κι ας τους προσφωνούσαν όλη τους τη ζωή απλώς «κύριε», χωρίς τίτλους και αξιώματα -κι ας μην έμειναν στην Ιστορία με φωτεινά γράμματα. Έγραψαν όμως Ιστορία συλλογικά, και τα «ανδραγαθήματά» τους ως συνόλου τα διδασκόμαστε ως τη «χρυσή εποχή της Ελλάδας», τη «νεκρανάσταση του έθνους», τους «τρομακτικούς αναπτυξιακούς ρυθμούς της περιόδου τάδε»...

Όταν λοιπόν ακούω για «ασυμβίβαστους» ομογενείς, που θυσιάστηκαν φεύγοντας στην ξενιτιά, και τώρα λυσσομανούν με όσα συμβαίνουν στον τόπο αυτό και τους χαλάει ο ύπνος, κάτι μου έρχεται. Ωρύονται -αγαπημένο τους μόττο- για τους ανεπρόκοπους (υπόλοιπους) Έλληνες, που ο καθένας κοιτάει το τομάρι του και τη βολή του.
Συνήθως δεν κρατιέμαι... "Κοίτα να δεις, εσύ κοίταξες το συμφέρον σου, τη σχετική ευκολία σου, την σχετική ευημερία της οικογένειάς σου, κι έφυγες στα ξένα. Μην κατηγορείς λοιπόν τους υπόλοιπους 11.000.000 που κάνουν ακριβώς το ίδιο, απλά εντός συνόρων. Τη σχετική βολή τους κοιτάνε κι αυτοί, το δρόμο τον φαρδύ και ίσιο, και συνεχίζουν να πίνουν τη φραπεδιά, διαμαρτυρόμενοι για τα κακώς κείμενα του τόπου αυτού κι αρνούμενοι να συμμετάσχουν, αρνούμενοι να προσπαθήσουν. Απλά το κάνουν από την παραλία της Γλυφάδας, κι όχι από το Miami, Florida...." Και τις συνέπειες της ραθυμίας, της κουτοπονηριάς τους και της φυγοπονίας τους, της ψήφου τους, του λόγου τους, των επιλογών τους, του ωχαδερφισμού τους, τις λούζονται και οι ίδιοι, κι όχι μόνο κάποιου βαθμού συγγενείς τους... Πιο έντιμο.

Συμπέρασμα?

Ευτυχώς τελικά που άλλοι την λάτρεψαν λιγότερο τη μαμά πατρίδα, λοιπόν. Και έφυγαν, σπούδασαν, δούλεψαν, "είδαν" αλλά δεν λάκισαν. Ξαναγύρισαν καλύτεροι, αξιότεροι, και συνάρτησαν την τύχη και τις φιλοδοξίες τους με την πορεία αυτού του τόπου…

Κι αν δεν έσωσαν το «αδέσποτο», τουλάχιστον, με το υστέρημά τους, του έβαλαν ένα πιατάκι φαί. Δεν το άφησαν στην τύχη του, κλαίγοντας με λυγμούς από μακριά για την κακή του μοίρα και την κακή κοινωνία. Ο τι μπόρεσαν πρόσφεραν, δεδομένων των συνθηκών. Kαι για κάποιους άλλους αποτέλεσαν παράδειγμα. Τους μιμήθηκαν, τους ξεπέρασαν, και σιγά σιγά, άλλαξαν οι συνθήκες...

Δεν θέλω να στενοχωρήσω ανθρώπους που αγαπώ μ αυτά που γράφω.
Αλλά δεν μπορώ να κάνω σεκόντο στα αναρίθμητα τραγούδια που ξέρουν - πάντα έξω από το χορό.

Νομίζω, ακόμα περισσότερο, πως ειδικά όταν αρνείσαι να αναλάβεις ένα πόστο, σε δύσκολους καιρούς, δεν αποποιείσαι τιμές, αλλά αποφεύγεις υποχρεώσεις. Και δεν είναι ένδειξη αυταπάρνησης. Μην το λες, τουλάχιστον, περιμένοντας δάκρυα συμπαράστασης για τον πόνο της ξενιτιάς και ρίγη δέους για την αγάπη σου προς την πατρίδα …

Αμ δεν είναι έτσι η αγάπη...

Αντι-Ελσίνκι στον ορίζοντα....

"Επίσπευση της ενταξιακής πορείας της ΠΓΔΜ ζητά σε αναντιστοιχία με την Κομισιόν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, προβάλλοντας το θέμα της ονομασίας ως εκκρεμή διμερή διαφορά που δεν πρέπει να παρακωλύει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση."

Όταν κάνεις εξωτερική πολιτική απλά για την πεις στο Σημίτη και το ΓΑΠ, και να εκμεταλλευτείς τα εθνικιστικά ένστικτα των αδαών,
όταν μιλάς για "βέτο" προεκλογικά, και μάλιστα στο τηλεοπτικό debate, λες κι είναι παροχή της τελευταίας στιγμής, να το τάζεις ελαφρά τη καρδία, ενώ ο κόσμος, εντός κι ΕΚΤΟΣ Ελλάδας, παρακολουθεί,
όταν δίνεις τέτοια δείγματα γραφής μια, δυο, τρείς, ε, αυτά θα τα πάθεις κάποια στιγμή...

Το σκεπτικό -υποθέτω- του Ευρωκοινοβουλίου είναι:
"Αυτός είναι ικανός να πει άλλα ντ άλλων προεκλογικά, προκειμένου να πάρει καμία ψήφο από το ΛAOΣ (την άκρα δεξιά), όπως ακριβώς το έκανε το 2007, -που ζοριζόταν και λιγότερο- για να μην μιλήσουμε για το Άναν το 2004, που σφύριζε στον αέρα για να κάνει το χατήρι του Χριστόδουλου και του Παπαδόπουλου λες και είμαστε κορόιδα εμείς στην ΕΕ να μπαίνουμε μπροστά...
Καλά καλά αφερέγγυος και τυχάρπαστος είναι, μας αφήνει εκτεθειμένους μονίμως, και θα του κάνουμε πλάτες μην τυχόν και χάσει καμία ψήφο, επειδή απλώς είναι στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό κόμμα???"

Πάρε ένα ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου λοιπόν, κύριε Καραμανλή, για ορεκτικό, που λέει "δικό σου το πρόβλημα, ας πρόσεχες, άμα είσαι μάγκας βάλε βέτο τώρα, που έχεις την ΕΕ τόση ανάγκη, λόγω οικονομικών, αλλά την ευθύνη του βέτο θα την πάρεις πάνω σου"...

Αναμενόμενο να γίνει κάποια στιγμή κι αυτό, και θα ακολουθήσει κι άλλο χαστούκι, από την Κομισιόν, το κεφάλι μου κόβω.

Κοινώς, τί έγινε???
Έγινε αποσύνδεσις του "ΠΓΔΜιακου" από την είσοδο της ΠΓΔΜιας στην ΕΕ, και τέλος... Αντι-Ελσινκι*, ένα πράγμα...
Όποιος έχει τα γένια, έχει και τα χτένια, δηλαδή κύριε Καραμανλή, κι άμα δεν σ αρέσει το όνομα, τρέχα παίξε το μαύρο πρόβατο, με τις συνέπειες που αυτό θα επιφέρει.
Αυτό μας είπε το ευρωκοινοβούλιο.

Κι έχει και δίκιο, μ αυτά που κάνει η Ελλάδα από το 2004.

Τον επόμενο λυπάμαι, που θα τρέχει και δεν θα φτάνει.
Τον λυπάμαι ακόμα πιο πολύ απ όσο λυπάμαι τον προηγούμενο...



*στο Ελσίνκι, το 1999, η σύνοδος κορυφής αποφάσισε ότι τα Ελληνοτουρκικά (το Κυπριακό) είναι ζητήματα μεταξύ ΕΕ και Τουρκίας, κι όχι Ελλάδας- Τουρκίας.
Αλλά εκεί ήταν ο αυτόματος πιλότος των Σημίτη - ΓΑΠ που έκανε τις διαπραγματεύσεις, γι αυτό χτυπούσαμε διάνα, ενώ τώρα μάλλον του έχει αδειάσει η μπαταρία του αυτόματου πιλότου, γι αυτό και αυτοί εδώ τα 'χουν κάνει σαν τα μούτρα τους...

κι εδώ...

Σωφρονισμός...

"Στα στρατόπεδα και τις φυλακές ξεσυνήθισε ο Ιβάν Ντενίσοβιτς να αποταμιεύει, ώστε να έχει να θρέψει αύριο ή μετά από ένα χρόνο την οικογένειά του. Για όλα όσα τον αφορούν αποφασίζει η διοίκηση, πράγμα που είναι πιό απλό και εύκολο. Τι θα κάνεις όμως όταν έρθει η ώρα της ελευθερίας;..."

Αλεξάντρ Σολζενίτσιν
"Μια ημέρα του Ιβάν Ντενίσοβιτς"
ΠΑΠΥΡΟΣ

...μια ερωτησούλα.

συγγνώμη κιόλας αγαπητοί εταίροι, αλλά...

εάν είναι, για να βγάλουμε λεφτά,

να μάθουμε να φτιάχνουμε καλά και φτηνά προϊόντα,

οι επιδοτήσεις τι ρόλο παίζουν???

...πλάκα μας κάνετε??

..."πρόβατα".

«μας σφάζουν παθητικά (sic) σαν τα πρόβατα»

«Γι’ αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε (οι μπάτσοι), έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση» (εδώ)

«Από εδώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μια σφαίρα, ενώ τα σώματά τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα ούτε ηλικία, έχουν απλώς τον βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό» (εδώ)

...ελπίζω όλοι οι μπατσοκράχτες της αΕριστεράς και της πορείας να είναι ευχαριστημένοι.
Τα επιχειρήματά τους βρήκαν γόνιμο έδαφος
- κι οι μαθητές ξεπέρασαν τους δασκάλους...

Άντε παιδιά και σ ανώτερα...

Σε σας το λέω, που κάνετε τους ανήξερους.
Εσάς στις εφημερίδες, τις οθόνες, τα πάνελ, τα έδρανα, τα blogs και τα facebook!!

Συγχαρητήρια!!!
Very nice opinion leading!!!!!

Παίξτε τώρα την πιστόλα σας, που λέμε και στην Κρήτη.

Και προσευχηθείτε, ως συνυπεύθυνοι, ως συνεργοί,
για όλους τους Μαντζούνηδες αλλά κι όλους τους Αξαρλιάν αυτού του τόπου.

Το καλό που σας θέλω...

Κάτι μου θυμίζει...

"...(αυτά) τα κόμματα διαμαρτυρίας βρίσκουν πρόσφορο έδαφος σε κοινωνίες που βρίσκονται σε αναταραχή, προτάσσοντας απλές "λύσεις" σε μή αναστρέψιμες αλλαγές. Πολλά από αυτά τα κόμματα, όμως, αποδείχθηκαν βραχύβια, καθώς οι προοπτικές τους χαντακώθηκαν από άπειρους ηγέτες (...). Εάν η επιρροή των πιό ακραίων εξ αυτών έφτανε σε σημείο να απειλεί την υφιστάμενη τάξη πραγμάτων, πολλοί ψηφοφόροι τους θα έπαυαν να τα ψηφίζουν."

(ανακεφαλαιώνοντας:)

"Τα κόμματα διαμαρτυρίας εκμεταλλεύονται τη λαϊκή δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση ή το πολιτικό σύστημα, προτάσσoντας συνήθως συγκεκριμένα "προβλήματα", όπως η υψηλή φορολογία ή οι χαλαροί νόμοι για τη μετανάστευση ή τη χορήγηση ασύλου. Συχνά πρόκειται για θνησιγενή κόμματα που διαλύονται με την ίδια ταχύτητα που δημιουργήθηκαν. Οι ηγέτες τους είναι κατά κανόνα λαϊκιστές και άπειροι, ενώ διαθέτουν στις τάξεις τους ακτιβιστές που κινούνται στα όρια της νομιμότητας. "

Από το βιβλίο των Rod Hague & Martin Harrop:
"Συγκριτική Πολιτική και Διακυβέρνηση"
εκδόσεις Κριτική, 2005
p 349

...είναι απόσπασμα από το κεφάλαιο όπου οι συγγραφείς περιγράφουν τα κόμματα της ΑΚΡΟΔΕΞΙΑΣ.

Για να μην μπερδευτείτε το διευκρινίζω.

Καταγεγραμμένες ζημίες και ρητορικές ερωτήσεις.

"Στη Ν.Δ. θα πρέπει να θυμηθούν πότε το ΠΑΣΟΚ πήρε την κάτω βόλτα: το 1996, όταν διέρρηξε οριστικά τη σχέση με τους αγρότες που είχε χτίσει με μαεστρία επί δύο δεκαετίες ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η χαριστική βολή μάλιστα δόθηκε όταν η Αστυνομία με ένα πράγματι πονηρό σχέδιο ξεφούσκωσε νύχτα τα λάστιχα από τα τρακτέρ για ανοίξουν οι δρόμοι."

(Γιάννης Πολίτης, ΝΕΑ, 28/01/09, εδώ)

...ωχ... Τέτοια ζημιά δηλαδή???

Μας περιμένουν ακόμα άλλα 8 χρόνια κυβέρνησης Καραμανλή, δηλαδή κατακόρυφη άνοδος δημοτικότητας, περαιτέρω αύξηση του ποσοστού της και νίκη στις επόμενες βουλευτικές εκλογές???
Τόση ζημία ακριβώς κατέγραψε και το ΠΑΣΟΚ, μετά την "οριστική διάρρηξη" και την συνεπακόλουθη "κάτω βόλτα" του 1996...

Το 'λεγα εγώ... όσο "κακό" κάνουν στη ΝΔ οι τρακτερωτοί, μόνο ο Επαναστατικός Αγώνας και τα "πολιτικά του αιτήματα" μπορούσε να της κάνει....


EDIT:

κι ένα υποθετικό ερώτημα προς τον κύριο Γιάννη Πολίτη - ή όποιον άλλο προτίθεται να απαντήσει- αν βέβαια μιλάει σοβαρά και δεν μας κάνει πλάκα:

Εάν έφτιαχνες πχ κεραμικά, και σου έλεγαν από ένα μεγάααλο μαγαζί, για κάποιο καιρό και για τον χ-ψ λόγο:

“Κυρ-Γιάννη μου, όσο και να είναι χάλια τα κεραμικά σου, όσο κι αν δεν είναι εμφανίσιμα, όσο κι αν έχουν μέσα αμίαντο, εγώ, επειδή θέλω τη στήριξη των κεραμιστών, θα σου δίνω, ως “Notos Galleries” όσα λεφτά δεν βγάζεις από το μη πούλημα των πιατακίων και των τασιών στο μαγαζί μου.”

Εσύ έτριβες τα χέρια σου, και πολλοί άλλοι επίσης, και όλο και περισσότεροι άρχιζαν να φτιάχνουν κεραμικά κατ' αυτόν τον τρόπο, αφού χασούρα δεν θα είχαν, ποτέ των ποτών, ο Notos είναι εδώ.

Και μετά, ξαφνικά, το Notos Galleries σου έλεγε:
“Ξέρεις κάτι κυρ-Γιάννη μου, no money no honey, από δω και πέρα θα πρέπει να κοιτάξεις να βελτιώσεις τα κεραμικά σου, ή να αρχίσεις να φτιάχνεις με πηλό κάτι άλλο που έχει πέραση, πχ κεραμίδια, διότι δεν μπορώ πλέον να σε στηρίζω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, για τους χ-ψ λόγους.”

…εσύ, επειδή σου παραβιάζουν το …κεκτημένο σου, θα βγεις να διαδηλώσεις, και να κλείσεις ο τι μπορείς.
Ίσως και να αρχίσεις να πετάς κεραμικά σ' όποιον περάσει από μπροστά σου.

ΕΓΩ όμως, που είμαι επίσης προμηθευτής στο Notos, και ΔΕΝ μου "αποζημιώνουν" τα ντεμοντέ μου, χάλια μου χαλιά, αλλά αναγκάζομαι να τα βελτιώσω, με κόπο και βάσανα - ή τελικά να φτιάχνω κιλίμια για να επιβιώσω...
Ή που εργάζομαι στο Notos, και παίρνουν λεφτά από το ΜΙΣΘΟ μου, για να μπορείς εσύ να ΜΗ φτιάχνεις κεραμικά της προκοπής χωρίς χασούρα...
Ή που απλά περνάω το δρόμο και τρώω το κεραμικό -που εσύ πετάς διαμαρτυρόμενος- στο κεφάλι..
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ????

ΓΙΑΤΙ????

Δεν πας να δείς αν έρχομαι????

Η ευτυχία του να μη σου κόβει...

"Αναρωτιέμαι πόση ανοησία χωράει στην κυβέρνηση...η κυβέρνηση φέρει την πολιτική ευθύνη όσων συνέβησαν που δεν έπρεπε να συμβούν και όσων δεν συνέβησαν αλλά έπρεπε να συμβούν."

Γ. Πρετεντέρης:
Βήμα 28/11/2008, "ΠΟΣΟ ΤΟΥΣ ΚΟΒΕΙ!"

Πιο συγκεκριμένα και εν συντομία, η κυβέρνηση με τη στενή έννοια (υπουργοί, πρωθυπουργός) φέρει την πολιτική(*) ευθύνη όλων εκείνων των πράξεων και παραλείψεων της κυβέρνησης με την ευρεία έννοια (διοίκηση, στρατός, αστυνομία, ΔΕΚΟ κλπ).

Εάν την "αστοχία" -πόσο μάλλον τη "δολιότητα"- την έκανε κάποιος διευθυντής ΔΕΚΟ, (λέμε τώρα) από τη στιγμή που κάποιος προΐσταται αυτού πολιτικά, (κάποιος τον ΔΙΟΡΙΣΕ εκεί ή κάποιος ΔΕΝ τον άλλαξε δηλαδή, δεν είναι ...μόνιμος μέσω ΑΣΕΠ), φέρει την πολιτική ευθύνη εκείνος, ο προϊστάμενος.

Εαν ο πολιτικός (αιρετός) προϊστάμενος δηλαδή είχε πάρει είδηση ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, και τον αντικαθιστούσε, η ζημία θα είχε αποφευχθεί. Και αυτό είναι και το νόημα. Να μην μπορείς να επικαλεστείς το: "δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω, άρα δεν είναι δική μου ευθύνη".
Φταίς, που "δεν ειδες, δεν άκουσες, δεν ξέρεις."
Γι αυτο σε εκλέξαμε, για να ξέρεις.
Οχι να ξέρει περισσότερα ο Θέμος κι ο Μάκης από σένα.

(Βέβαια, εάν ένας αστυνομικός πχ χρηματιστεί, ε, δεν φταίει ο Υπουργός. Αλλά εάν ο διευθυντής του αστυνομικού σώματος συμμετέχει σε βασανισμούς, πχ, τότε ΝΑΙ, φταίει εκείνος που τον έβαλε εκεί που είναι. Ας πρόσεχε, να το έψαχνε, και να διάλεγε κάποιον άλλον.
Κι αν ήταν εκεί από την προηγούμενη κυβέρνηση, να τον άλλαζε, γι αυτό και του δίνεται το δικαίωμα αλλωστε.... )

Γι΄αυτό και είναι δυνατόν να αποδοθεί πολιτική ευθύνη στο σύνολο του Υπουργικού Συμβουλίου. Κι ας μην έχουν κάτσει ποτέ μαζί να ...συνωμοτήσουν εις βάρος του δημοσίου. Το ότι ΔΕΝ το πρόλαβαν, ή το ότι ΔΕΝ το απέτρεψαν το "κακό", η ότι απλά δεν το είδαν να 'ρχεται, φτάνει. Η πρόθεση, καλή ή κακή, ΔΕΝ μετράει, δυστυχώς ή ευτυχώς... Ούτε το λίγο μυαλό είναι απαλλακτικό.
Οταν ο χτίστης κάνει μπαγαποντιά, την πληρώνει ο επιβλέπων μηχανικός. Κι ας είναι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου, κι ας έχει IQ αρνητικό. Ας έπαιρνε καλύτερο χτίστη. Ας ήταν όλη μέρα εκεί να ελέγχει. Γι αυτό και ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ εξάλλου... Επειδή αναλαμβάνει την ευθύνη, κι ας μην έχει πιάσει ποτέ στα χέρια του μυστρί, κι ας έχει την εξυπνάδα του ροφού!!

Ο καθένας μπορεί να ισχυριστεί "οι προθέσεις μου ήταν άριστες"... Ή ότι "δεν ηταν κακές". Ή "δεν είμαστε όλοι έξυπνοι"... Μα δεν είμαστε Άγιοι Πέτροι, να μπεις η να μην μπεις στον παράδεισο... Ούτε δικαστήριο είμαστε, να μη σου ζητήσουν τα ρέστα και να αθωωθείς λόγω βλακείας.

Εξάλλου, άμα ήταν έτσι απλούν, θα διόριζες τους διευθυντές και τους παραδιευθυντές κλπ, όποιους να 'ναι, τους κολλητούς σου από το γυμναστήριο φερ'ειπείν, μετά θα πήγαινες στο Τρινιδαδ-Τομπάγκο για μπανάκια, και θα ερχόσουν μόνο για να κόψεις καμιά κορδέλλα και να ανάψεις ενα κεράκι το Πάσχα για τα υπόλοιπα 4 χρόνια. Σε δύσκολες στιγμές θα δήλωνες "καλοπροαίρετος" ή "ηλίθιος" και "να τους πιάσ'τους" και τέλος. Αλλά δεν πάει έτσι...

Και για να είμαι και επιστημονικώς καλυμμένη, πολιτική ευθύνη Υπουργού - ή και της Κυβέρνησης συλλογικά- κατά Τσάτσο, προκύπτει για: "πράξεις που ζημίωσαν το δημόσιο συμφέρον, ή παραλείψεις κατα την άσκηση του κυβερνητικού έργου. " (Συνταγματικό Δίκαιο, τόμος Β, 1993, Σάκκουλας)
"Πράξεις" σκέτο, όχι πράξεις ΤΟΥ - ΤΗΣ!! Ούτε πράξεις ΤΟΥΣ!!! Καταλαβαινόμαστε πιστεύω...

Και τώρα στο προκείμενο...
Μα καλά βρε κύριε Πρετεντέρη μου, αλήθεια το πιστεύεις ότι δεν τους κόβει, ότι το πρόβλημά τους είναι ζήτημα IQ??

Δηλαδή εάν στείλουμε κάποιον επιφανή συνταγματολόγο
(τον Προκόπη Παυλόπουλο πχ - λέω έναν στην τύχη, ή πάω ...εγώ, που έχω κάνει ένα τρίωρο Συνταγματικό Δίκαιο)
να τον πληρώσουμε βρε αδερφέ, να τους κάνει 5-6 ιδιαίτερα μαθήματα και να τους εξηγήσει...
...ή αν τους βάλουμε να τρώνε περισσότερο ψάρι και λιπαρά οξέα Ω-3 -για την εύρυθμη λειτουργία του εγκεφάλου,
θα καταλάβουν την ..ανοησία τους
και θα αναλάβουν την πολιτική ευθύνη
για 5μισι συναπτά χρόνια ..αστοχιών και ...χαζομαρών???

Αυτό τώρα δηλαδή το πιστεύεις και το λές, ή μας δουλεύεις κι εσύ, έτσι για να γίνετε πολλοί??





*Πολιτική ευθύνη. Δηλαδή δεν πάνε φυλακή για την ανάληψή της, αλλά ή απλά τρώνε "κίτρινη", ή υποχρεούνται σε παραίτηση. Ή πέφτει η Κυβέρνηση. Φυλακή κανένας.

ΕΓΕΡΣΙΣ.....

-"Πάρε μια Αλβανίδα για τα βαριά του σπιτιού- θα σου στοιχίσει το μισό... Μόνο να μη σε "γδύσει" πρόσεχε καημένη μου. Μην την αφήσεις μόνη ε??"
-"Σου λείπει μπογιατζής? Πήγαινε στην Ομόνοια, πάρε έναν Πακιστανό, περιμένουν για μεροκάματο κάθε πρωί... "
-"Μα είναι δυνατόν, να μας παίρνουν αυτοί οι άπλυτοι τη δουλειά??"
-"Σιγά μην πάρω το λεωφορείο, λες και βρίσκομαι σε παν-βαλκανικό συλλαλητήριο και -όχι τιποτε άλλο-, κάθονται κιόλας οι άχρηστοι..."
-"Νοικιάζεται τριάρι στο Γουδί. Αλλοδαποί και φοιτητές αποκλείονται.."
- "Οι Ελληνες δεν ειναι ρατσιστές, διότι έχουν ζήσει στην ξενιτιά. Τα άλλα είναι προβοκάτσιες."
-"Οι Αλβανοι βρε παιδί μου, πολύ βρώμικοι, είδες πως έχουν τα σπίτια τους? Σιχαίνομαι.. "

Κι εγώ σιχαίνομαι...
Βαρέθηκα τη ζωή μου με τον κρυφορατσισμό -ή φανερορατσισμό- αλλά και τον ωχαδερφισμό μας πια.
Βγήκαν και διαδήλωσαν κιόλας οι Ελληνάρες...

Διαδηλώνεις επειδή τολμάνε οι αλλοδαποί και μένουν εκεί, στριμωγμένοι στον μαγευτικό Αγιο Παντελεήμονα ε? Ξέρεις γιατί έρχονται? Έχεις σκεφτεί, κυρα-Ουρανία μου?

Γιατί εσυ τους κακοπληρώνεις.
Εσύ τους αφήνεις ανασφάλιστους.
Εσύ δεν θέλεις να "ελληνοποιηθούν" και να "ανέβουν" κατηγορία, ως πολίτες κι ως εργατικό δυναμικό.
Εσύ τους δηλώνεις ανεπιθύμητους ως νοικάρηδες σε "ευγενείς" περιοχές, κι ας έχουν τα χρήματα κάποιοι.

Επειδή για εκεί φτάνουν τα λεφτά κι η "θέση" τους, λοιπόν, γι' αυτό.

Κι επειδή η γειτονιά σου είναι φτηνή. Ηταν από πρίν φτηνή, πριν έρθουν "αυτοί". .

Γιατί εσύ δεν φρόντισες να διατηρήσεις το δρόμο σου, το σπίτι σου σε κατάσταση τέτοια, ώστε να είναι πολύ ακριβή για το μη καταγεγραμμένο προλεταριάτο των 600 ευρώ το μήνα για 4 άτομα, που εσύ εχεις φτιάξει.

Γιατί με τους Ολυμπιακούς και το πρόγραμμα "ανάπλαση", μπορούσες να αυξήσεις την αξία του σπιτιού σου, βελτιώνοντας την πρόσοψή του. Το έκανες? Όχι. Γιατί ΔΕΝ σε νοιάζει, γιατί έπρεπε να βάλεις το χερι και στην τσέπη, και ασε που είχε χαρτούρα...

Μπορείς να μεριμνήσεις για το οικογενειακό ακίνητο στην Αχαρνών. Να το φτιάξετε, να το περιποιηθείτε, τόσες επιδοτήσεις δίνονται. Το έκανες? Το έψαξες? Όχι. Γιατί είστε με τα ξαδέρφια στα δικαστήρια ποιός θα πάρει τα περισσότερα και θα δώσει τα λιγότερα. Σε λιγο, εξάλλου, δεν θα φτιάχνεται πια το πατρικό της μάνας σου...

Μπορείς να πάρεις μια γλαστρούλα, που δείχνει και οικολογική συνείδηση. Η να βάψεις το μπαλκόνι σου έστω, με ενα κουτί μπογιά κι ενα πινελάκι. Το έκανες? Όχι. Βαριέσαι. Ασε που δεν βγαίνεις ποτέ στο μπαλκόνι, για τον απέναντι θα το βάψεις ή για τον περαστικό?

Μπορείς να απαιτήσεις περισσότερους κάδους. Τακτικότερη αποκομιδή των σκουπιδιών. Περισσότερα καλάθια για σκουπίδια. Με μια άλλη πορεία. Το έκανες? Όχι. Γιατί δεν θα σώσεις εσύ τον κόσμο.

Μπορείς να κρατάς το χαρτάκι από την σοκοφρέτα στην τσέπη σου μεχρι να βρείς καλαθάκι να το πετάξεις. Το έκανες? Όχι. Γιατί αυτά είναι γραφικότητες...

Αφού δεν έκανες λοιπόν όλα αυτά, και τόσα άλλα που μπορούσες, κι αφού έχεις τη γκρίζα, μαύρη, κατάμαυρη γειτονιά που λατρεύεις εδω και 30 χρόνια, ε, ναι, το να βγείς να διαδηλώσεις είναι ΟΝΤΩΣ το ενδεδειγμένο.

Εγέρθητι λοιπόν, και διαμαρτυρήσου. Μάζεψε υπογραφές, φώναξε για το δίκιο σου, κατάγγειλε, βρίσε. Κατέβα σε πορεία, μαζί με τους Χρυσαυγίτες της Κεφαλληνίας, που χρόνια τώρα συμβιώνετε αρμονικά.

Αφού δεν διαδήλωσες για δίκαιη μεταχείριση των μεταναστών, διαδήλωσε τώρα για την απέλασή τους.
Αφού δεν έμαθες στα παιδιά σου 20 χρόνια τώρα να αγαπάνε τους συμμαθητές τους που "δεν είναι Ελληνόπουλα", διαδήλωσε τώρα για να φύγουν από δίπλα τους τα σκουρόχρωμα αυτά μαθητούδια.
Αφού δεν διαμαρτυρήθηκες ποτέ για τα βασανιστήρια στην "Ομόνοια", διαδήλωσε τώρα για να φύγουνε, να πάνε αλλού αυτοί, οι βασανισμένοι, - ή για να έρθουν τα βασανιστήρια κι εκεί, στον μαγευτικό Αγιο Παντελεήμονα.
Αφού δεν διαδήλωσες τόσες δεκαετίες για πράσινο, διαδήλωσε τώρα για περισσότερο μπλέ της ΕΛΑΣ.

Αφού δεν έμαθες, δεν σ' ενδιέφερε ποτέ να έχεις συνείδηση, δηλαδή, διαδήλωσε τώρα επιδεικνύοντάς το.

Εμένα προσωπικά δεν μου κάνει εντύπωση. Ούτε ότι δεν έχεις συνείδηση, ούτε ότι το διαδηλώνεις.
Ούτε και σε κανέναν άλλο κάνει εντύπωση, βέβαια...

δείτε καί:
"Τι θα συνέβαινε αν..." - Παν/μιο Αθηνών
"Στηρίζουν την Ελληνική οικονομία" - Καθημερινή
"Η μετανάστευση δεν φέρνει ανεργία" - ΕΛΙΑΜΕΠ


Σύνδεσμοι κατά σειρά ..εμφανίσεως:
http://www.neb.gr/node/227
http://www.neb.gr/node/613
http://tovima.dolnet.gr/default.asp?pid=2&artid=154678&ct=75
http://www.pare-dose.net/blog/?p=146
http://www.e-tipos.com/newsitem?id=62607
http://www.cityofathens.gr/el/katoikoi...
http://www.cityofathens.gr/el/kathariotita
http://dpurpler2.blogspot.com/2008/09/blog-post.html
http://egersis.blogspot.com/2008/08/blog-post_05.html
http://enantion-olwn.blogspot.com/2008/11/blog-post_226.html

Η βροχούλα, η ολιγαρχία κι ο αχυρώνας

...πάλι καλά που έβρεχε, και δεν "γιορτάσαμε" πάλι φέτος...

Μια βιαστική υπενθύμιση γιατί πάλι έχουμε πήξει στην κορώνα: τη χούντα την επέβαλαν εξωθεσμικοί. Κοιμήθηκαν οι Έλληνες και ΔΕΝ είχε χούντα, ξύπνησαν και ΕΙΧΕ. Δεν μεσολάβησε κάλπη.
Άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, αντέδρασαν στα επιβληθέντα, με αντανακλαστικά ποικίλης ταχύτητας και έντασης, εντός και εκτός της χώρας, εντός και εκτός φυλακής.

Αλλά: Τα προβλήματά μας, -τα όποια προβλήματά μας- σήμερα, τη "δημIοκρατία" και την "ολιγαρχία" -κάπου είδα να κραυγάζουν ότι αυτές έχουν αντικαταστήσει τη "δημοκρατία" που το Πολυτεχνείο διεκδικούσε- τα εκλέγουμε καθε 4 χρόνια ή και νωρίτερα, μόνοι μας...

Εχει μια διαφορά, νομίζω.

Εκτός αν "δημοκρατία" που μας λείπει, εννοούμε την ανάταση χειρός από τους λίγους έχοντες το δικαίωμα ψήφου, οπως παλαιότερα.
Ή το "δια βοής" και το "δια πυρός", όταν μας τη βιδάρει, σ' όσους τη βιδάρει, όπου τους τη βιδάρει, όπως συνηθίζουν ορισμένοι τώρα...

Κι όταν αυτοί οι "ορισμένοι" προχωρούν πεζή και η μέρα είναι 17 Νοέμβρη, το ότι εγώ δεν μπορω να πάω στην πορεία γιατί φοβάμαι -μη φάω καμιά μολότωφ αμερικανικών πρώτων υλών στο κεφάλι, ειρηνικά ειρηνικά-, ε, τότε αυτό ΔΕΝ είναι ολιγαρχία, αλλά "δημοκρατία και παλλαϊκή συμμετοχή"... Τα υπόλοιπα είναι -μα, φυσικά- προβοκάτσιες.

Μια λύση για τους λιγόψυχους σαν εμένα, είναι πάντα βέβαια τα κράνη, βρέχει δεν βρέχει... Μ' αυτά πας παντού, και κάνεις τα πάντα, και δεν τρέχει και μία. Του χρόνου θα το σκεφτώ...

Αλήθεια, στο ...κανονικό Πολυτεχνείο έβρεχε?? Τους αγωνιστές εκείνους θα τους πείραζε η βροχή άραγε?? Δεν νομίζω. Παρόλο που δεν φορούσαν ούτε κουκούλες ούτε κράνη αυτοί... . Και δεν σπάγανε τις κάμερες, αλλά τις κοιτούσαν μ' ενθουσιασμό και με τη μέθη του επαναστάτη να τους συνεπαίρνει. Του επαναστάτη, ξαναλέω. Αυτή η μέθη τους "ντόπαρε". Και φόρα παρτίδα τα κεφάλια τους, φαίνονται και στα βίντεο-ντοκουμέντα. Κάποια απ' αυτά τα κεφάλια "έπεφταν" το βράδυ.

Και, βέβαια, ούτε πλακώνονταν αυτοί οι νέοι γελοιωδώς για τη σημαία της εξέγερσης, σε ξένο αχυρώνα.

Όσα συμβολίζει αυτό το κομμάτι πανί, δεν κληροδοτούνται μέσω κομματικών μηχανισμών. Δεν είναι παραταξιακά κεκτημένα. Δεν τα παρέλαβαν για να τα παραδώσουν σαν κλειδιά από νοικάρη σε νοικάρη. Πριν απ' αυτούς τους νέους, δεν υπήρχε "αχυρώνας" δηλαδή... Δικός τους ήταν, είναι, και θα είναι, δεν είναι δικός μας ο αχυρώνας για να πλακωνόμαστε...

...γενικώς, λίγο τα λόγια μας να προσέχουμε με τους αχυρώνες! Θα μας πουν ή γάιδαρους, ή δον Κιχώτες, ή ανιστόρητους, τελικά...

"Στρατευμένη τέχνη" vs. "τέχνη για την τέχνη(?)"...

Η χορωδία του Ρωσικού Κόκκινου Στρατού , επί "δόγματος Μπρέζνιεφ", ερμηνεύει υπέροχα το εμπνευσμένο πατριωτικό εμβατήριο "The Cossacks" - γνωστό σήμερα και ως "τραγούδι της Stolichnaya"*...



Στα μέσα της δεκαετίας του '80, ο Γκόρμπι υιοθετεί το "δόγμα Σινάτρα" (do-it-your-way). Η προπαγάνδα χαλαρώνει και το σύμφωνο της Βαρσοβίας επίσης... Τελικά, μέσα σε λίγα χρόνια, το τείχος του Αίσχους πέφτει κι αυτό -απ' το σπρώξιμο- , και πωλείται κομματάκι κομματάκι ως σουβενίρ...

Τον Ιούνιο του 1994, στο Nokia Balalaika show στο -ενωμένο- Βερολίνο, η πάλαι ποτέ Κόκκινη χορωδία ως "Aleksandrov ensemble" πιά, μαζί με τους Φινλανδούς Leningrad Cowboys, τραγουδούν το επαναστατικό, απελευθερωτικό τους δόγμα, χωρίς φόβο και πάθος, κι ...ελαφρώς χαλαρότεροι από πριν!



..Ρώσοι, Φινλανδοί, Γερμανοί... Τι έζησαν κι αυτοί όμως, ε?

...επειδή κάποιους τους ενδιαφέρει το τί ΟΝΤΩΣ ειπώθηκε..

Οι διεθνείς εξελίξεις παίζουν ρόλο στα πράγματα στη χώρα μας. Είναι αναμενόμενο. Γι’ αυτό και θα περίμενε κανείς να υπάρχει μια συστηματική και επείγουσα αντιμετώπιση φαινομένων όπως ο πληθωρισμός που επιτείνουν τα εγγενή προβλήματα της χώρας.
Τίποτε απ’ αυτά δεν συμβαίνει.
Η κυβέρνηση αδιαφορεί και θεωρεί ότι για όλα είναι η διεθνής κατάσταση υπεύθυνη.
Οι διεθνείς εξελίξεις είναι μια από τις πολλές αιτίες των όσων συμβαίνουν στη χώρα.
Ανέδειξαν τις ενδογενείς αρνητικές δυναμικές του τόπου.
Αρνητικές δυναμικές που κυριάρχησαν στις νοοτροπίες της πολιτικής της κυβέρνησης και οδήγησαν στη συνειδητή απραξία της απέναντι στις κερδοσκοπικές και πελατειακές ροπές των κοινωνικών ομάδων που εκπροσωπεί.
Η κυβέρνηση εφάρμοσε οικονομική πολιτική που έχει ελαχιστοποιήσει τις δυνατότητές μας να αντιμετωπίσουμε τη παγκόσμια κρίση.
Δεν θέλησε να δει και ν’ ακούσει.
Ενδιαφέρθηκε μόνο για την εικόνα της και την ενίσχυση της εξουσίας της.

1. Στην οικονομική εφημερίδα του Λονδίνου Financial Times είχε δημοσιευθεί τον περασμένο Μάιο μια ανάλυση της ελληνικής οικονομίας που προκάλεσε οργή στην Ελλάδα, επειδή επισήμαινε ακριβώς ότι οι Έλληνες αντιμετωπίζουν την απειλή μιας νέας μετανάστευσης. Ένας έλληνας σχολιαστής περιέγραψε την κατάσταση ως εξής: «Κληροδοτούμε στα παιδιά μας πέρα από τη γερασμένη κοινωνία μας και μικρότερη περιουσία. Το εισόδημά τους στο μέλλον θα προέρχεται κυρίως από την εργασία και όχι από το κεφάλαιο». Αυτή την εργασία θα πρέπει να την αναζητήσουν εκτός συνόρων, αν δεν υπάρχει εδώ και πολλές φορές δεν υπάρχει. (βλ και εδώ)

Μια από τις αιτίες του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι ο υψηλότερος πληθωρισμός στην Ελλάδα. Κύρια αιτία είναι οι μονοπωλιακές και ολιγοπωλιακές καταστάσεις και η έλλειψη πραγματικού ανταγωνισμού που συνεπάγονται η παρεμβολή μεσαζόντων, η ύπαρξη ιδίως όσον αφορά τα αγροτικά προϊόντα κυκλωμάτων εμπορίας, οι συντεχνιακές πρακτικές που ακολουθούνται από κλάδους αυτοαπασχολούμενων και είναι αποδεκτές από το κράτος. Η οικονομική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας με την έμφαση στους εμμέσους φόρους και τη διάγνωση των ελλειμμάτων συνέτεινε επίσης στην επιτάχυνσή του. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι συγκρατεί το έλλειμμα στα όρια που καθορίζονται από την Ένωση. Οι διαπιστώσεις της Eurostat ότι το έλλειμμα το 2007 υπερέβη το όριο την διαψεύδει. Αλλά η εξέλιξη του δημοσίου χρέους φανερώνει ότι πολλές πραγματικές δαπάνες παραμένουν λογιστικά αφανείς αν και αυξήθηκαν σταθερά. Το ύψος του δημοσίου χρέους αυξήθηκε από το 2003 έως το 2007 κατά 57,5 δις ευρώ, ποσό σημαντικό που αντιπροσωπεύει το 1/3 του χρέους του 2003. Οι αριθμοί αυτοί είναι η απόδειξη της απρονοησίας της σημερινής κυβέρνησης και της ευκαιριακής πολιτικής της. Ο πληθωρισμός που προκύπτει έτσι κατατρώει το εισόδημα των νοικοκυριών και » πράγμα που με τη σειρά τουπιστοποιεί πλέον την Ελλάδα ως «χώρα ακρίβειας αποθαρρύνει τον τουρισμό και μειώνει τα εισοδήματα σε πολλές κατηγορίες εργαζομένων και επιχειρήσεων.

3. Η πτώση της ανταγωνιστικότητας οδηγεί σε κλείσιμο ελληνικών επιχειρήσεων, συνεχή απώλεια θέσεων εργασίας και ανεργία, συρρίκνωση των μισθών, συνεχή αύξηση του εξωτερικού δανεισμού και μεγέθυνση του δημόσιου χρέους λόγω της μείωσης των φορολογικών εσόδων. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας συνεπάγεται, εφ’ όσον δεν αντιμετωπιστεί δραστικά, την ύφεση. Σήμερα τα σημάδια της επερχόμενης ύφεσης δεν είναι ακόμη ορατά στην έκταση που έχουν στην πραγματικότητα, διότι πουλήσαμε σε ξένους επιχειρήσεις, μετοχές, οικόπεδα, διότι ζήσαμε καλά καταναλώνοντας το κεφάλαιό μας. Τα εισοδήματα αυτά όμως ούτε επαρκούν για πάντα, ούτε είναι επαναλήψιμα. Η ύφεση όταν έρθει σκληρή θα μας αναγκάσει να μειώσουμε τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών μας δραστικά, σε βαθμό ώστε να είμαστε πάλι ανταγωνιστικοί.

4. Η Ελλάδα μετά την ένταξη στην ΟΝΕ δεν διαθέτει πια τα εργαλεία της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής για να υποβοηθήσει την ανάπτυξή της. Οι πολιτικές αυτές ασκούνται πια ενιαία για την Ευρωζώνη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπό αυτές τις συνθήκες αποφασιστική σημασία έχει η δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή η πολιτική που ασκεί το κράτος με τα έσοδα και τις δαπάνες του. Το κράτος για παράδειγμα εάν θέλει να τονώσει την οικονομική δραστηριότητα σε μια περίοδο ύφεσης μπορεί να δώσει επιχορηγήσεις στις επιχειρήσεις και να πραγματοποιήσει μεγάλα έργα. Όμως η δυνατότητα αυτή της πολιτείας έχει δραστικά περιοριστεί στην Ελλάδα σήμερα. Δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι πόροι. Η κυβέρνηση αύξησε τόσο πολύ το δημόσιο χρέος, ώστε η πληρωμή των τόκων του απορροφά μεγάλο μέρος των εσόδων της φορολογίας. Είναι ανάγκη λοιπόν να μειωθεί το δημόσιο χρέος για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μειώσουμε πολλές από τις κρατικές δαπάνες. Η κυβέρνηση όμως αντί να περιορίσει αύξησε τις δαπάνες. Οι δε τελευταίες φορολογικές αυξήσεις θα επιδεινώσουν τη δύσκολη οικονομική κατάσταση γιατί αφαιρούν από την αγορά χρήμα που χρειάζεται τώρα για να κινηθεί.

5. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και η ύφεση που προκαλεί έχουν ήδη επηρεάσει αρνητικά την ελληνική οικονομία. Διεθνείς χρηματοοικονομικοί εκτιμητές προβλέπουν κάθετη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης. Οι επιπτώσεις θα φανούν ακόμη περισσότερο, όταν η χαμηλότερη οικονομική δραστηριότητα στο εξωτερικό περιορίσει τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τις αγορές κατοικίας από ξένους και τις εισπράξεις της ναυτιλίας. Η ύφεση θα επιδεινωθεί από δύο κυρίως στοιχεία που χαρακτηρίζουν την οικονομία μας. Το πρώτο είναι οι μακροχρόνιες υστερήσεις που τα τελευταία τέσσερα χρόνια αντιμετωπίστηκαν μόνο ευκαιριακά. Οι αγορές αγαθών και υπηρεσιών, η αγορά εργασίας, η οργάνωση του δημόσιου τομέα απέχουν πολύ από το επίπεδο που διευκολύνει άμεσες αντιδράσεις σε αλλαγές στο οικονομικό περιβάλλον. Παρεμποδίζουν την αύξηση της παραγωγικότητας, τη μείωση κόστους και τιμών.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η επικέντρωση της ανάπτυξής μας στην οικοδομή και τον τουρισμό. Και οι δύο δραστηριότητες είναι εξαιρετικά τρωτές στις διεθνείς οικονομικές αναταραχές.

Η Ελλάδα με ψηλό δημόσιο χρέος που περιορίζει πρωτοβουλίες, μεγάλη εξάρτηση από το ακριβό πετρέλαιο, χαμηλή παραγωγικότητα, περιορισμένο τεχνολογικό δυναμικό και διαρκώς διολισθαίνουσα ανταγωνιστικότητα δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την ύφεση υπό συνθήκες που θα επιτρέπουν μια γρήγορη ανάκαμψη. Η υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης μπορεί να δημιουργήσει μονιμότερες συνθήκες στασιμότητας ή και στασιμοπληθωρισμού, μια ύφεση που όταν επέλθει θα διαρκέσει πολύ.

Η πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων που χρειάζονται για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά μας και να επιτύχουμε ανάπτυξη θα είναι υπό τις συνθήκες αυτές δύσκολη. Διαρθρωτικές αλλαγές μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν υπάρχει μια διασφαλισμένη προσδοκία για το καλύτερο αύριο που θα προκύψει. Σε περιόδους ύφεσης ή χαμηλής ανάπτυξης λείπει η αισιοδοξία και οι μεταρρυθμίσεις συναντούν έντονες αντιδράσεις. Δημιουργείται έτσι ένα φαύλος κύκλος. Η έλλειψη διαθρωτικών αλλαγών επιφέρει ύφεση ή χαμηλή ανάπτυξη. Η χαμηλή ανάπτυξη συντηρεί τις νοοτροπίες που αποκλείουν τις αλλαγές. Ο φαύλος αυτός κύκλος πρέπει να σπάσει.

Και δεν πρόκειται να σπάσει αν δεν αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνεια τα προβλήματα. Διάβασα τις μέρες αυτές τον κυβερνητικό ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα θα είναι η χώρα που το 2009 θα αποτελεί την εξαίρεση στην Ένωση και θα έχει τον υψηλότερο ίσως ρυθμό ανάπτυξης γύρω στο 2%. Ο ισχυρισμός αυτός υποδηλώνει ότι αντίθετα με τις άλλες χώρες τα πράγματα εδώ θα είναι καλά. Δεν θα είναι όμως καλά. Η κάθετη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης από το 4% στο 2% ή στο 1% θα σημαίνει μια εξαιρετικά επώδυνη συρρίκνωση δραστηριοτήτων με μείωση των εισοδημάτων και αύξηση της ανεργίας. Αν θεωρούμε ότι η κατάσταση είναι καλή επειδή υπάρχουν και χειρότερα ποτέ δεν θα διορθώσουμε τα πράγματα.

Η πρόσφατη κρίση έβαλε σε δοκιμασία και το δικό μας χρηματοπιστωτικό σύστημα, άγνωστο όμως σε ποια έκταση. Η κυβέρνηση χωρίς να παρουσιάσει συγκεκριμένα στοιχεία συνέταξε ένα σχέδιο στήριξης των τραπεζών, οι οποίες από την πλευρά τους διαπραγματεύονται τους όρους στήριξής τους. Το τι θέλουν δεν έγινε κατανοητό. Η κρατική παρέμβαση είναι σύμφωνη με την απόφαση της Ένωσης. Όμως το ελληνικό σχέδιο έχει την πρωτοτυπία να επιβληθεί σε όλες ανεξαίρετα τις τράπεζες ανεξάρτητα από το εάν ζήτησαν ή όχι την κρατική βοήθεια. Έτσι δεν παρέχει πληροφόρηση για το ποιες ήταν οι προβληματικές επιλογές των τραπεζών και ίσως διασφαλίζει και κάποιους που έχουν δυσκολίες για λόγους άσχετους με την κρίση. Επιπρόσθετα παγιώνει μια κατάσταση εναρμονισμένων πρακτικών που περιόριζε τη διαφάνεια των συναλλαγών και λειτουργούσε σε βάρος των καταναλωτών. Οι σημερινές δυσκολίες της κυβέρνησης στη σχέση της με τις τράπεζες οφείλεται στην ελευθερία που είχαν να καθορίζουν λίγο ως πολύ ανενόχλητες τους βασικούς κανόνες της λειτουργίας της αγοράς.

Θα έπρεπε επίσης η κυβέρνηση να έχει δηλώσει πως σκέπτεται να προχωρήσει στην επανεξέταση του όλου πλαισίου εποπτείας της χρηματοπιστωτικής αγοράς και την εναρμόνιση των ελληνικών ρυθμίσεων με τις κοινοτικές. Η υπόθεση των δομημένων ομολόγων θυμίζει ότι υπάρχουν εξοργιστικές ελλείψεις.

Τα κύρια προβλήματα της χώρας παραμένουν χωρίς απάντηση. Η διαπίστωση αυτή είναι και η διαπίστωση της κοινής γνώμης όπως προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις. Θεωρεί ότι η κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε ικανοποιητικά στις υπάρχουσες ανάγκες. Αλλά κοντά στη δυσαρέσκεια κυριαρχεί και η αβεβαιότητα για το ποια είναι η πραγματική οικονομική κατάσταση και ποιο θα είναι το μέλλον. Μετά την δήθεν απογραφή, την κωμικοτραγική αναθεώρηση του ύψους του ΑΕΠ και τη διαδικασία της επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που εξασφάλισαν στην κυβέρνηση την εικόνα της οικονομίας που επιθυμούσε, θα έπρεπε τα στοιχεία της οικονομίας να μη παρουσιάζουν πια σκιές και να μη δίνουν αφορμή σε αμφισβήτηση. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Υπάρχει γενικευμένη αμφιβολία και πεποίθηση ότι η κατάσταση που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση είναι εικονική.

Ζητούμενο είναι μια θεώρηση της κατάστασης απαλλαγμένης από σκοπιμότητες και επιθυμίες. Πρέπει να δούμε και να πούμε την αλήθεια. Γιατί μόνο αν εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει μπορούμε να πείσουμε και να καθοδηγήσουμε. Πρόκειται ίσως για αυτονόητη διαπίστωση αλλά το αυτονόητο σήμερα δεν είναι και το πιθανό. Η κυρίαρχη τάση είναι να λέγεται ό,τι ευνοεί και να αποσιωπούνται τα πολλά άλλα αρνητικά. Η συνήθης πρακτική είναι να παρουσιάζεται το επιθυμητό ως άμεσα εφικτό, οι προτάσεις να εξαντλούνται σε γενικότητες, ως εάν η χώρα να μπορεί να φτάσει στο επίπεδο των ανεπτυγμένων χωρών χωρίς κόπους και προβλήματα. Οι μεγαλόπνοες γενικότητες είναι έκφραση ενός άκρατου λαϊκισμού που επανέφερε στο προσκήνιο η Ν.Δ. και στον οποίο δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Με τέτοιο κλίμα όμως η σωστή πολιτική για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας είναι όλο και πιο δύσκολη και οι προοπτικές όλο και πιο αρνητικές. Η χώρα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τα προβλήματα και να επιδιώξει τη λύση τους.

Για να αντιμετωπιστούν και τα μικρά και τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας χρειάζεται σήμερα ένας νέος προσανατολισμός ανάπτυξης και παραγωγής. Χρειάζεται να υπάρξει μια αποτελεσματική αντιμετώπιση όλων εκείνων των φαινομένων που αναπαράγουν τη στασιμότητα και την παραίτηση από τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα που έχει η χώρα. Να ξαναβρούμε το χαμένο νήμα της σύγκλισης προς τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Να σχεδιάσουμε την πρόοδο που θα μας οδηγεί στην συμπόρευση με την ευρωπαϊκή πρόοδο, θα περιορίζει το σημερινό υπερδανεισμό και τα ελλείμματα και θα αποτρέπει η χώρα μας να υφίσταται πιο έντονα από άλλους τα αποτελέσματα των διεθνών οικονομικών αναταραχών.
.....

Αν κάποιους - νουδούληδες, τσιπρούληδες και πρωτοβουλιούληδες - τους ενοχλεί ότι μετά από αυτήν την δριμύτατη επίθεση στη Νέα Δημοκρατία,
είπε και: "Αντιπαρατεθείτε ρε σθεναρά στο λαϊκισμό τους!!!!!" στους υπόλοιπους,
αυτοί οι κάποιοι μάλλον ψάχνουν, και σίγουρα θα βρουν...

Ο τι κι αν πει ο Σημίτης, κι ο τι κι αν παραλείψει.

Οι υπόλοιποι να μην τσιμπάνε....

όλη η ομιλία εδώ.

"Τζάκια": Αξιοδοτώντας και απαξιώνοντας....

Πρόσφατα, ο κύριος Ρουσόπουλος προέβαλε ως τεκμήριο της εντιμότητάς του ως Υπουργού την ιδιότητα του πατέρα του. "Είμαι ο γιός ενός ταχυδρόμου"...

Πέρσι, άλλοι προέβαλαν ως τεκμήριο της ικανότητάς τους να ηγηθούν μεγάλου κόμματος την ...μη ιδιότητα τους ως "κληρονόμων" του κόμματος αυτού.

Σήμερα, σ' ένα συνέδριο πολιτικής επιστήμης, ακούστηκε η άποψη ότι η πολιτική απαξιώνεται, μεταξύ άλλων, λόγω της ολιγαρχικής στελέχωσης των κομμάτων, δηλαδή των "τζακιών" που επανέκαμψαν...
"Παιδιά πολιτικών που δεν έχουν δουλέψει ποτέ τους, σπουδάζουν τα κατάλληλα αντικείμενα, κληρονομούν τους ψηφοφόρους του πατέρα τους, και ανέρχονται (ή κατέρχονται?) στο στίβο της πολιτικής".
Η περίπου έτσι...

Αναρωτιέμαι λοιπόν, το να είσαι παιδί γιατρού και να σπουδάζεις Ιατρική, να παίρνεις τους ασθενείς του πατέρα σου και να βγάζεις το ...μεροκάματο, έχει ποτέ λειτουργήσει απαξιωτικά για έναν φρέσκο γιατρό?

Το να είσαι γιός μηχανικού, να σπουδάζεις μηχανικός, να παίρνεις την πελατεία του πατέρα σου και να τους χτίζεις σπίτια, επίσης δεν αφαιρεί από την αξία του νέου επαγγελματία... Ισα ίσα.

Ακόμα κι αν αυτή η ίδια πελατεία ή οι ασθενείς σου σε στηρίξουν για βουλευτή λίγα τέρμενα αργότερα... Ποτέ δεν καταχωρείται ως μειονέκτημα, ως κάτι "δοτό". Ίσως επειδή είναι αυτονόητο ότι δεν είναι δεδομένο.

Μόνο οι πολιτικοί δεν μπορούν να κληροδοτήσουν την "πελατεία" και τις γνωριμίες τους χωρίς να βλάπτουν το κύρος του παιδιού τους.

Και πολύ θα ήθελα να δω μια στατιστική, πόσοι γιατροί έβγαλαν γιατρούς, πόσοι μηχανικοί μηχανικούς, και πόσων πολιτικών τα παιδιά, ποσοστιαία, ασχολήθηκαν κι αυτά με την πολιτική ως επάγγελμα.

Το παιδί ενός πολιτικού, τουλάχιστον, έχει απομυθοποιήσει τους ασχολούμενους με τα κοινά, και δεν τους αποτίει περισότερη τιμή απλά και μόνο λόγω του αξιώματός τους, ούτε υπάρχει και λόγος να τους καλοπιάσει. Έχει δηλαδή περισσότερες πιθανότητες να σχηματίζει νηφάλια κρίση γι αυτούς, απ' όσο κάποιος άβγαλτος και αθώος... Και περισσότερες πιθανότητες να τους αντιταχθεί, αν χρειαστεί. Δεν τον τρομάζουν. Δεν τους έχει τόση ανάγκη.
(= Εγώ άμα δω τον Κλούνι στο δρόμο, θα μου πέσει η πίεση, και θα ταβλιαστώ. Η κόρη του Μπρούς Γουίλις δεν θα ταβλιαστεί, αλλα θα του μιλήσει άνετα και με ειλικρίνεια, κι ας τον έχει μολις γνωρίσει, κι αμα εχει και κάτι να του "χώσει", δεν θα δειλιάσει...)

Και πάμε παρακάτω. Στην πείρα και την απειρία.
Δεν μπορώ να φανταστώ πώς κάποιος που έχει μεγαλώσει με πατέρα γιατρό, ειναι δυνατόν να κληρονομήσει καμια πείρα περι τα ιατρικά. Μόνο την πελατεία.

Ούτε το παιδί ενός μηχανικού. Μόνο την πελατεία παίρνει κι αυτός.

Δεν εχουν κάνει στατικά, δεν εχουν μυηθεί έστω και λίγο στην ιατρική, μέχρι να μπορέσουν να ασκήσουν το επάγγελμα.

Αντίθετα, τα παιδιά των πολιτικών, και μόνο που ζούν μαζί τους, έχουν ήδη εξοικειωθεί με πολλές πτυχές της πολιτικής. Έχουν δει και τη βρωμιά της, και τη βρωμιά των πολιτικών, αλλά και των ψηφοφόρων. Από πρώτο χέρι. Ξέρουν τι να περιμένουν, ως "πολιτικοί γόνοι". Έχουν "ψηθεί", ή έστω "κοκκινίσει". Αν δεν εχουν καεί και τσουρουφλιστεί, δηλαδή...

Το πώς τους έχει επηρεάσει το "ψήσιμο" αυτό, αν τους έχει "γομώσει" η αν τους έχει μεταδώσει τη σήψη, αν τους έχει προβληματίσει, ή αν τους έχει εθίσει στη διαπλοκή, θα φανεί αργότερα, στον στίβο, στα έδρανα.
Όπως θα φανεί και το ποιόν όλων των υπόλοιπων πολιτικών, που οι μπαμπάδες τους είναι ταχυδρόμοι ή κατάδικοι.
Όπως και θα φανεί για όλους τους υπόλοιπους επαγγελματίες ή "λειτουργούς", στην τελική.

"Από αγκάθι βγαίνει ρόδο, κι από ρόδο βγαίνει αγκάθι", λέει ο λαός...
Τα παιδιά των "αγκαθιών" στην πολιτική, είναι καμένα από χέρι, δεν το προσπαθούν καν. Τα παιδιά των "ρόδων" απ' την άλλη, μόνο αγκάθια, άχθη αρούρης και διαπλεκόμενοι μπορούν να είναι. Υποτίθεται. Δηλαδή, στην περίπτωσή μας, "από ρόδο βγαίνει αγκάθι, κι από αγκάθι πάλι αγκάθι".... Επειδή έχουν φανεί, επειδή είναι αναγνωρίσιμοι...

Πραγματικά, όμως, δεν ξέρω αν η έκθεσή τους σε τοπικά ή εθνικά ΜΜΕ και στα στόματα του κόσμου από κούνιας, τους κάνει λιγότερο ηθικούς και έτοιμους ή περισσότερο.
Ξεκινάνε με έτοιμους οπαδούς, δε λέω. Αλλά και με άσπονδους εχθρούς.
Με τα επιτεύγματα του γονιού τους να τους πριμοδοτούν. Αλλά και με τις αστοχίες και ατυχίες του να τους βαραίνουν.
Με το όνομά του να τους ανοίγει πόρτες. Αλλά και με τη μόνιμη σύγκριση, και με το άγχος να αποδειχθούν αντάξιοι του ονόματος αυτού, σε πείσμα όσων ακούνε.
Δεν είναι μόνο "αβάντες"... Είναι και βαρίδια. Κι αν σκέφτεσαι να αλλάξεις και κόμμα, ουαί κι αλίμονό σου...

Για να είμαστε ξεκάθαροι, δεν υποστηρίζω την ...κληρονομικότητα στην πολιτική, ούτε και πουθενά αλλού. Αλλά δεν μ' αρέσουν οι αφορισμοί και οι γενικές απαξιώσεις.
Και πολύ περισσότερο δεν μ αρέσει οι λαϊκές δοξασίες και οι θεωρίες του καφενείου ξαφνικά να αποκτούν την ισχύ επιστημονικού δόγματος, επειδή κάποιους βολεύει κι επειδή "πιάνει" στην κοινή γνώμη.

Δεν βλέπω το λόγο να βιαζόμαστε να χαρακτηρίσουμε ως ανεπαρκείς ανθρώπους που απλά κάνουν τη δουλειά του πατέρα τους. Δουλειά ειναι, ξέρετε, κι αυτή. Κανείς δεν έχει δουλέψει ποτέ του, μέχρι να αρχίσει να δουλεύει. Και κανείς δεν αρχίζει να εργάζεται έμπειρος -με εξαίρεση ίσως τους νέους πολιτικούς-παιδιά πολιτικών...

Και, σε τελευταία ανάλυση, ο κόσμος τους ψηφίζει και ανανεώνει -ή όχι- τη θητεία τους. Και δεν είναι το εύκολο γι αυτούς, ούτε και πετυχαίνουν όλοι. Εύκολο είναι να τους βάλει ο μπαμπάς τους σε τράπεζα. Που μπαίνεις μια φορά και χωρίς προεκλογική εκστρατεία.
Κληρονομικώ δικαιώματι δεν είναι το βουλευτιλίκι. Ουτε εφάπαξ είναι. Επειδή άνοιξες πολιτικό γραφείο δεν εισαι και βουλευτής, κι επειδή είσαι, δεν σημαίνει ότι θα ξαναείσαι. Όχι σήμερα. Όχι στην Ελλάδα.

Κι οι βουλευτές εκεί που είναι, δεν τους έβαλε ο μπαμπάς τους, αλλά ο έλληνας ψηφοφόρος.
Που, είτε γιατρό διαλέγει, είτε μηχανικό, είτε βουλευτή, με τα ίδια κριτήρια επιλέγει. Είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αυτό δεν σημαίνει ότι οι συγκεκριμένοι γιατροί/μηχανικοί/πολιτικοί , οι "από τζάκι", είναι σκάρτοι.
Για εκείνους τους ασθενείς/πελάτες/ψηφοφόρους που τους επιλέγουν ή τους απορρίπτουν λόγω ονόματος και μόνο, δεν θα αποφανθώ.
Ας τους χαρακτηρίσουν όσοι απορρίπτουν και απαξιώνουν τις επιλογές τους.

Ann Nixon Cooper.

Όταν συνειδητοποιείς τι σημαίνει υστεροφημία...

"Αυτές οι εκλογές είχαν πολλές πρωτιές, και πολλές ιστορίες που θα επαναλαμβάνονται για γενιές. Αλλά απόψε έχω στο νού μου την ιστορία μιας γυναίκας που ψήφισε στην Ατλάντα. Μοιάζει πολύ με όλους εκείνους που στάθηκαν στην ουρά για ν ακουστεί η φωνή τους σ αυτές τις εκλογές, εκτός από ένα πράγμα: Η Ann Nixon Cooper είναι 106 χρόνων.

Γεννήθηκε μόλις μια γενιά μετά τη δουλεία. Τότε δεν υπήρχαν αυτοκίνητα στους δρόμους, ούτε αεροπλάνα στους ουρανούς. Δεν μπορούσε να ψηφίσει για δύο λόγους: επειδή ήταν γυναίκα κι επειδή το χρώμα του δέρματός της δεν ηταν το σωστό.

Κι απόψε σκέφτομαι όλα οσα είδε, μεσα σ' αυτον τον αιώνα στην Αμερική. Τον πόνο και την ελπίδα, τους αγώνες και τις προόδους, τις στιγμές που μας είπαν "δεν μπορείτε" και τους ανθρώπους που επέμειναν σ εκείνο το Αμερικανικο δόγμα... "Ναι, μπορούμε".

Σε μια εποχή που οι γυναίκες φιμώνονταν και οι ελπίδες τους εξανεμίζονταν είδε ενα έθνος να ορθώνει το ανάστημά του και να αρθρώνει τη φωνή του και να διεκδικεί την ψήφο του... Ναι, μπορούμε.

Μέσα στην απελπισία της ξηρασίας και την ύφεση το '30, είδε ένα έθνος να πολεμά τον ίδιο το φόβο με το Νιου Ντηλ, είδε νέες δουλειές, μια νέα αίσθηση κοινού προορισμού... Ναι, μπορούμε.

Όταν οι βόμβες έπεφταν στο Περλ Χαρμπορ και η τυραννία απειλούσε την υφήλιο, ηταν μάρτυρας του μεγαλείου μιας γενιάς που έσωσε τη δημοκρατία... Ναι, μπορούμε.

Εϊδε τα λεωφορεία στο Μοντγκόμερυ, τις μάνικες στο Μπερμινχαμ, μια γέφυρα στη Σέλμα, και έναν ιεροκήρυκα από την Ατλάντα να λέει σ εναν λαό: "Θα νικήσουμε"... Ναι, μπορούμε.

Ενας άνθρωπος περπάτησε στο φεγγάρι, ένα τείχος έπεσε στο Βερολίνο, ένας κόσμος συνδέθηκε χάρη στην επιστήμη και τη φαντασία μας.

Και φέτος, σ' αυτές τις εκλογές, εκείνη η γυναίκα άγγιξε με το δάχτυλό της μια οθόνη, και έριξε την ψήφο της, γιατί μετά από 106 χρόνια στην Αμερική, μέσα από τις λαμπρότερες εποχές και τις πιο σκοτεινές ώρες, ξέρει ότι η Αμερική μπορεί να αλλάξει.

Ναί, Μπορούμε.

Έχουμε κάνει τόσα πολλά. Έχουμε δει τόσα πολλά.
Όμως έχουμε τόσα να κάνουμε ακόμα. Απόψε, λοιπόν, ας αναρωτηθούμε: Αν τα παιδιά μας ζήσουν να δουν τον επόμενο αιώνα, αν οι κόρες μου έχουν την τύχη να ζήσουν όσο η Ann Nixon Cooper, τι αλλαγές θα δουν; Τι πρόοδο θα έχουμε να επιδείξουμε;

Αυτή είναι η ευκαιρία μας να ανταποκριθούμε. Εϊναι η δική μας εποχή".

Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα
Εκλεγμένος Πρόεδρος των ΗΠΑ.
4 Νοεμβρίου 2008

Ann Nixon Cooper

...when you realize that your deeds will long outlive you...


"...This election had many firsts and many stories that will be told for generations. But one that's on my mind tonight's about a woman who cast her ballot in Atlanta.

She's a lot like the millions of others who stood in line to make their voice heard in this election except for one thing: Ann Nixon Cooper is 106 years old.

She was born just a generation past slavery; a time when there were no cars on the road or planes in the sky; when someone like her couldn't vote for two reasons -- because she was a woman and because of the color of her skin.

And tonight, I think about all that she's seen throughout her century in America -- the heartache and the hope; the struggle and the progress; the times we were told that we can't, and the people who pressed on with that American creed: Yes we can.

At a time when women's voices were silenced and their hopes dismissed, she lived to see them stand up and speak out and reach for the ballot. Yes we can.

When there was despair in the dust bowl and depression across the land, she saw a nation conquer fear itself with a New Deal, new jobs, a new sense of common purpose. Yes we can.

When the bombs fell on our harbor and tyranny threatened the world, she was there to witness a generation rise to greatness and a democracy was saved. Yes we can.

She was there for the buses in Montgomery, the hoses in Birmingham, a bridge in Selma, and a preacher from Atlanta who told a people that "We Shall Overcome." Yes we can.

A man touched down on the moon, a wall came down in Berlin, a world was connected by our own science and imagination.

And this year, in this election, she touched her finger to a screen, and cast her vote, because after 106 years in America, through the best of times and the darkest of hours, she knows how America can change.

Yes we can.

America, we have come so far. We have seen so much. But there is so much more to do. So tonight, let us ask ourselves -- if our children should live to see the next century; if my daughters should be so lucky to live as long as Ann Nixon Cooper, what change will they see? What progress will we have made?

This is our chance to answer that call. This is our moment."

Barack Houssein Obama,
President-elect of the U.S.A
4.11.2008

(Αυτο)εξόριστοι.

Ζω στον πολιτικό μικρόκοσμο του διαδικτύου, εδώ και έναν χρόνο... Το διαδίκτυο που λοιδωρείται ως επιφανειακό, ως παραπλανητικό, ως διασκέδαση και ως ψυχοτρόπο εθιστικό τσουμπλέκι.

Μιλάω με τη γενιά την απολιτική, που αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο της μόνο στο πληκτρολόγιό της, που δεν βγαίνει ακτιβιστικά, ενεργά στο προσκήνιο επειδη ειναι "λίγη" και βαριέται, η που διαμαρτύρεται εκ του μακρόθεν και ασφαλούς για όσα δυσάρεστα της συμβαίνουν, και όσα καλά δεν πρόκειται να της συμβούν.
Τη γενιά που δεν είχε "Πολυτεχνείο", που δεν έζησε αγώνες για να καταλάβει τι είναι η πολιτική, που αγνοεί τη σημασία του 1981, τη γενιά που τα είχε όλα έτοιμα, που δεν ξέρει τι είναι η χούντα, ο πόλεμος, η πείνα και η φτώχεια, που η τύχη της στέρησε όλους τους δυνατούς οίστρους από την κούνια της, και την άφησε έρμαιο του ψηφιακοϋλισμού και βολεμένη στην απάθειά και την αδιαφορία της.

Αυτή λοιπόν είναι η δική μου γενιά.
Δεν μιλάω με όλους, θα ήταν αδύνατον. Μιλάω με όσους κινούμαστε στον ίδιο (α)πολιτικό - όχι κομματικό- δικτυακό χώρο, όπως πριν μπω στη bloggoσφαιρα μιλούσα με εκείνους που συχνάζαμε στα ιδια μαγαζιά, με τους συμφοιτητές μου, με τα παιδιά της ΠΑΣΠ και της νεολαίας. Μόνο ο τόπος εχει αλλάξει, αλλα και πάλι μιλάω με άτομα που έχουν κοινά σημεία με μένα, που υπάρχει μια lingua franca.

Η στάση των άλλων, των "επικεφαλής", απέναντί μας, είναι γνωστή. Δεν μας εμπιστεύονται, δεν πιστεύουν οτι είμαστε ικανοί να ανταποκριθούμε στο ύψος των περιστάσεων, να αντεπεξέλθουμε στις απαιτήσεις της πολυποίκιλης ανάλγητης πραγματικότητας.

"Αν εισαι με εκείνους τους blogger, σε λυπάμαι... Σε λυπάμαι!!!!!"

Και μεις δεχόμαστε το ρόλο του φτωχού συγγενή, θεωρούμε εαυτούς και αλλήλους γραφικές καρικατούρες των φτασμένων πολιτικών, των φημισμένων επιστημόνων, των opinion leaders δημοσιογράφων.
Κάτι σαν τα παιδάκια που φοράνε τη φανέλα του Νίνη και παίζουν μπάλα πασίχαρα σαν να επιφοιτήσθηκαν με το ταλέντο του, έτσι μας παρομοιάζουν.
Και δώστου να παίζουμε με τα μόντεμ μας, καβγαδίζοντας, καταγγέλλοντας, ανταγωνιζόμενοι και διαγκωνιζόμενοι για το παράσημο της ανοιχτής ψηφιακής παλάμης... Εμείς, οι αστοιχείωτοι και διεφθαρμένοι από τις ευκολίες. Οι μαλθακοί.

Αυτές τις μέρες λοιπόν κυκλοφόρησα. Σε κύκλους της γενιάς του πολυτεχνείου. Της γενιάς που εκπροσώπησε τους Ελληνες, τους ξελάσπωσε, δοκιμάστηκε, διεκδίκησε για χάρη τους, για χάρη μας, αν και ήμασταν αγέννητοι... Της νεότερης γενιάς του 1981. Των αστεριών.
Της τελευταίας ένδοξης αυτοδημιούργητης γενιάς που ξεπρόβαλε μέσα απο τα δύσκολα, που "είναι ΠΑΣΟΚ από το 1974", που ανέλαβε να μας διαπαιδαγωγήσει, να μας μυήσει, να μας κινητοποιήσει - και που δεν το έκανε επειδή είμαστε "λαπάδες του ποντικιού".

Πού κατέληξα μετά την εκτεταμένη αυτή επαφή??
Τι βαραίνει περισσότερο στη σκέψη μου??

Ουαι κι αλίμονο αν ξανακούσω ότι ΕΜΕΙΣ είμαστε οι απολιτικ.
Ότι ΕΜΕΙΣ είμαστε οι ανιστόρητοι.
Ότι ΕΜΕΙΣ ζουμε στο μικρόκοσμό μας, με κέντρο την πάρτη μας, κι όλα ειναι εξαγοράσιμα.
Ότι ΕΜΕΙΣ δεν μπορούμε να συζητήσουμε πολιτισμένα.
Ότι ΕΜΕΙΣ δεν καταλαβαίνουμε τι διαβάζουμε και τι ακούμε.
Ότι ΕΜΕΙΣ το παίζουμε αυθεντίες.
Ότι ΕΜΕΙΣ δεν εχουμε ουτε στοιχειώδη γνώση της Ελληνικής.
Ότι ΕΜΕΙΣ είμαστε οι φανατικοί, οι πωρωμένοι, οι χούλιγκανς...
Ότι ΕΜΕΙΣ είμαστε οι διεφθαρμένοι, οι θρασείς, ημιμαθείς, γραφικοί και γελοίοι.

Δεν έχουμε δηλαδή τέτοιους στη νεολαία, θα μου πείτε???
Και βέβαια υπάρχουν τέτοιοι. Τους είδα και από κοντά, τους βλέπω καθημερινά.
Και στις εκδηλώσεις που βρέθηκα ταίριαζαν μια χαρά. Ο πλήρης εγκλιματισμός.
Δεν στριφογύριζαν με όσα έβλεπαν και άκουγαν, δεν ένιωθαν ναυτία, δεν τους έπαιρνε ο ύπνος με τα κλισέ που λέγονταν βαρύγδουπα, δεν ένιωθαν να τους πνίγει το δίκιο και δεν εύχονταν να έχουν ένα ανώνυμο blog να τα πούν όλα με το όνομά τους.

Δεν σκέφτονταν συνέχεια αυτοί οι νεολαίοι: "Χριστέ μου, αυτοί εκλέγονταν δημοκρατικά? Αυτοί μας γαλούχησαν? Αυτοί ηταν οι ήρωες? Αυτοί τολμάνε και μας πιάνουν το ηθος μας στο στόμα τους? Αυτοί μας κινητοποιούν? Αυτοί μας καθοδηγούν? Αυτούς θαυμάσαμε? Αυτούς διαβάζουμε? Αυτούς ψηφίσαμε?".
Δεν απολάμβαναν τις τυχόν φωτεινές εξαιρέσεις, ούτε κρέμονταν από τα χείλη τους.

Τίποτε απο όλα αυτά δεν έκαναν. Το νεανικό γέλιο και το χειροκρότημά τους δεν είχαν καμία δόση ειρωνείας, κανένα ίχνος πίκρας. Καμια βρισιά δεν τους ξέφυγε.
Ενιωθαν στο φυσικό τους χώρο, σα στο σπίτι τους, μεταξύ γνωστών, φίλων και ομοϊδεατών. Λίγοι, "εκλεκτοί", υπερόπτες, η "νέα γενιά", το μέλλον του τόπου.

Επιμύθιο???
Αν αυτή τη νεολαία βλέπετε, λοιπόν, κύριοι, είναι επειδή αυτή τη μερίδα της διαλέξατε να έχετε δίπλα σας.
Αυτοί σας ταιριάζουν. Αυτοί είναι κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσή σας.
Κι αν κάποιοι άλλοι είναι μόνο στο facebook, στο blogspot και στο wordpress, είναι επειδή αυτή είναι η δική τους Γυάρος.
Μόνο αυτό τους έχετε αφήσει. Μόνο εκεί μπορούν να είναι.

Και το απολαμβάνουν, δυστυχώς για αυτούς, δυστυχώς για εσάς, δυστυχώς για τον τόπο.