...θέλω.

Θέλω... γιά να σκεφτώ τι θέλω...

...θέλω τις δαπάνες των Σκανδιναβών σοσιαλδημοκρατών, αλλα χωρίς τους φόρους τους. (...φόρους βάζουν μόνο οι ...νεοφιλελεύθεροι !!)
...θέλω να κάνω ό τι μου σφυρίξουν στην τηλεόραση, όπως οι Ιταλοί, αλλά να μην κινδυνεύω να μου καπελωθεί οσονούπω ένας Μπερλουσκόνι. (...επειδή είναι δεξιός, βέβαια, όχι για κανένα άλλο λόγο...)
...θέλω να προκαλώ προβλήματα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, χωρίς να σκεφτώ καν ποιά αγαπημένη μου υπερδύναμη του κάνει πλάτες και τα προκαλεί. (...τι παραπάνω έχουν οι Βρετανοί δηλαδή? Αν δεν ήμασταν εμείς θα κρέμονταν ακόμα από τα δέντρα..)
...θέλω οι διεθνείς αγορές να με αντιμετωπίζουν όπως αντιμετωπίζουν τη Γερμανία, αλλά εγώ να τις αντιμετωπίζω όπως τους Γερμανούς τουρίστες με το πέδιλο και την αθλητική κάλτσα, που χρησιμοποιούν ακόμα τον τηλεφωνικό θάλαμο. (...οι ξενέρωτοι, απολίτιστοι, μου θέλουν και διακοπές...)

...θέλω τον τουρισμό της Τουρκίας, αλλά να έχω τιμές Ελβετικών σαλέ. (...να δανειστούν για να έρθουν οι κουτόφραγκοι, εμείς δηλαδή πώς παίρνουμε διακοποδάνεια και πάμε Λόντρα Παρίσι Βιέννη τριήμερα για ψώνια?)

...θέλω να δανείζομαι οποτεδήποτε, οσοδήποτε, για ο τι δήποτε, χωρίς όρους, τόκους, υπογραφές, εγγυήσεις και λοιπά τεχνοκρατικά αντιλαϊκά καπιταλιστικά τεχνάσματα των ιμπεριαλιστών.

...θέλω να απλώνω το καλάθι μου εκεί που ΔΕΝ φτάνω, και να μου το πιάνουν οι ψηλοί οποτεδήποτε μου τη βιδάρει.
...θέλω τον σκύλο σκασμένο στη μάσα και την πίτα ανέγγιχτη, θέλω την ομελέτα αφράτη και τα αβγά στο τσόφλι τους, θέλω δέκα και στο χέρι, θέλω σαράντα χρόνια κοκκορας ελεύθερη ζωή, θέλω να μη γαϊδουροδένω και να γαιδουρογυρεύεις ΕΣΥ.

"Θηλιά και φούρκα", που μου 'λεγε κι η μάνα μου.

...η εικόνα είναι από εδώ,
και σημαίνει: "προσκύνα, μωρή, είμαι πριγκήπισσα"

Κορόιδα.

...είναι λέει σ ένα μπάρ κάπου στην Κρήτη ο Γιάννης ο μπάρμαν, ομορφόπαιδο, ηλιοκαμένος - σκέτος κούρος, κι ένας Γερμανός τουρίστας αλλήθωρος, τραυλός, αγαθιάρης, γενικώς κακομοίρης καλά καλά. Και είναι και ΠΙΤΑ γιατί δεν αντέχει την καραμπόμπα τεκίλα που τον κερνάνε όλο το βράδυ, κάθε βράδυ, μαζί με τις μπύρες που παραγγέλνει.
Αλλά έχει έρθει για διακοπές, και όλες του οι οικονομίες είναι μαζί του - πληρώνουν καλά στο εργοστάσιο της BMW οι Γερμανοί, άμα δουλεύεις βέβαια, κι αυτός δουλεύει που ξεσκίζεται, οπότε έχει να ξοδέψει, αν χρειαστεί...

Την ξέρει τη φάρα και το πιώμα του τουρίστα ο Έλληνας ο διαόλιος ο μπάρμαν και κάνει από μέσα του:
"Χααα... κουτόφραγκος ο κοκοβιός, και γκόλ, μπροστά του δεν βλέπει, κάτσε, εδώ έχει ψωμί η δουλειά.".

Του πιάνει την κουβέντα λοιπόν, σούξου μούξου μανταλάκια, τον κάνει χειρότερο κουδούνι τεκίλες και ξανατεκίλες, και στο φινάλε του κάνει την κρούση:
-"Χανς, λοιπόν φίλε μου καλέ, λέω να παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα σου κάνω ερωτήσεις. Εάν δεν ξέρεις να απαντήσεις, θα μου δίνεις εκατό ευρώ. Μετά θα μου κάνεις εσύ ερωτήσεις. Εάν δεν ξέρω εγώ να τις απαντήσω, θα σου δίνω βέβαια πιο πολλά, δηλαδή πεντακόσια ευρώ, γιατί είσαι στον τόπο μου, κι εμείς είμαστε φιλόξενος λαός. Εντάξει???"

-"Χα χα, ωραίο παιχνίβι, μου αρεθει, ..χικ..", λέει ο Γερμανός. "Να το παίκθουμε τώρα, ...χικ..."

-"Λοιπόν, πρώτη ερώτηση: Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια, Χανς?» λέει ο γάταρος ο μπάρμαν.

Ξύνει το κεφάλι του ο Χανς, πρασινίζει, κοκκινίζει, περνά λίγη ώρα λέει στο τέλος:
-«Γάτα μήπωθ?? Αχ… δεν είμαι θιγουροθ …χικ… κερδίδειθ Γιαννάκη, ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο ..χικ»…

Γελάει κάτω από τη μουστάκα του ο τσολιάς, συνεχίζει ακάθεκτος:
-«Δεύτερη ερώτηση, Χανς. Τι είναι αυτό που κάνει γαβ γαβ ?»

Ξανά-μανα ξύνει την ξανθή του κεφάλα ο Γερμανός, δώστου δώστου, δεν τον βοηθάει η τεκίλα με την μπύρα στον οργανισμό του, όμως…:
-«Θκύλοθ μήπωθ??», λέει σε κάποια στιγμή «Ή …όχι, όχι, αχ, δεν κθέρω… … χικ....χικ.. Ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο».

-«Τρίτη ερώτηση» λέει ο Έλληνας, ενώ σκέφτεται «ω ρε γμτ, έπρεπε να το τραβήξω με την κάμερα αυτό, να το ανεβάσω στο YouTube να γελάσει και κανείς άλλος με τους ηλίθιους τούτους, φτου…»

Συνεχίζει όμως, έστω και χωρίς κάμερα…
-«Λοιπόν, εύκολη αυτή, Χανς: Τι γλώσσα μιλάνε στην Ελλάδα?»

-«Ω ρε παιβί μου, χικ, το ηκθερα αυτό, κατθε να βειθ …χικ… ω, ρε γαμωτο, το κθεχναω, ενώ το ηκθερα.» …μπλοκαρισμένος εντελώς ο Χανς, σκέφτεται, σκέφτεται…. «Ε, δεν κθερω, κθεχαθα, νομίδω Ελληνικά αλλά δεν κθέρω... χικ...», του λέει, «Ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο.»

…. Στην τσέπη του Γιαννάκη και αυτό το κατοστάρικο.

Τελικά, με τα πολλά, ο Γερμανός έχοντας χάσει τέσσερα κατοστάρικα κι έχοντας πιεί άλλο τόσο από το άπειρο ντίζελ που είχε πιεί πριν το παιχνίδι, σηκώνεται παραπατώντας, και λέει :
-«Γιάννη μου πάω για ύπνο γιατί έχω δαλιθτεί λιγάκι, ..χικ… αύριο να παίκθουμε το υπόλοιπο παιχνίβι, εντάκθει? Χικ…»

-«Εντάξει», λέει ο Έλληνας, «τα λέμε το βράδυ, τη γνωστή ώρα».

Παίρνει λοιπόν τα 400 "κερδισμένα" ευρώ ο Γιαννάκης ο καραμπουζουκλής, παίρνει και τα λεφτά από τις μπύρες που του πλήρωσε ο Γερμανός, τσεπώνει και επιπλέον τετρακόσια (δανεικά) από το ταμείο του μπαρ, διότι «αύριο θα μου σκάσει κι άλλα ο ηλίθιος ο Χανς και θα τα βάλω πίσω», βγάζει την X5 από το γκαράζ βάζει μέσα και το πρόσωπο, την «έτσι» για τσάρκα στην παραλία, στα μπουζούκια για γαρύφαλλα και δωδεκάδες πιάτα... «Καλά τη βόλεψα πάλι, ευτυχώς που μ έκανε η μάνα μου έξυπνο, α ρε ΈΛΛΗΝΑ ΜΑΓΚΑ ΑΘΑΝΑΤΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΑΙ!!!!», χασκογελάει σ όλο το δρόμο, το λέει και στην κοπελιά - «Αχ καλέ τι έξυπνος που είσαι μωράκι μου» του λέει αυτή, άλλος τόσος σαν το παγώνι ο Γιαννάκης…

Ωστόσο ο Γερμανός πάει στο ΚΤΕΛ, παίρνει το λεωφορείο καθότι ξημερώματα πια, γυρνάει μετά από καμιά ώρα στο ξενοδοχείο ζωγραφίζοντας, τρώει κάτι ανακυκλωμένα πλαστικά που σερβίρουν εκεί για πρωινό, αφού έχει έρθει διακοπές με γκρουπ - ο γύφτος, σαν δεν ντρέπεται- και όλα είναι στην τιμή. Βέβαια μόνο που δεν τα βγάζει επι τόπου από την αηδία - και το ποτό συν τοις άλλοις, αλλά τι να κάνουμε… «Άλλη φορά τέρμα οι τεκίλεθ, σκέφτεται, αυτό θα αλλάκθω αφού με πιάνει το θτομάχι μου. Μια μπυρίτθα θα πίνω και τέρμα»…

Κοιμάται μετά, ξυπνάει μεσημεράκι, πίνει το απαράδεκτο νεροζούμι του ξενοδοχείου αντί καφέ, πίνει και τρία depon, και ξαναξεκινά για το μπαρ του Γιάννη αργά το απόγευμα, για να συνεχίσουν το παιχνίδι. Στο δρόμο μέσα στο λεωφορείο, όμως, σκέφτεται ο τι έγινε την προηγουμένη, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά… «Χμμμ… μάλιθτα, κατάλαβα», λέει στον εαυτό του, «χάνω εγώ του δίνω κατοθτάρικο, χάνει αυτόθ μου δίνει πεντακοθάρικο είπαμε ε??».

Φτάνει στο μαγαζί, κάθεται στο μπαρ:
-«Γεια θου φίλε μου Γιαννάκη» λέει γελαστά...

-«Γεια σου κολλητέ μου Χανς, ομορφόπαιδο», λέει ο άλλος, κι από μέσα του «κοροιδάκλαααααα στραβοχυμένεεεε, πέντε βούγια δυό μουσκάρια, πώς είσαι έτσι ρεεεεεε….».

-«Γιαννάκη, πιάθε μια μπύρα!!!! Α, και να τελειώθουμε το παιχνίβι, για να φύγω κι εγώ , με περιμένουν θτο κθενοδοχείο νωρίθ γιατι αύριο φεύγει το γκρουπ μου πίθω για τo Dingolfing , εντάκθει??» λέει σοβαρός ο Χανς…

-«Και βέβαια, Χανς μου, κρίμα που θα σε χάσουμε τέτοιο πελάτη… Άντε, ξεκίνα εσύ, σειρά σου», κάνει ο μπαρμαν.

- «Λοιπόν Γιάννη, θέλω να μου πειθ τι είναι αυτό που άμα το κρατάθ είναι μπλε, άμα το πετάκθειθ θτη θάλαθα γίνεται κόκκινο, κι άμα το πετάκθειθ θτον αέρα γίνεται πράθινο», του κάνει ο Χανς.

Σκέφτεται ο - ξενυχτισμένος και χθεσινοβραδυνός - Έλληνας, σκέφτεται, μπαίνει στο Ιντερνετ από το κινητό, κοιτάζει, ξανακοιτάζει… Περνάει μισή ώρα, δεν έχει βρει απάντηση.
Τελικά, κι ενώ έχει γίνει ρόμπα στην κοπελιά του που είναι μπροστά, αναγκάζεται να παραδεχτεί:
- «Δεν ξέρω ρε Χανς, δεν ξέρω ρε μεγάλε, μ έπιασες, ορίστε, πάρε το πεντακοθάρικο»...

Τα παίρνει τα λεφτά ο Γερμανός, χαμογελαστά, και σηκώνεται...
-"Ε, αθ μην θυνεχίθουμε γιατί βιάδομαι πολύ και εθύ καθυθτερείθ Γιαννάκη" λέει, αφήνει και εφτά ευρώ για την μπύρα του και πάει να φύγει...

Ο Γιαννάκης δεν μπορεί να χωνέψει ότι έχασε… Κάθεται και σκέφτεται ολοδιαόλιστος, και βρίζει τη δασκάλα του στο Δημοτικό που δεν του τα έμαθε καλά και τον κατέστρεψε. Τον τρώει και η περιέργεια όμως... Ενώ λοιπόν ο Γερμαναράς ο τραυλός αλλήθωρος και αγαθιάρης είναι στην πόρτα, τον ρωτάει ο δικός μας :
-«Εντάξει βρε Χανς, οκ, δεν το ήξερα αυτό με τα χρώματα, και πήρες το πεντακοσάρικο. Πες μου όμως, τι διάολο ήταν?»

Κι ο Χανς, βγάζοντας 100 ευρώ:
-«Δεν κθέρω Γιάννη μου, ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο».

_____________________________________
_____________________________________

.....Εδώ τελειώνει το ανέκδοτο κι αρχίζει ο διακαής πόθος....
Δηλαδή η φαντασίωση του Έλληνα να κάνει με τα κρεμμυδάκια το Χανς, επειδή τόλμησε να πάρει την κοροϊδία χαμπάρι αφ ενός και τα λεφτά του πίσω αφ ετέρου.

Αφηρημένη σκέψη.

Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον, αντί βιογραφικών φυλλαδών και φυλλαδίων, να δημοσιεύουν και να διανέμουν οι υποψήφιοι και ένα απαντημένο από τους ίδιους ερωτηματολόγιο τύπου "political compass" (εδώ).

Δεν θα χρειαζόταν καν να πουν τι πραγματικά πιστεύουν.
Το θέμα είναι τι θα επέλεγαν, για ευνόητους λόγους, να μαρκάρουν ως απάντηση...

...και κάθε προβαλλόμενο προφίλ θα έθετε, ενδεχομένως, τις κομματικές ηγεσίες, τους υποψηφίους για το κοινοβούλιο αλλά και τους περισσότερους ψηφοφόρους, προ των πραγματικών επιλογών τους - άρα και των απαράγραπτων ευθυνών τους ...

Προσοχή:

...μιλάτε καλά για τους Κινέζους,

γιατί ο επόμενος θα χρειαστεί "σχέδιο Yang"*

όπως το κόβω...

*ή ποιον θα έχουν τότε Υπ.Εξ, τελοσπάντων...

...μια ερωτησούλα.

συγγνώμη κιόλας αγαπητοί εταίροι, αλλά...

εάν είναι, για να βγάλουμε λεφτά,

να μάθουμε να φτιάχνουμε καλά και φτηνά προϊόντα,

οι επιδοτήσεις τι ρόλο παίζουν???

...πλάκα μας κάνετε??

Καταγεγραμμένες ζημίες και ρητορικές ερωτήσεις.

"Στη Ν.Δ. θα πρέπει να θυμηθούν πότε το ΠΑΣΟΚ πήρε την κάτω βόλτα: το 1996, όταν διέρρηξε οριστικά τη σχέση με τους αγρότες που είχε χτίσει με μαεστρία επί δύο δεκαετίες ο Ανδρέας Παπανδρέου. Η χαριστική βολή μάλιστα δόθηκε όταν η Αστυνομία με ένα πράγματι πονηρό σχέδιο ξεφούσκωσε νύχτα τα λάστιχα από τα τρακτέρ για ανοίξουν οι δρόμοι."

(Γιάννης Πολίτης, ΝΕΑ, 28/01/09, εδώ)

...ωχ... Τέτοια ζημιά δηλαδή???

Μας περιμένουν ακόμα άλλα 8 χρόνια κυβέρνησης Καραμανλή, δηλαδή κατακόρυφη άνοδος δημοτικότητας, περαιτέρω αύξηση του ποσοστού της και νίκη στις επόμενες βουλευτικές εκλογές???
Τόση ζημία ακριβώς κατέγραψε και το ΠΑΣΟΚ, μετά την "οριστική διάρρηξη" και την συνεπακόλουθη "κάτω βόλτα" του 1996...

Το 'λεγα εγώ... όσο "κακό" κάνουν στη ΝΔ οι τρακτερωτοί, μόνο ο Επαναστατικός Αγώνας και τα "πολιτικά του αιτήματα" μπορούσε να της κάνει....


EDIT:

κι ένα υποθετικό ερώτημα προς τον κύριο Γιάννη Πολίτη - ή όποιον άλλο προτίθεται να απαντήσει- αν βέβαια μιλάει σοβαρά και δεν μας κάνει πλάκα:

Εάν έφτιαχνες πχ κεραμικά, και σου έλεγαν από ένα μεγάααλο μαγαζί, για κάποιο καιρό και για τον χ-ψ λόγο:

“Κυρ-Γιάννη μου, όσο και να είναι χάλια τα κεραμικά σου, όσο κι αν δεν είναι εμφανίσιμα, όσο κι αν έχουν μέσα αμίαντο, εγώ, επειδή θέλω τη στήριξη των κεραμιστών, θα σου δίνω, ως “Notos Galleries” όσα λεφτά δεν βγάζεις από το μη πούλημα των πιατακίων και των τασιών στο μαγαζί μου.”

Εσύ έτριβες τα χέρια σου, και πολλοί άλλοι επίσης, και όλο και περισσότεροι άρχιζαν να φτιάχνουν κεραμικά κατ' αυτόν τον τρόπο, αφού χασούρα δεν θα είχαν, ποτέ των ποτών, ο Notos είναι εδώ.

Και μετά, ξαφνικά, το Notos Galleries σου έλεγε:
“Ξέρεις κάτι κυρ-Γιάννη μου, no money no honey, από δω και πέρα θα πρέπει να κοιτάξεις να βελτιώσεις τα κεραμικά σου, ή να αρχίσεις να φτιάχνεις με πηλό κάτι άλλο που έχει πέραση, πχ κεραμίδια, διότι δεν μπορώ πλέον να σε στηρίζω ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ, για τους χ-ψ λόγους.”

…εσύ, επειδή σου παραβιάζουν το …κεκτημένο σου, θα βγεις να διαδηλώσεις, και να κλείσεις ο τι μπορείς.
Ίσως και να αρχίσεις να πετάς κεραμικά σ' όποιον περάσει από μπροστά σου.

ΕΓΩ όμως, που είμαι επίσης προμηθευτής στο Notos, και ΔΕΝ μου "αποζημιώνουν" τα ντεμοντέ μου, χάλια μου χαλιά, αλλά αναγκάζομαι να τα βελτιώσω, με κόπο και βάσανα - ή τελικά να φτιάχνω κιλίμια για να επιβιώσω...
Ή που εργάζομαι στο Notos, και παίρνουν λεφτά από το ΜΙΣΘΟ μου, για να μπορείς εσύ να ΜΗ φτιάχνεις κεραμικά της προκοπής χωρίς χασούρα...
Ή που απλά περνάω το δρόμο και τρώω το κεραμικό -που εσύ πετάς διαμαρτυρόμενος- στο κεφάλι..
ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΣΕ ΣΤΗΡΙΞΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ????

ΓΙΑΤΙ????

Δεν πας να δείς αν έρχομαι????

Μια από τα ίδια: ο τι να ναι.

Για να καταλάβω:

Η παράνομη σύμφωνα με την ΕΕ επιδότηση-αποζημίωση (που δεν είναι αρκετή και εξ ου και τα μπλόκα), δίνεται για να διατηρηθεί το προϊόν σε χαμηλή τιμή, αλλά να μη χάσει ο παραγωγός.

Βγάζουμε αθέμιτα ανταγωνιστικά προϊόντα δηλαδή, εις βάρος των μη επιδοτούμενων/"αποζημιωνόμενων" παραγωγών των άλλων χωρών, και ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΤΟΥ (ΕΛΛΗΝΑ) ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗ!!!!

"Δωσ' μου, Κράτος, όσα μου λείπουν ώστε να έχει ο αγοραστής την τιμή χαμηλή"...

Ναι ε??
Χα.

Εμείς έχουμε ΚΑΙ επιδοτήσεις (για να έχουμε ...χαμηλές τιμές), αλλά ΚΑΙ τις υψηλότερες τιμές στα αγροτικά προϊόντα, ασχέτως ποιος φταίει και σε ποιο στάδιο μπαίνει το "καπέλο" στις τιμές... Υψηλές τιμές, πάντως, τελικά.

Τόσο υψηλές, που εισάγουμε ...φτηνότερα, ΜΗ ΕΠΙΔΟΤΟΥΜΕΝΑ προϊόντα από άλλες χώρες της ΕΕ και εκτός ΕΕ.

Δηλαδή τζάμπα η επιδότηση. Δεν είναι τα εγχώρια προϊόντα περισσότερο ανταγωνιστικά (σσ: δεν τα προτιμάμε), αφού ΔΕΝ είναι φτηνά.

Ναι ε??? Αμ δε...

Διότι τα εισάγουμε τα φτηνά αλλοδαπά μεν, και ...συνεχίζουμε να ψωνίζουμε τα πανάκριβα εγχώρια, δε.
Και μάλιστα να τα ψωνίζουμε ουσιαστικά εις διπλούν.

Μια ως φορολογούμενοι, μέσω των επιδοτήσεων, ενισχύοντας τους αγρότες, και μια ως καταναλωτές στο σούπερ μάρκετ, ενισχύοντας τους καπελώνοντες, επειδή το ελληνικό ως ποιότητα, παιδάκι μου, δεν συγκρίνεται.

Αγοράζοντας όμως τα ακριβά δικά μας, βοηθάμε να ακριβύνουν ΚΑΙ τα φτηνά εισαγόμενα. Μόλις ακριβύνουν, βρίζουμε επειδή στη Γερμανία τα ίδια προϊόντα είναι φτηνότερα, και "τί κάνει το κράτος εε???"

Τέλος, κλαίμε και καταριόμαστε επειδή δεν μας φτάνουν τα λεφτά.

Εννοείται ότι γι αυτά όλα φταίει η κακή ΕΕ.
Και όποιος ακατανόμαστος νεοφιλελεύθερος μας έβαλε εκεί.

Ο τι να ναι. Πάλι.

...για δημοψηφίσματα μόνο είμαστε...

Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της Public Issue για τις στάσεις των Ελλήνων απέναντι στην οικονομία, που παρουσίασε προχτές ο Γ. Μαυρής στο μέγαρο Καρατζά, (στα πλαίσια μιας εκδήλωσης του ΚΕΠΠ και της "Μεταρρύθμισης"), προκύπτουν τα εξής*.:

53% των συμπατριωτών μας κρίνουν θετικά την ένταξη της χώρας στην ΟΝΕ...
αλλά μόνο το 43% λέει ότι έχει ωφεληθεί η Ελλάδα απο την ένταξη- 43% οτι ΔΕΝ εχει ωφεληθεί...

(Δηλαδή υπάρχει ένα 10% που λέει "Ναι, καλό πράγμα είναι η ΟΝΕ, καλά καναμε και μπήκαμε, αλλά δεν μας εχει ωφελήσει..." -μάλλον κάναμε καλά και μπήκαμε επειδή είναι trendy)

Να μείνουμε στην ΟΝΕ θελει μόνο το 50% (το 46% να φύγουμε),
αλλά το 60% θεωρεί οτι όντως προστατεύει το ευρώ την Ελλάδα από την οικονομική κρίση...

(Δηλαδή πάλι υπάρχει ένα 10% που λέει "μα και βέβαια μας προστατεύει το ευρώ από την ουγκαντοποίηση, αλλά να μή μείνουμε, ε, δεν είναι και πολύ καλά, είμαι και συναισθηματικά προσκολλημένος στη δραχμή...")

Να μην αναφέρω ότι σαφώς υπάρχει κι ένα ποσοστό της τάξεως του 7-15 % που λέει "Καλά κάναμε και μπήκαμε μεν, αλλά δεν ωφεληθήκαμε, οπότε να φύγουμε, αν και μας προστατεύει"...

Πώς λέμε "καλά κανες και μου τό πες"?????


Και απ' αυτό το κοινό, εμείς, οι ευρωπαϊστές, θέλουμε να μας πει τι να κάνουμε με τη Λισαβώνα...

Γειά χαρά νταν...

Σύνδεσμοι κατά σειρά εμφανίσεως..
http://www.publicissue.gr/.../survey0864economiccrisis.pdf
http://www.publicissue.gr/985/kepp/
http://www.kepp.gr/index
http://www.kepp.gr/
http://www.metarithmisi.gr/

*βλέπω τις απαντήσεις σαν να εχουν τη μεγαλύτερη δυνατή συνέπεια μεταξύ τους. Δεν μιλάω δηλαδή για τις περιπτώσεις που η συνάφεια τείνει στο μηδέν, πχ, "οχι, δεν ωφεληθηκε, το ευρω δεν προστατεύει, αλλα να φύγουμε, επειδη κάναμε καλά που μπήκαμε"... αυτά θεωρώ ότι δεν μπορούν να έχουν δοθεί ως απαντήσεις από το ίδιο άτομα, αν και -εννοειται- τίποτε δεν αποκλείεται...

...επειδή κάποιους τους ενδιαφέρει το τί ΟΝΤΩΣ ειπώθηκε..

Οι διεθνείς εξελίξεις παίζουν ρόλο στα πράγματα στη χώρα μας. Είναι αναμενόμενο. Γι’ αυτό και θα περίμενε κανείς να υπάρχει μια συστηματική και επείγουσα αντιμετώπιση φαινομένων όπως ο πληθωρισμός που επιτείνουν τα εγγενή προβλήματα της χώρας.
Τίποτε απ’ αυτά δεν συμβαίνει.
Η κυβέρνηση αδιαφορεί και θεωρεί ότι για όλα είναι η διεθνής κατάσταση υπεύθυνη.
Οι διεθνείς εξελίξεις είναι μια από τις πολλές αιτίες των όσων συμβαίνουν στη χώρα.
Ανέδειξαν τις ενδογενείς αρνητικές δυναμικές του τόπου.
Αρνητικές δυναμικές που κυριάρχησαν στις νοοτροπίες της πολιτικής της κυβέρνησης και οδήγησαν στη συνειδητή απραξία της απέναντι στις κερδοσκοπικές και πελατειακές ροπές των κοινωνικών ομάδων που εκπροσωπεί.
Η κυβέρνηση εφάρμοσε οικονομική πολιτική που έχει ελαχιστοποιήσει τις δυνατότητές μας να αντιμετωπίσουμε τη παγκόσμια κρίση.
Δεν θέλησε να δει και ν’ ακούσει.
Ενδιαφέρθηκε μόνο για την εικόνα της και την ενίσχυση της εξουσίας της.

1. Στην οικονομική εφημερίδα του Λονδίνου Financial Times είχε δημοσιευθεί τον περασμένο Μάιο μια ανάλυση της ελληνικής οικονομίας που προκάλεσε οργή στην Ελλάδα, επειδή επισήμαινε ακριβώς ότι οι Έλληνες αντιμετωπίζουν την απειλή μιας νέας μετανάστευσης. Ένας έλληνας σχολιαστής περιέγραψε την κατάσταση ως εξής: «Κληροδοτούμε στα παιδιά μας πέρα από τη γερασμένη κοινωνία μας και μικρότερη περιουσία. Το εισόδημά τους στο μέλλον θα προέρχεται κυρίως από την εργασία και όχι από το κεφάλαιο». Αυτή την εργασία θα πρέπει να την αναζητήσουν εκτός συνόρων, αν δεν υπάρχει εδώ και πολλές φορές δεν υπάρχει. (βλ και εδώ)

Μια από τις αιτίες του υψηλού ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών είναι ο υψηλότερος πληθωρισμός στην Ελλάδα. Κύρια αιτία είναι οι μονοπωλιακές και ολιγοπωλιακές καταστάσεις και η έλλειψη πραγματικού ανταγωνισμού που συνεπάγονται η παρεμβολή μεσαζόντων, η ύπαρξη ιδίως όσον αφορά τα αγροτικά προϊόντα κυκλωμάτων εμπορίας, οι συντεχνιακές πρακτικές που ακολουθούνται από κλάδους αυτοαπασχολούμενων και είναι αποδεκτές από το κράτος. Η οικονομική πολιτική της Νέας Δημοκρατίας με την έμφαση στους εμμέσους φόρους και τη διάγνωση των ελλειμμάτων συνέτεινε επίσης στην επιτάχυνσή του. Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι συγκρατεί το έλλειμμα στα όρια που καθορίζονται από την Ένωση. Οι διαπιστώσεις της Eurostat ότι το έλλειμμα το 2007 υπερέβη το όριο την διαψεύδει. Αλλά η εξέλιξη του δημοσίου χρέους φανερώνει ότι πολλές πραγματικές δαπάνες παραμένουν λογιστικά αφανείς αν και αυξήθηκαν σταθερά. Το ύψος του δημοσίου χρέους αυξήθηκε από το 2003 έως το 2007 κατά 57,5 δις ευρώ, ποσό σημαντικό που αντιπροσωπεύει το 1/3 του χρέους του 2003. Οι αριθμοί αυτοί είναι η απόδειξη της απρονοησίας της σημερινής κυβέρνησης και της ευκαιριακής πολιτικής της. Ο πληθωρισμός που προκύπτει έτσι κατατρώει το εισόδημα των νοικοκυριών και » πράγμα που με τη σειρά τουπιστοποιεί πλέον την Ελλάδα ως «χώρα ακρίβειας αποθαρρύνει τον τουρισμό και μειώνει τα εισοδήματα σε πολλές κατηγορίες εργαζομένων και επιχειρήσεων.

3. Η πτώση της ανταγωνιστικότητας οδηγεί σε κλείσιμο ελληνικών επιχειρήσεων, συνεχή απώλεια θέσεων εργασίας και ανεργία, συρρίκνωση των μισθών, συνεχή αύξηση του εξωτερικού δανεισμού και μεγέθυνση του δημόσιου χρέους λόγω της μείωσης των φορολογικών εσόδων. Το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας συνεπάγεται, εφ’ όσον δεν αντιμετωπιστεί δραστικά, την ύφεση. Σήμερα τα σημάδια της επερχόμενης ύφεσης δεν είναι ακόμη ορατά στην έκταση που έχουν στην πραγματικότητα, διότι πουλήσαμε σε ξένους επιχειρήσεις, μετοχές, οικόπεδα, διότι ζήσαμε καλά καταναλώνοντας το κεφάλαιό μας. Τα εισοδήματα αυτά όμως ούτε επαρκούν για πάντα, ούτε είναι επαναλήψιμα. Η ύφεση όταν έρθει σκληρή θα μας αναγκάσει να μειώσουμε τις τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών μας δραστικά, σε βαθμό ώστε να είμαστε πάλι ανταγωνιστικοί.

4. Η Ελλάδα μετά την ένταξη στην ΟΝΕ δεν διαθέτει πια τα εργαλεία της νομισματικής και συναλλαγματικής πολιτικής για να υποβοηθήσει την ανάπτυξή της. Οι πολιτικές αυτές ασκούνται πια ενιαία για την Ευρωζώνη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Υπό αυτές τις συνθήκες αποφασιστική σημασία έχει η δημοσιονομική πολιτική, δηλαδή η πολιτική που ασκεί το κράτος με τα έσοδα και τις δαπάνες του. Το κράτος για παράδειγμα εάν θέλει να τονώσει την οικονομική δραστηριότητα σε μια περίοδο ύφεσης μπορεί να δώσει επιχορηγήσεις στις επιχειρήσεις και να πραγματοποιήσει μεγάλα έργα. Όμως η δυνατότητα αυτή της πολιτείας έχει δραστικά περιοριστεί στην Ελλάδα σήμερα. Δεν υπάρχουν οι αναγκαίοι πόροι. Η κυβέρνηση αύξησε τόσο πολύ το δημόσιο χρέος, ώστε η πληρωμή των τόκων του απορροφά μεγάλο μέρος των εσόδων της φορολογίας. Είναι ανάγκη λοιπόν να μειωθεί το δημόσιο χρέος για να μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κρίση. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να μειώσουμε πολλές από τις κρατικές δαπάνες. Η κυβέρνηση όμως αντί να περιορίσει αύξησε τις δαπάνες. Οι δε τελευταίες φορολογικές αυξήσεις θα επιδεινώσουν τη δύσκολη οικονομική κατάσταση γιατί αφαιρούν από την αγορά χρήμα που χρειάζεται τώρα για να κινηθεί.

5. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση και η ύφεση που προκαλεί έχουν ήδη επηρεάσει αρνητικά την ελληνική οικονομία. Διεθνείς χρηματοοικονομικοί εκτιμητές προβλέπουν κάθετη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης. Οι επιπτώσεις θα φανούν ακόμη περισσότερο, όταν η χαμηλότερη οικονομική δραστηριότητα στο εξωτερικό περιορίσει τις εξαγωγές, τον τουρισμό, τις αγορές κατοικίας από ξένους και τις εισπράξεις της ναυτιλίας. Η ύφεση θα επιδεινωθεί από δύο κυρίως στοιχεία που χαρακτηρίζουν την οικονομία μας. Το πρώτο είναι οι μακροχρόνιες υστερήσεις που τα τελευταία τέσσερα χρόνια αντιμετωπίστηκαν μόνο ευκαιριακά. Οι αγορές αγαθών και υπηρεσιών, η αγορά εργασίας, η οργάνωση του δημόσιου τομέα απέχουν πολύ από το επίπεδο που διευκολύνει άμεσες αντιδράσεις σε αλλαγές στο οικονομικό περιβάλλον. Παρεμποδίζουν την αύξηση της παραγωγικότητας, τη μείωση κόστους και τιμών.

Το δεύτερο στοιχείο είναι η επικέντρωση της ανάπτυξής μας στην οικοδομή και τον τουρισμό. Και οι δύο δραστηριότητες είναι εξαιρετικά τρωτές στις διεθνείς οικονομικές αναταραχές.

Η Ελλάδα με ψηλό δημόσιο χρέος που περιορίζει πρωτοβουλίες, μεγάλη εξάρτηση από το ακριβό πετρέλαιο, χαμηλή παραγωγικότητα, περιορισμένο τεχνολογικό δυναμικό και διαρκώς διολισθαίνουσα ανταγωνιστικότητα δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει την ύφεση υπό συνθήκες που θα επιτρέπουν μια γρήγορη ανάκαμψη. Η υποχώρηση του ρυθμού ανάπτυξης μπορεί να δημιουργήσει μονιμότερες συνθήκες στασιμότητας ή και στασιμοπληθωρισμού, μια ύφεση που όταν επέλθει θα διαρκέσει πολύ.

Η πραγματοποίηση μεταρρυθμίσεων που χρειάζονται για να βελτιωθεί η ανταγωνιστικότητά μας και να επιτύχουμε ανάπτυξη θα είναι υπό τις συνθήκες αυτές δύσκολη. Διαρθρωτικές αλλαγές μπορούν να πραγματοποιηθούν όταν υπάρχει μια διασφαλισμένη προσδοκία για το καλύτερο αύριο που θα προκύψει. Σε περιόδους ύφεσης ή χαμηλής ανάπτυξης λείπει η αισιοδοξία και οι μεταρρυθμίσεις συναντούν έντονες αντιδράσεις. Δημιουργείται έτσι ένα φαύλος κύκλος. Η έλλειψη διαθρωτικών αλλαγών επιφέρει ύφεση ή χαμηλή ανάπτυξη. Η χαμηλή ανάπτυξη συντηρεί τις νοοτροπίες που αποκλείουν τις αλλαγές. Ο φαύλος αυτός κύκλος πρέπει να σπάσει.

Και δεν πρόκειται να σπάσει αν δεν αντιμετωπίσουμε με ειλικρίνεια τα προβλήματα. Διάβασα τις μέρες αυτές τον κυβερνητικό ισχυρισμό, ότι η Ελλάδα θα είναι η χώρα που το 2009 θα αποτελεί την εξαίρεση στην Ένωση και θα έχει τον υψηλότερο ίσως ρυθμό ανάπτυξης γύρω στο 2%. Ο ισχυρισμός αυτός υποδηλώνει ότι αντίθετα με τις άλλες χώρες τα πράγματα εδώ θα είναι καλά. Δεν θα είναι όμως καλά. Η κάθετη πτώση του ρυθμού ανάπτυξης από το 4% στο 2% ή στο 1% θα σημαίνει μια εξαιρετικά επώδυνη συρρίκνωση δραστηριοτήτων με μείωση των εισοδημάτων και αύξηση της ανεργίας. Αν θεωρούμε ότι η κατάσταση είναι καλή επειδή υπάρχουν και χειρότερα ποτέ δεν θα διορθώσουμε τα πράγματα.

Η πρόσφατη κρίση έβαλε σε δοκιμασία και το δικό μας χρηματοπιστωτικό σύστημα, άγνωστο όμως σε ποια έκταση. Η κυβέρνηση χωρίς να παρουσιάσει συγκεκριμένα στοιχεία συνέταξε ένα σχέδιο στήριξης των τραπεζών, οι οποίες από την πλευρά τους διαπραγματεύονται τους όρους στήριξής τους. Το τι θέλουν δεν έγινε κατανοητό. Η κρατική παρέμβαση είναι σύμφωνη με την απόφαση της Ένωσης. Όμως το ελληνικό σχέδιο έχει την πρωτοτυπία να επιβληθεί σε όλες ανεξαίρετα τις τράπεζες ανεξάρτητα από το εάν ζήτησαν ή όχι την κρατική βοήθεια. Έτσι δεν παρέχει πληροφόρηση για το ποιες ήταν οι προβληματικές επιλογές των τραπεζών και ίσως διασφαλίζει και κάποιους που έχουν δυσκολίες για λόγους άσχετους με την κρίση. Επιπρόσθετα παγιώνει μια κατάσταση εναρμονισμένων πρακτικών που περιόριζε τη διαφάνεια των συναλλαγών και λειτουργούσε σε βάρος των καταναλωτών. Οι σημερινές δυσκολίες της κυβέρνησης στη σχέση της με τις τράπεζες οφείλεται στην ελευθερία που είχαν να καθορίζουν λίγο ως πολύ ανενόχλητες τους βασικούς κανόνες της λειτουργίας της αγοράς.

Θα έπρεπε επίσης η κυβέρνηση να έχει δηλώσει πως σκέπτεται να προχωρήσει στην επανεξέταση του όλου πλαισίου εποπτείας της χρηματοπιστωτικής αγοράς και την εναρμόνιση των ελληνικών ρυθμίσεων με τις κοινοτικές. Η υπόθεση των δομημένων ομολόγων θυμίζει ότι υπάρχουν εξοργιστικές ελλείψεις.

Τα κύρια προβλήματα της χώρας παραμένουν χωρίς απάντηση. Η διαπίστωση αυτή είναι και η διαπίστωση της κοινής γνώμης όπως προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις. Θεωρεί ότι η κυβέρνηση δεν ανταποκρίθηκε ικανοποιητικά στις υπάρχουσες ανάγκες. Αλλά κοντά στη δυσαρέσκεια κυριαρχεί και η αβεβαιότητα για το ποια είναι η πραγματική οικονομική κατάσταση και ποιο θα είναι το μέλλον. Μετά την δήθεν απογραφή, την κωμικοτραγική αναθεώρηση του ύψους του ΑΕΠ και τη διαδικασία της επιτήρησης από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, που εξασφάλισαν στην κυβέρνηση την εικόνα της οικονομίας που επιθυμούσε, θα έπρεπε τα στοιχεία της οικονομίας να μη παρουσιάζουν πια σκιές και να μη δίνουν αφορμή σε αμφισβήτηση. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Υπάρχει γενικευμένη αμφιβολία και πεποίθηση ότι η κατάσταση που παρουσιάζεται από την κυβέρνηση είναι εικονική.

Ζητούμενο είναι μια θεώρηση της κατάστασης απαλλαγμένης από σκοπιμότητες και επιθυμίες. Πρέπει να δούμε και να πούμε την αλήθεια. Γιατί μόνο αν εμείς οι ίδιοι ξέρουμε τι ακριβώς συμβαίνει μπορούμε να πείσουμε και να καθοδηγήσουμε. Πρόκειται ίσως για αυτονόητη διαπίστωση αλλά το αυτονόητο σήμερα δεν είναι και το πιθανό. Η κυρίαρχη τάση είναι να λέγεται ό,τι ευνοεί και να αποσιωπούνται τα πολλά άλλα αρνητικά. Η συνήθης πρακτική είναι να παρουσιάζεται το επιθυμητό ως άμεσα εφικτό, οι προτάσεις να εξαντλούνται σε γενικότητες, ως εάν η χώρα να μπορεί να φτάσει στο επίπεδο των ανεπτυγμένων χωρών χωρίς κόπους και προβλήματα. Οι μεγαλόπνοες γενικότητες είναι έκφραση ενός άκρατου λαϊκισμού που επανέφερε στο προσκήνιο η Ν.Δ. και στον οποίο δεν τολμούν να αντιπαρατεθούν οι άλλες πολιτικές δυνάμεις. Με τέτοιο κλίμα όμως η σωστή πολιτική για να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας είναι όλο και πιο δύσκολη και οι προοπτικές όλο και πιο αρνητικές. Η χώρα δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει τα προβλήματα και να επιδιώξει τη λύση τους.

Για να αντιμετωπιστούν και τα μικρά και τα μεγαλύτερα προβλήματα της χώρας χρειάζεται σήμερα ένας νέος προσανατολισμός ανάπτυξης και παραγωγής. Χρειάζεται να υπάρξει μια αποτελεσματική αντιμετώπιση όλων εκείνων των φαινομένων που αναπαράγουν τη στασιμότητα και την παραίτηση από τις δυνατότητες και τα πλεονεκτήματα που έχει η χώρα. Να ξαναβρούμε το χαμένο νήμα της σύγκλισης προς τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Να σχεδιάσουμε την πρόοδο που θα μας οδηγεί στην συμπόρευση με την ευρωπαϊκή πρόοδο, θα περιορίζει το σημερινό υπερδανεισμό και τα ελλείμματα και θα αποτρέπει η χώρα μας να υφίσταται πιο έντονα από άλλους τα αποτελέσματα των διεθνών οικονομικών αναταραχών.
.....

Αν κάποιους - νουδούληδες, τσιπρούληδες και πρωτοβουλιούληδες - τους ενοχλεί ότι μετά από αυτήν την δριμύτατη επίθεση στη Νέα Δημοκρατία,
είπε και: "Αντιπαρατεθείτε ρε σθεναρά στο λαϊκισμό τους!!!!!" στους υπόλοιπους,
αυτοί οι κάποιοι μάλλον ψάχνουν, και σίγουρα θα βρουν...

Ο τι κι αν πει ο Σημίτης, κι ο τι κι αν παραλείψει.

Οι υπόλοιποι να μην τσιμπάνε....

όλη η ομιλία εδώ.

Ακυβέρνητα και κυβερνημένα ναυάγια...

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Δήλωση του Προέδρου του ΣΥΝ, Αλέξη Τσίπρα,
σχετικά με τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της Ε.Ε.

Οι αποφάσεις της Συνόδου των 27 στις Βρυξέλλες επιβεβαιώνουν την ανησυχία μας ότι μπροστά στη μεγαλύτερη οικονομική κρίση των τελευταίων δεκαετιών, η Ε.Ε. παραμένει ένα ακυβέρνητο ναυάγιο. Αντί να καταλάβουν ότι πρέπει να αλλάξουμε πολιτική κατεύθυνση, αναμασούν τις ίδιες αποτυχημένες συνταγές που μας έχουν οδηγήσει στην κρίση.

Τούτες τις ώρες, που οι τράπεζες επιτίθενται στην κοινωνία προκειμένου να υπερασπιστούν τα κέρδη τους, αυτό που πρέπει να καταλάβουν είναι ότι χρειάζεται ριζική αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης. Ότι χρειάζεται στήριξη των χαμηλών εισοδημάτων, ότι χρειάζεται οι ηγέτες της Ευρώπης να θάψουν επιτέλους το Σύμφωνο Σταθερότητας που έχει εδώ και καιρό πεθάνει και να θέσουν υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο το χρηματοπιστωτικό σύστημα δίνοντας γενναίες παροχές ενίσχυσης του κοινωνικού κράτους.

8/11/2008 ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ


Μάλιστα. Να υποθέσω δηλαδή ότι:

1. Η ΕΕ πρέπει να επιβάλλει και να επιβάλλεται αυστηρότερα.

2. Μόλις η ΕΕ πει τι πρέπει να γίνει, θα στέρξετε να επιδείξετε υπακοή, ως συνήθως.

3. Το θέμα είναι της ΕΕ, κι ο φίλτατός σας Κώστας Καραμανλής και οι περί αυτόν ουδεμίαν σχέσιν έχουν με την υπόθεσιν.

4. Έχετε πρόταση τί μέτρα πρέπει να ληφθούν επακριβώς, αλλά τη φυλάτε για έκπληξη.


.....Μια που τα κουβεντιάζουμε, έχω και κάτι απορίες:

Στα χαμηλά εισοδήματα για τα οποία ζητάτε στήριξη, το εισόδημα του κύριου Αλαβάνου από την επί 23 χρόνια παραμονή του -κάτσε να δείς πού... α, θυμήθηκα- στην ΕΥΡΩΒΟΥΛΗ, συμπεριλαμβάνεται, μιας και δηλώνει εκπρόσωπος της εργατικής τάξης??

Και, τώρα που το ξανασκέφτομαι, κύριε Αλέξη μου, στην ευρωβουλή τι έκανε ο νυν αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ -και προσωπικός σας "fairy godfather"- για να προστατέψει τα χαμηλά εισοδήματα από την επερχόμενη κρίση??
Αν δεν είχε περιθώρια να συνεισφέρει λόγω θεσμικών προσκομμάτων στο ακυβέρνητο της ΕΟΚ/ΕΕ, γιατί έκατσε οικειοθελώς επί 5 (πέντε) θητείες και δεν ερχόταν στην κυβερνώμενη Ελλάδα όπου θα έκανε ασφαλώς περισσότερα, έστω και ως ανθυποπλοίαρχος??

Μήπως ως το 2004 επρόκειτο περί "κυβερνημένου παποριού", και τώρα που έφυγε ο Αλέκος από τα Βρυξελλοστρασβούργα, πήγαν όλα στο διάολο???

Ή μήπως απλώς ήταν καλύτερα τα λεφτά??

Καλόπιστα σενάρια φιλελεύθερης φαντασίας...

Δευτερεύουσα πλοκή στο επεισόδιο 19, τρίτη περίοδος, της εξαιρετικής σειράς "Δυτική πτέρυγα":

Ένας γενναιόδωρος χορηγός των Δημοκρατικών αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα με την εταιρεία του. Ένα ελαττωματικό τσιπάκι είναι αιτία να "αποσύρει" 80 εκατομμύρια υπολογιστές, όλη της την παραγωγή, για να μην παρουσιαστούν και σ' αυτούς προβλήματα.
Το μέλλον της εταιρείας προβλέπεται δυσοίωνο, καθώς από ατυχία, ανθρώπινο λάθος, - και όχι αβλεψία ή κερδοσκοπία- είναι βέβαιο ότι επίκειται κατακόρυφη πτώση της αξίας της μετοχής της, και άρα χρεοκοπία οσονούπω... 75.οοο εργαζόμενοι θα χάσουν τη δουλειά τους, και οι επιπτώσεις θα είναι άμεσες τόσο στις εταιρείες που προμηθεύονται hardware από την "Anteras" όσο και στην ίδια την αμερικάνικη - και όχι μόνο- αγορά.
Ο επιτελάρχης του Λευκού Οίκου εισηγείται στον Πρόεδρο να συνδράμουν την εταιρεία ώστε να μην κλείσει, δεδομένων των συνθηκών και των βέβαιων συνολικών επιπτώσεων. Ο Πρόεδρος αρνείται αρχικά, επειδή, πρώτον, πιστεύει στο μαγικό "αόρατο χέρι" της αγοράς που οφείλει να είναι ο μόνος που μπορει να παρέμβει, και, δεύτερον, επειδή η συγκεκριμένη εταιρεία είναι μέγας χορηγός των Δημοκρατικών, και άρα τίθεται θέμα διαπλοκής συμφερόντων.
Τελικά καλείται ο Διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας σε off the record συνάντηση, και η λύση στην οποία καταλήγουν είναι η εξής ("αντιγράφω" το διάλογο):

(PotUS) :-Δεν μπορώ να σου εγγυηθώ δάνειο για να καλύψει το κόστος της απόσυρσης του μικροτσίπ, μπορώ όμως να κάνω το εξής: Αύριο που θα την ανακοινώσεις, θα τονίσεις ότι η κυβέρνηση θα παραμείνει ο μεγαλύτερός σας πελάτης. Με το Κογκρέσο θα τα βρούμε εμείς....
(CEO Anteras): -Είναι πολύ γενναιόδωρο αυτό... Σας ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη σας...
(PotUS): - Πές μου τώρα για τους 75.000 εργαζόμενους.
(CEO Anteras): -Εγώ δεν θα πληρωθώ για δύο χρόνια, και τα στελέχη θα περικόψουν το μισθό τους κατα το ήμισυ, πριν καν περάσει από το μυαλό μας όποιαδήποτε απόλυση.
(PotUS): -Μόνο που υπάρχει και κάτι άλλο. Δεν μπορείς να ξαναείσαι χορηγός σε κανέναν Δημοκρατικό υποψήφιο. Ποτέ. Μπορείς μόνο να μας ψηφίζεις. Τίποτε άλλο.

Αυτά από τους σεναριογράφους της σειράς Paul Redford και Aaron Sorkin.
Τα σενάρια όμως είναι σενάρια...
Η πεζή πραγματικότητα άλλα αποδεικνύει...

Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Lehman Richard Fuld, παραδίδοντας τη χρεωκοπημένη του εταιρεία, έχει ήδη φροντίσει να κερδίσει 480 εκατομμύρια δολάρια μαζί με την ...αποζημίωση για τη χρεοκοπία που είχε προνοήσει για τον εαυτό του.
Υποστηρίζει ότι δεν υπήρχε κάτι που μπορούσε να γίνει διαφορετικά, και επιρρίπτει ευθύνες στους πάντες και τα πάντα- στα ΜΜΕ, στην Κυβέρνηση που δεν τον ξελάσπωσε -ορατά- όπως τους άλλους, στην κακιά την ώρα...

Προέβαινε σε δηλώσεις μέχρι την τελευταία στιγμή, που ουδόλως δεν υπονοούσαν την τραγική κατάσταση της εταιρείας, παρασύροντας κι άλλους ανύποπτους στο "κλειστά λόγω χρεοκοπίας" που θα ακολουθούσε.
Mόνο το 2007, ο Fuld πήρε μπόνους 22 εκατομμυρίων δολαρίων, και ανακηρύχθηκε Νο 1 διευθύνων Σύμβουλος, δρέποντας δάφνες από διάφορα έντυπα...

Τώρα, κι αφού έχει εξασφαλίσει τα προς το ζήν για τρείς γενιές απογόνων, ισχυρίζεται ότι κάθε μέρα αναρωτιέται τί θα μπορούσε να έχει κάνει διαφορετικά... Ότι ο "πόνος αυτός δεν θα φύγει όσο ζει"...
Οταν ο δημοκρατικός βουλευτής Τζόν Σαρμπάνης τον ρωτάει: "Πώς φερθήκατε μ' αυτόν τον παράλογο τρόπο?", η απάντηση του Dick Fuld είναι: "Νιώθω πολύ άσχημα"...
Ίσως φταίει βέβαια και το ότι οι New York Times του έδωσαν το βραβείο του καλύτερου αρπακτικού και της χειρότερης διοίκησης, και του χάλασαν το σερί των πανηγυρικών εξώφυλλων...

Κι αυτό ενώ οι απολυμένοι ξεπερνάνε τις 26.000, μόνο στη Lehman την ίδια, χωρίς τις παράπλευρες απώλειες...
Και ενώ ο νόμος, οι ιθύνοντες, η Αμερικανική Κυβέρνηση -και τα δύο σώματα, απλά παρακολουθούν, συσκέπτονται, και κανουν και καμία ανάκριση πού και πού, να λύσουν τις απορίες τους.

Συμπέρασμα:
Εφόσον το "αόρατο χέρι" το εκμεταλλεύονται ενίοτε "ορατότατοι" αλμπάνηδες με σκοπό το κέρδος, οφείλει να έχει λοιπόν ο ΝΟΜΟΣ μακρύ χέρι, για να αντισταθμίσει ή να προλάβει ή να τιμωρήσει, απλά, τις ατομικές εκπτώσεις σε πολιτική ηθική.

____________________________________________
Σχόλιο:
Νιώθει άσχημα ο Fuld??
Ο Sorkin να δείτε πώς νιώθει, που έγραφε το σενάριο πολιτικής- υποτίθεται- σειράς, και του το έχουν κάνει να φαίνεται σαν την "Πολυάννα, το παιχνίδι της χαράς"...

Οταν ο λύκος φυλάει πρόβατα!

Σύμφωνα με ένα ντοκυμαντέρ που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο από ανεξάρτητους αμερικανούς παραγωγούς (ΖeitgeistΤhe Μovie) και το οποίο υιοθετεί μια «θεωρία συνωμοσίας» που ίσως επιδέχεται αμφισβήτηση, εδώ και σχεδόν έναν αιώνα, « βάλαμε τον λύκο μέσα στο μαντρί να φυλάει τα πρόβατα »!

Η Fed δεν είναι κρατική οντότητα αλλά ιδιωτική εταιρεία που ανέπτυξαν το 1910 οι ομοσπονδιακές τράπεζες των ΗΠΑ, με επικεφαλής τους Rockefeller και J. Ρ. Μorgan, και επέτυχαν, χρηματοδοτώντας την προεκλογική εκστρατεία του Windrow Wilson, να την επιβάλουν στο αμερικανικό Σύνταγμα, το 1913. Ο ρόλος της είναι να ελέγχει την κυκλοφορία του αμερικανικού νομίσματος και να δανείζει το κράτος. Οι εν λόγω τραπεζίτες ήταν αυτοί που προκάλεσαν στις 24 Οκτωβρίου 1929 το μεγάλο κραχ στην αμερικανική οικονομία. Είχαν προηγουμένως φροντίσει να δημιουργήσουν χρηματιστηριακή ευφορία με τα δάνεια προς τους μικροεπενδυτές στη λογική του margin, δηλαδή έδιναν τη δυνατότητα σε κάποιον επενδυτή να κατέχει μετοχές 1.000 δολαρίων καταβάλλοντας μόνο το 10% της πραγματικής αξίας, ενώ το υπόλοιποκόστος αναλάμβανε ο χρηματιστής. Υπήρχε όμως μία παγίδα σε αυτή την ιστορία: Οταν ζητούνταν πίσω αυτό το δάνειο, θα έπρεπε να το καταβάλει ο δανειολήπτης εντός 24 ωρών (margin call). Λίγους μήνες πριν οι επικεφαλής των ομοσπονδιακών τραπεζών φρόντισαν να ρευστοποιήσουν τις μετοχές τους και στη συνέχεια, στις 24 Οκτωβρίου 1929, ζήτησαν συντονισμένα πίσω τα δάνειά τους. Προκλήθηκε πανικός, όλοι έσπευδαν στις τράπεζες να «σηκώσουν» χρήματα για να καλύψουν τα δάνεια, με αποτέλεσμα να χρεοκοπήσουν 16.000 μικρές και μεσαίες τράπεζες...

Ως το 1933, στο δολάριο αναγραφόταν «μετατρέψιμο σε χρυσό». Εκτοτε αναγράφεται «με την εγγύηση της Fed», δηλαδή είναι ένα απλό χαρτί! Οι ίδιες οι ομοσπονδιακές τράπεζες είχαν προκαλέσει νωρίτερα, τη δεκαετία του 1910, ένα «μίνι κραχ» με τον ίδιο τρόπο, δηλαδή ανακαλώντας τα δάνεια από τη διατραπεζική, από το οποίο πάλι επωφελήθηκαν, αγοράζοντας για «ένα κομμάτι ψωμί» 5.000 μικρές τράπεζες που χρεοκόπησαν. Είχαν δηλαδή κάνει πρόβα για αυτό που θα ακολουθούσε! Η ιστορία αυτή ίσως δίνει μία απάντηση στο ερώτημα γιατί αφέθηκε ανεξέλεγκτη η κτηματομεσιτική φούσκα στις ΗΠΑ (όταν, σύμφωνα με τον επικεφαλής της Lehman Βrothers, «ακόμη και ένας ουραγκοτάγκος αν έμπαινε στην τράπεζα τού δίναμε δάνειο»!). Απαντά και στο ερώτημα του νομπελίστα Τζόζεφ Στίγκλιτς « ποιος ελέγχει την παγκόσμια οικονομία ». Ο ίδιος είχε δώσει την απάντηση: «Κανείς!».




Αναδημοσίευση από: "Βήμα", 16/10/2008 του Ι. Κολλάτου.