...
Ακούω παιδικά τραγούδια... Τρυφερά, αστεία, αγαπημένα τραγούδια. Σαν κι αυτό.
Και σκέφτομαι ξανά και ξανά, προσπαθώντας να βρώ μιαν άκρη σ όλον αυτόν τον παραλογισμό.....
...δεν έχουν άραγε ευθύνη εκείνοι που εξαφάνισαν την παιδική γλυκύτητα που ζήσαμε εμείς, για να πουλήσουν ένα σωρό καφρίλες όπου κερδίζεις 100 πόντους το κάθε πτώμα που ξαπλώνεις, το κάθε κεφάλι που παίρνεις?
Δεν έχουν ευθύνη οι γονείς που βλέπουν τί γίνεται, και όμως εξακολουθούν σαν τους αναίσθητους να παρκάρουν τα παιδιά τους μπροστά στο - αλίμονο, όχι πλέον χαζοκούτι αλλά τρομοκούτι? Που δικαιολογούν τα πάντα, επειδή βαριούνται να τα διορθώσουν? Που υποχωρούν στα πάντα επειδή το "όχι" είναι δυσκολότερο, πιο μπελαλίδικο και χρονοβόρο από το "ναι"?...
Ε ναι, δεν φταίνε? Θα φταίνε. Κάτι πρέπει να φταίει.
Κι εκείνη την ώρα ακούω γέλια απο την οθόνη και ζητωκραυγές, κι είναι το "Ελλάδα έχεις ταλέντο" που φτάνει στο τέλος του....
Νικητές σήμερα ένα σωρό παιδιά, 15 με 18 χρόνων... Μαγκάκια, μοντέρνα, μαυροντυμένα. Γελάνε, "ουάου", "ευχα'στούμεεεε!!!" στο κοινό που τους ψήφισε. Κανουν υποκλίσεις, σπάνε πλάκα, τρισευτυχισμένοι.
Αυτοί έχουν άλλο ζόρι: να δημιουργήσουν, να διαγωνιστούν, να διακριθούν.
Να γράψουν λόγια για τη μουσική τους, και μελωδία για τους στίχους τους.
Να κάνουν το χόμπυ τους ευκαιρία και τα όνειρά τους πραγματικότητα.
Ενα τσούρμο νέα παιδιά κι αυτά.
Παιδιά που επίσης μεγάλωσαν χωρίς Στρουμφάκια, Νιλς, Κάντυ, Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος... Που τα πάρκαραν μπροστά στην τηλεόραση και στο Play Station κι εκείνα, να πυροβολούν και να πυροβολούνται όλο το απόγευμα ως τα μεσάνυχτα. Που τους δικαιολόγησαν τόσο οι γονείς τους, οι παππούδες τους, οι θείοι τους, οι δάσκαλοί τους... Που τους είπαν ένα σωρό "ναι", τόσα πιο πολλά απ' όσα θα 'πρεπε...
Όμως βλέπεις, δεν βλέπεις? Δεν τους βλέπεις? Δεν γίνεται πιο ξεκάθαρο...
Πού είναι ο παραλογισμός στην καλοσύνη και στην κακία? Είναι πέρα ως πέρα λογικά. Υπάρχουν. Να τα. Αυτή εκεί είναι η κακία σ όλο της τον τρόμο, σ όλη της την βαρβαρότητα. Και τίποτε άλλο.
Και παίρνω την απόφασή μου. Καταλήγω.
Ε λοιπόν ΟΧΙ, ΔΕΝ θα τα δικαιολογήσω κι εγώ αυτά τα βάρη της γής, αυτά τα ομοιώματα ανθρώπων. Δεν έχει ουτε "μα", ούτε δεύτερες σκέψεις, ούτε τρίτες αναθεωρήσεις, ούτε "καημένα νιάτα".
Σε τίποτε, για τίποτε και με κανέναν τρόπο. Κανείς άλλος δεν "φταίει". Δική τους είναι η ευθύνη, μόνο δική τους.
Έκαναν κι εκείνοι την επιλογή τους. Εκείνοι διάλεξαν ποιο θα ακολουθήσουν, από όλα τα μονοπάτια που βρέθηκαν στο πέρασμά τους - κι ήταν πολλά, πάρα πολλά.
Κι αντί να προσπαθήσουν να "σώσουν οτιδήποτε κι αν σώζεται", αποφάσισαν να εκτελέσουν όποιον ήταν ευκολότερο να εκτελεστεί, να κάψουν ο τι ήταν ευκολότερο να καεί, να φτύσουν ο τι δεν μπορούσε να τρέξει, να χτυπήσουν τον αδύναμο, να σημαδέψουν τον άοπλο και να πατήσουν τη σκανδάλη έτσι. Απλά.
Επέλεξαν να άρουν αντί να θέσουν, να καταστρέψουν αντί να δημιουργήσουν, να ουρλιάξουν αντί να τραγουδήσουν, να μουτζουρώσουν αντί να ζωγραφίσουν, να κλέψουν αντί να χαρίσουν, να κάψουν αντί να φυτέψουν, να μαυρίσουν τον κόσμο αντί να τον γεμίσουν ελπίδα, να κάνουν πόλεμο αντί έρωτα.
Το επέλεξαν ενω μπορούσαν να διαλέξουν κάτι άλλο.
Εν ψυχρώ.
Επιλογή τους λοιπόν, τόσο των μεν, όσο και των δε.
Επιλογή μου.
Και υποχρέωσή όλων μας.
Αρκετά μας επιβάρυναν, και αρκετά ελαφρυντικά τους έχουμε δώσει. Σώνει.
Τωρα να μας γυρίσουν επιτέλους πίσω τα στραβά μας και τα ίσια μας, τα αμφιθέατρα και τους ενθουσιώδεις αγώνες μας, τη μαχητικότητά μας και τις ειρηνικές πορείες μας, το γέλιο μας και την γκρίνια μας. Να μας επιστρέψουν τουλάχιστον ο τι επιστρέφεται - γιατί, βλέπεις, μερικά γέλια που έσβησε το μίσος τους, δεν θα ξανάρθουν πίσω ποτέ.
Και να τους δώσουμε κι εμείς το μερτικό τους. Τη μιζέρια, τη σκοτεινιά και την μαυρίλα που τόσο ποθούν, τόσο κυνηγούν, τόσο αξίζουν...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μπουκάλια και ποτήρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα μπουκάλια και ποτήρια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
8 Μαΐ 2010
30 Μαρ 2010
Πάγος και φωτιά.
.
...μετά από τόσα χρόνια, με πηρούνιασε ώς το μεδούλι το νόημα που κρύβουν οι στίχοι του του Robert Frost.
...μετά από τόσα χρόνια, με πηρούνιασε ώς το μεδούλι το νόημα που κρύβουν οι στίχοι του του Robert Frost.
Some say the world will end in fire;
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.
18 Απρ 2009
"Οι νέοι σήμερα"
(Έκθεση μαθητού του Γενικού Λυκείου Κισσάμου Χανίων)
Οι νέοι είναι το μέλλον του κράτους, γιατί από
ετούτουσας περιμένουνε οι μεγαλύτεροι κάτι τις. Να
δούνε μια καλυτεράδα. Να ρθούνε να τσι αντικαταστήσουνε.
Μα μπά!!!. Οι σημερινοί νέοι δεν είναι σα κι αυτούς.
Αλλάξανε ντίπι. Εδά τσι θωρείς με κάτι πλουμιστά
παντελονάκια κι ένα μπαρμπέρισμα απού το κάνουνε επαέ
μόνο στι προβατίνες. Και φορούνε και κάτι σακάκια δίχως
μανίκες, για πλάκα λέει, και δε πάνε να βάλουνε κανένα
ρούχο να μη κρυώνουνε μονο φορούνε ετούτισάς τσι σιλογάρες.
Κι ούλα ετούτανά για να εντυπωσιάσουνε τσι κοπελιές.
Κι αυτές πάλι μόλις δούνε κανένα τέθοιο, απούνε ο κόσμος
γεμάτος σήμερα, γλακούνε σα τσι κουζουλοπροβατίνες
στο κριγιό, και κιαείς δε τσι κουλαντρίζει μέχρι το στεφάνι.
Από κειά και πέρα που θωρούνε το ζόρε, γλακούνε στη
μάναντως και στου πατέραντως και πλερώνουνε οι
γέροι τη νύφη.
Να πείς εδά πως έχουνε και κανένα τρόπο διασκέδασης
βολικό, δεν έχουνε, γιατί όλα είναι κουζουλάγρες.
Αλλά είναι καλά για κειουνουσάς από τα βουτούνε.
Γιατί δουλεύγουνε τα βούγια όλη μέρα στο μεροκάματο
και το βράδυ πάνε και πίνουνε ένα νερομπογιά και
τ ακουμπούνε..
Και νάτανε μόνο ετούτονα δεν επείραζε.
Πάνε και αγοράζουνε μηχανάκια και παίζουνε κάθε μέρα
κριγιαρίδια και ασβολόνουνται και σκοτόνουνται. Και ούλα
ετούτανα είναι λέει τρόπος διασκέδασης για να κλουθούνε οι
κουζουλοπροβατίνες χωρίς πολλές κουβέντες μέχρι το
στεφάνι.
Και να κάμει κιαείς πως δε ντως αγοράζει εκειανά που
θέλει, λέει πως θα αυτοκτονήσει.
Καινούργια μόδα για να βουτούνε τα λεφτά του γέρου.
Λέει πως θα φύγει από το σπίτι. Και πάει καλός και
φρόνιμος ο πατέρας και του κάνει το χατίρι,
και δε βουτά κάνα στελιάρι
να του κάμει τσι κώλους μαύρους, να δεί
πως αυτοκτονούνε και φεύγουνε και από το σπίτι.
Ορίστε μας δουλειές!!!
Και να πείς πως είχαμε ετούτεσάς τσι
συνήθειες επαέ, δεν τσιχαμε. Είναι ξενόφερτες
συνήθειες.
Ένα καλοκαίρι το λοιπόν ήρθανε κάτι ξαδέρφια μου
από την Αθήνα κι επήρανε και μένα να πάμε λέει σε
μια ντίσκο. Εγώ δεν έκανα κέφι μα ηντα να κάμω.
Ξεκινούμε και όντε φτάνουμε κειά, πορίζω από το
αυτοκίνητο κι εγρίκουνα χτύπους και λέω: μα ήντα διάολος
είναι; Μπαίνουμε μέσα και ήντα να δώ. Θωρώ
αθρώπους και κουνιούντανε σαν οντε κάτσει κιαείς σε κανά
γάιδαρο και παίζει πήδους. Θωρώ φώτα που γυρίζανε
γύρου γύρου και αναβοσβήνανε και εγρίκουνα κάτι
χτύπους που εκουζουλάθηκα.
Λέω: ήντα διάολο γυρεύγω επαέ. Φράζω τα αυτιά μου,
μα πάλι εγρίκουνα.
Εκειά μέσα ήτονε σαν το ποροκούρτι..
Δεν είχανε από που να βγούνε. Δεν είχανε καθίσματα.
Ολοι εστέκανε και χορεύγανε λέει,
λές και τως είχες βαρμένο νέφτι.
Μια στιγμή λέω και εγώ να δοκιμάσω το πιοτό όπως ούλοι.
Βάνω λίγο στο στόμα μου και επεταχτήκανε τα
μάθια μου όξω. Και θέτω ένα πήδο και πεθιούμαι όξω
και πήγα στο σπίτι κι εξερνούσα δυό μέρες.
Ούλα τουτανα χαλούνε την κοινωνία και πάει κατά
διαόλου. Ούλα ξεκινούνε από τσι νέους. Ετούτοινά είναι
που θα καταλάβουνε το κράτος αύριο; Μμμμμ!!!!;.
Να το σώσουνε θέλει!!!!!;
Ούλα θα τα φάνε στι ντίσκο και στα άλλα κέντρα. Και
γω προβλέπω κι ας βγώ ψεύτης πως δε θα πομείνει
κεραμίδι πάνω στ άλλο. Ούλα θα βουλιάξουνε.
PS: Όποιος έχει άγνωστες λέξεις, το καλοκαίρι με τον κηδεμόνα του.
Ευχαριστώ Τασσο !!!!!
Οι νέοι είναι το μέλλον του κράτους, γιατί από
ετούτουσας περιμένουνε οι μεγαλύτεροι κάτι τις. Να
δούνε μια καλυτεράδα. Να ρθούνε να τσι αντικαταστήσουνε.
Μα μπά!!!. Οι σημερινοί νέοι δεν είναι σα κι αυτούς.
Αλλάξανε ντίπι. Εδά τσι θωρείς με κάτι πλουμιστά
παντελονάκια κι ένα μπαρμπέρισμα απού το κάνουνε επαέ
μόνο στι προβατίνες. Και φορούνε και κάτι σακάκια δίχως
μανίκες, για πλάκα λέει, και δε πάνε να βάλουνε κανένα
ρούχο να μη κρυώνουνε μονο φορούνε ετούτισάς τσι σιλογάρες.
Κι ούλα ετούτανά για να εντυπωσιάσουνε τσι κοπελιές.
Κι αυτές πάλι μόλις δούνε κανένα τέθοιο, απούνε ο κόσμος
γεμάτος σήμερα, γλακούνε σα τσι κουζουλοπροβατίνες
στο κριγιό, και κιαείς δε τσι κουλαντρίζει μέχρι το στεφάνι.
Από κειά και πέρα που θωρούνε το ζόρε, γλακούνε στη
μάναντως και στου πατέραντως και πλερώνουνε οι
γέροι τη νύφη.
Να πείς εδά πως έχουνε και κανένα τρόπο διασκέδασης
βολικό, δεν έχουνε, γιατί όλα είναι κουζουλάγρες.
Αλλά είναι καλά για κειουνουσάς από τα βουτούνε.
Γιατί δουλεύγουνε τα βούγια όλη μέρα στο μεροκάματο
και το βράδυ πάνε και πίνουνε ένα νερομπογιά και
τ ακουμπούνε..
Και νάτανε μόνο ετούτονα δεν επείραζε.
Πάνε και αγοράζουνε μηχανάκια και παίζουνε κάθε μέρα
κριγιαρίδια και ασβολόνουνται και σκοτόνουνται. Και ούλα
ετούτανα είναι λέει τρόπος διασκέδασης για να κλουθούνε οι
κουζουλοπροβατίνες χωρίς πολλές κουβέντες μέχρι το
στεφάνι.
Και να κάμει κιαείς πως δε ντως αγοράζει εκειανά που
θέλει, λέει πως θα αυτοκτονήσει.
Καινούργια μόδα για να βουτούνε τα λεφτά του γέρου.
Λέει πως θα φύγει από το σπίτι. Και πάει καλός και
φρόνιμος ο πατέρας και του κάνει το χατίρι,
και δε βουτά κάνα στελιάρι
να του κάμει τσι κώλους μαύρους, να δεί
πως αυτοκτονούνε και φεύγουνε και από το σπίτι.
Ορίστε μας δουλειές!!!
Και να πείς πως είχαμε ετούτεσάς τσι
συνήθειες επαέ, δεν τσιχαμε. Είναι ξενόφερτες
συνήθειες.
Ένα καλοκαίρι το λοιπόν ήρθανε κάτι ξαδέρφια μου
από την Αθήνα κι επήρανε και μένα να πάμε λέει σε
μια ντίσκο. Εγώ δεν έκανα κέφι μα ηντα να κάμω.
Ξεκινούμε και όντε φτάνουμε κειά, πορίζω από το
αυτοκίνητο κι εγρίκουνα χτύπους και λέω: μα ήντα διάολος
είναι; Μπαίνουμε μέσα και ήντα να δώ. Θωρώ
αθρώπους και κουνιούντανε σαν οντε κάτσει κιαείς σε κανά
γάιδαρο και παίζει πήδους. Θωρώ φώτα που γυρίζανε
γύρου γύρου και αναβοσβήνανε και εγρίκουνα κάτι
χτύπους που εκουζουλάθηκα.
Λέω: ήντα διάολο γυρεύγω επαέ. Φράζω τα αυτιά μου,
μα πάλι εγρίκουνα.
Εκειά μέσα ήτονε σαν το ποροκούρτι..
Δεν είχανε από που να βγούνε. Δεν είχανε καθίσματα.
Ολοι εστέκανε και χορεύγανε λέει,
λές και τως είχες βαρμένο νέφτι.
Μια στιγμή λέω και εγώ να δοκιμάσω το πιοτό όπως ούλοι.
Βάνω λίγο στο στόμα μου και επεταχτήκανε τα
μάθια μου όξω. Και θέτω ένα πήδο και πεθιούμαι όξω
και πήγα στο σπίτι κι εξερνούσα δυό μέρες.
Ούλα τουτανα χαλούνε την κοινωνία και πάει κατά
διαόλου. Ούλα ξεκινούνε από τσι νέους. Ετούτοινά είναι
που θα καταλάβουνε το κράτος αύριο; Μμμμμ!!!!;.
Να το σώσουνε θέλει!!!!!;
Ούλα θα τα φάνε στι ντίσκο και στα άλλα κέντρα. Και
γω προβλέπω κι ας βγώ ψεύτης πως δε θα πομείνει
κεραμίδι πάνω στ άλλο. Ούλα θα βουλιάξουνε.
PS: Όποιος έχει άγνωστες λέξεις, το καλοκαίρι με τον κηδεμόνα του.
Ευχαριστώ Τασσο !!!!!
22 Μαρ 2009
κύριε Υπουργέ, ΑΠΑΙΤOYME...
Κύριε Υπουργέ, η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο στα περί του Υπουργείου σας, κι η χώρα μας βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού, έχουμε γίνει διεθνώς ρεζίλι.
Προχωράμε λοιπόν σε επίδοση αρχικά των απαιτήσεών μας, κι επιφυλασσόμαστε για το αύριο, με κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες και πορείες.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να βρείτε έναν τρόπο να κάνετε τους τραμπούκους από τους υφισταμένους σας να μην ασκούν βία στα παιδιά, και να σέβονται τα αιτήματά τους.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να εντοπιστούν όσοι ανίκανοι, ακατάρτιστοι και όσοι επιδεικνύουν ροπή στην σωματική ή την ψυχολογική βία, και να τεθούν σε διαθεσιμότητα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να σέβονται αυτό το -χαμηλό έστω- μισθό που παίρνουν, και τουλάχιστον να είναι στο πόστο τους, τις ώρες που είναι υποχρεωμένοι.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να επιδεικνύουν την δέουσα αυστηρότητα προκειμένου να προάγεται το καλό των πολιτών, και να απομονώνουν και να επαναφέρουν στην τάξη τα ταραχοποιά ΚΑΙ ΜΟΝΟ στοιχεία, ώστε να μην πληρώνουν το τίμημα οι πάντες.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να σταματήσουν οι μισαλλόδοξες, ρατσιστικές πρακτικές.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να αξιολογούνται ΤΑΚΤΙΚΑ, ώστε να διαπιστωθεί η καταλληλότητά τους για ένα επάγγελμα με τόσο σοβαρές ευθύνες.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να περάσουν σεμινάρια για την αντιμετώπιση των εφήβων, ώστε να εξοπλιστούν απέναντι σ αυτήν την ευαίσθητη ομάδα πολιτών.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να δίνουν στη δουλειά τους το 100% της ενέργειάς τους, σωματικής και πνευματικής.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να προάγονται διοικητικά ΜΟΝΟ οι πιό άξιοι εξ αυτών, κι όχι με κριτήρια κομματικά ή βάσει επετηρίδας.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ οι δημόσιοι υπάλληλοι που υπάγονται στο υπουργείο σας και δεν πληρούν τις προδιαγραφές, να ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ και να τιμωρούνται ακόμα, αν πρέπει.
Κατανοούμε ότι οι αμοιβές τους δεν είναι αδρές, ο χαμηλός μισθός τους όμως δεν δικαιολογεί τέτοιου είδους εγκλήματα απέναντι στη νεολαία μας, που κινδυνεύει στα χέρια πολλών από αυτούς, λόγω ανικανότητας και αδιαφορίας που μύρια κακά συνεπάγονται.
Ας αρθεί η μονιμότητά τους, εν τέλει, προκειμένου να συνέλθει ο τόπος από την κατάσταση αυτήν.
Έχουν αγωνιστεί Έλληνες για να έχουν τα παιδιά μας τα δικαιώματα αυτά, και δεν παραιτούμαστε εύκολα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ λοιπόν, κύριε Σπηλιωτόπουλε,να ακούσετε επιτέλους εμάς τους πολίτες, να βάλετε σε μια τάξη το Υπουργείο Παιδείας, πραγματοποιώντας κατ αρχάς τα αιτήματά μας.
Πριν να είναι αργά.
Με τιμή,
Ομάδα Αγανακτισμένων Πολιτών Πρωτεύουσας και Περιφερείας.
ΥΓ: Κι άμα δούμε ποτέ τέτοια αιτήματα, προς ΑΥΤΟ το Υπουργείο -η και προς οποιοδήποτε άλλο πλην το Δημοσίας Τάξης, ΟΣΟ σημαντικό έργο κι αν επιτελεί, να μου σφυρίξετε κλέφτικα...
Και το έγραψα ακριβώς για να δείξω τα δύο μέτρα και δυο σταθμά στο μυαλό και την κρίση μας... ..
Προχωράμε λοιπόν σε επίδοση αρχικά των απαιτήσεών μας, κι επιφυλασσόμαστε για το αύριο, με κινητοποιήσεις, διαμαρτυρίες και πορείες.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να βρείτε έναν τρόπο να κάνετε τους τραμπούκους από τους υφισταμένους σας να μην ασκούν βία στα παιδιά, και να σέβονται τα αιτήματά τους.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να εντοπιστούν όσοι ανίκανοι, ακατάρτιστοι και όσοι επιδεικνύουν ροπή στην σωματική ή την ψυχολογική βία, και να τεθούν σε διαθεσιμότητα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να σέβονται αυτό το -χαμηλό έστω- μισθό που παίρνουν, και τουλάχιστον να είναι στο πόστο τους, τις ώρες που είναι υποχρεωμένοι.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να επιδεικνύουν την δέουσα αυστηρότητα προκειμένου να προάγεται το καλό των πολιτών, και να απομονώνουν και να επαναφέρουν στην τάξη τα ταραχοποιά ΚΑΙ ΜΟΝΟ στοιχεία, ώστε να μην πληρώνουν το τίμημα οι πάντες.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να σταματήσουν οι μισαλλόδοξες, ρατσιστικές πρακτικές.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να αξιολογούνται ΤΑΚΤΙΚΑ, ώστε να διαπιστωθεί η καταλληλότητά τους για ένα επάγγελμα με τόσο σοβαρές ευθύνες.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να περάσουν σεμινάρια για την αντιμετώπιση των εφήβων, ώστε να εξοπλιστούν απέναντι σ αυτήν την ευαίσθητη ομάδα πολιτών.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να δίνουν στη δουλειά τους το 100% της ενέργειάς τους, σωματικής και πνευματικής.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να προάγονται διοικητικά ΜΟΝΟ οι πιό άξιοι εξ αυτών, κι όχι με κριτήρια κομματικά ή βάσει επετηρίδας.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ οι δημόσιοι υπάλληλοι που υπάγονται στο υπουργείο σας και δεν πληρούν τις προδιαγραφές, να ΑΠΟΛΥΟΝΤΑΙ και να τιμωρούνται ακόμα, αν πρέπει.
Κατανοούμε ότι οι αμοιβές τους δεν είναι αδρές, ο χαμηλός μισθός τους όμως δεν δικαιολογεί τέτοιου είδους εγκλήματα απέναντι στη νεολαία μας, που κινδυνεύει στα χέρια πολλών από αυτούς, λόγω ανικανότητας και αδιαφορίας που μύρια κακά συνεπάγονται.
Ας αρθεί η μονιμότητά τους, εν τέλει, προκειμένου να συνέλθει ο τόπος από την κατάσταση αυτήν.
Έχουν αγωνιστεί Έλληνες για να έχουν τα παιδιά μας τα δικαιώματα αυτά, και δεν παραιτούμαστε εύκολα.
ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ λοιπόν, κύριε Σπηλιωτόπουλε,να ακούσετε επιτέλους εμάς τους πολίτες, να βάλετε σε μια τάξη το Υπουργείο Παιδείας, πραγματοποιώντας κατ αρχάς τα αιτήματά μας.
Πριν να είναι αργά.
Με τιμή,
Ομάδα Αγανακτισμένων Πολιτών Πρωτεύουσας και Περιφερείας.
ΥΓ: Κι άμα δούμε ποτέ τέτοια αιτήματα, προς ΑΥΤΟ το Υπουργείο -η και προς οποιοδήποτε άλλο πλην το Δημοσίας Τάξης, ΟΣΟ σημαντικό έργο κι αν επιτελεί, να μου σφυρίξετε κλέφτικα...
Και το έγραψα ακριβώς για να δείξω τα δύο μέτρα και δυο σταθμά στο μυαλό και την κρίση μας... ..
5 Μαρ 2009
"50 λεπτάκια"...
Ως φοιτήτρια, ανα τις ...δεκαετίες, έχω δεί αρκετά.
Έχω δει πολλά, θα έλεγα. Εκατέρωθεν προερχόμενα. Και από τους "αποπάνω" και από τους "αποκάτω"....
Έχω δει στου Ζωγράφου να σπάνε οι τζαμαρίες του αμφιθεάτρου και να μπουκάρουν κάποιοι κουκουλοφόροι για να "βοηθήσουν" την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, βραδιά φοιτητικών εκλογών.
Έχω δει συνελεύσεις για κατάληψη να αποφασίζονται εν μέσω εξεταστικής Σεπτεμβρίου, με τη μέθοδο της συγκέντρωσης υπογραφών, μόνο που υπέγραφε όποιος τύχαινε να περάσει, κι ας ήταν απο το δίπλα πολυτεχνείο, κι ας ήταν ΟΥΚας που έπινε καφέ στη Φιλοσοφική.
Έχω δει κοσμήτορα να τον κλείνουν μέσα στο γραφείο, επειδη αποφάσισε οτι όταν χάθούν σχεδόν τρείς μήνες λόγω κατάληψης, δεν γίνεται να αναπληρωθεί το εξάμηνο (εξάμηνο που είναι τρείς και κάτι μήνες, αν τους μετρήσεις). Εχω δει τον ίδιο κοσμήτορα να μαθαίνει απο ΦΕΚ ότι έγινε δεκτή η -ενάμισι χρόνο πριν υποβληθείσα- παραίτησή του, όταν αργότερα αποφάσισε να ψάξει λίγο τα οικονομικά του Πανεπιστημίου.
Έχω δει φοιτητές να πηγαίνουν έντρομοι στη σχολή, με την εξεταστική συμπυκνωμένη σε δέκα μέρες, μαζί με Σάββατα, και να μην δίνουν μάθημα τελικά, εκτάκτως, επειδή "σήμερα το πρωί συνέλαβαν τον τάδε παραταξιάρχη - που απλώς πετούσε κάτι γιαουρτάκια και κάτι νεραντζάκια- μπροστά στην Ευελπίδων που δικαζόταν ένας φίλος του...
Έχω δεί παρατάξεις να κάνουν το θέλημα των καταληψιών για τρεις μήνες, αν και δεν θέλουν κατάληψη, απλώς και μόνο για να μην κατεβάσουν κοινή πρόταση για άνοιγμα της σχολής στη συνέλευση- "σιγα μην συμφωνήσω εγώ ο Πειραιώτης με τους Βάζελους", ένα πράγμα...
Εχω δει τις ίδιες παρατάξεις να κόπτονται και να πλακώνονται για το ποιος θα κλείσει πρώτος τη Βανδή, δεύτερος τη Μύκονο και τρίτος την Αράχωβα, και να κάνουν ψιλοκομμένο τουμπεκί όταν γίνονται Σόδομα και Γόμορρα μπροστά στα μάτια μας με τα συγγράμματα, τους συγγραφείς και τις εκδοτικές-εργολάβους και τόσα άλλα αυταπόδεικτα και αναπόδεικτα...
Έχω δει να κλείνει η σχολή από ο τι να ναι εκτός φοιτητές, να την καταλεηλατούν συμμορίες που τρέφονται με την κάθε αναμπουμπούλα, ανεξαρτήτως λόγου και αφορμής... Και κάθε φορά βλέπω "φοιτητές", φοιτητές "καθηγητές" και καθηγητές να αντιδρούν απλώς προστατεύοντας τη σωματική τους ακεραιότητα, και θυσιάζοντας εξάμηνα επί εξαμήνων, για έναν "αγώνα" κάποιων "αγωνιστών" που, 15 χρόνια μετά ακόμα δεν έχω καταλάβει σε τί αποσκοπεί και πώς θα βελτιώσει την ποιότητα των μαθημάτων και θα καταστήσει την Παιδεία μας όχι ΜΟΝΟ δημόσια, αλλά και -όντως- δωρεάν και πάνω απ όλα "Παιδεία"...
Ένα 3% άκουγα, ένα 5% ακούω - η μόνη διαφορά.
Κατά τα άλλα απλά ένα μεγάλο μεγάλο "ΟΧΙ" σε ένα μεγαλύτερο αιωρούμενο πανώ κάθε φορά βλέπω... Ουδέν νεώτερον.
Εχτές, λοιπόν, είδα και κάτι που ΔΕΝ το είχα δει ως τώρα.
Ενώ ο καθηγητής εξηγούσε τα περί πολιτικών της ΕΕ, η πόρτα ανοίγει και μπαίνει στο σχεδόν γεμάτο αμφιθέατρο του εβδόμου ορόφου ένα παιδί που μετά βίας στεκόταν στα πόδια του... Μας κοιτάζει, δεν ξέρω όμως αν μας έβλεπε, και σαν να βρισκόταν κάπου αλλού, στην πλατεία Εξαρχείων ή στην Ομονοίας, απλώνει το χέρι και λέει:
"Πενήντα λεπτάκια αν έχετε, ξέρετε είμαι τοξικομανής..."
Μαρμάρωσις. ΜΑΡΜΑΡΩΣΙΣ.
Και μετά, αγανάκτηση.
Φτάνει ρε παιδιά!!! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!
Δεν είναι πλατεία Εξαρχείων το αμφιθέατρο, δεν είναι πλατεία Ομονοίας, δεν είναι πεζοδρόμιο.... Όσο κι αν προσπαθούν να το κάνουν, κάποιοι, εκατέρωθεν, για τους δικούς τους λόγους...
Δεν είναι το θέμα μου ο τοξικομανής. Είναι όμως ΚΑΙ ο τοξικομανής. Ψάχνω τόσα χρόνια να βρω μια γραμμή, πέραν της οποίας δεν θα θεωρείται αποδεκτή, φυσιολογική, μια συμπεριφορά. Μια γραμμή που θα διακρίνει το τί είναι ανεκτό στο δρόμο, τί στην καφετέρια από το τι είναι ανεκτό στο Πανεπιστήμιο. Ακόμα δεν έχω εντοπίσει τη γραμμή αυτή, όλο μου ξεφεύγει, όλο και πιο πέρα πάει, κι όλο το Πανεπιστήμιο φθίνει, σε όφελος αυτής...
Ολα επιτρέπονται, όλα είναι "δικαιώματα". Ολα τα αγκαλιάζει το περιβόητο "ασυλο". Κι όλο φαρδαίνει ο χώρος του "επιτρεπτού".
Ε λοιπόν θαρρώ πως αρκετά πιά με τα υποτιθέμενα δικαιώματα των ...υποτιθέμενων "μειονοτήτων" στο υποτιθεμενο "ακαδημαϊκό άσυλο".
Των τοξικομανών, κλεφτών, μπαχαλάκηδων, μπουκαλάκηδων, ακροαριστερών και ακροδεξιών, χαραμοφάηδων "καθηγητών" και διαπλεκόμενων "πανεπιστημιακών"*, αιώνιων φοιτητών, χούλιγκανς, κουκουλωμένων και ξεκουκούλωτων, καταπιεσμένων πλουσιόπαιδων και φιλόδοξων κομματικοδίαιτων "φοιτητών" του προαυλίου, του διαδρόμου και της αιώνιας πορείας...
Έχουμε κι εμείς δικαιώματα, η πλειοφηφία.
Εμείς που δεν βλέπουμε το πανεπιστήμιο ούτε σαν ένα κτίριο χωρίς μπάτσους, ούτε σαν θερμοκήπιο των επόμενων πρωτοκλασσάτων κομματικών στελεχών.
Δημοκρατικός άνθρωπος είμαι.
Αλλά αυτά που βλέπω, αυτά που έχω δει, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Δεν καταδέχομαι να είναι αυτό Δημοκρατία, όσα τρωτά κι αν έχει ως πολίτευμα.
Μάλλον κάτι έχουμε παρεξηγήσει...
*(μα ναι, υπάρχουν κι αυτοί, ό του απιστεύτου...)
Έχω δει πολλά, θα έλεγα. Εκατέρωθεν προερχόμενα. Και από τους "αποπάνω" και από τους "αποκάτω"....
Έχω δει στου Ζωγράφου να σπάνε οι τζαμαρίες του αμφιθεάτρου και να μπουκάρουν κάποιοι κουκουλοφόροι για να "βοηθήσουν" την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων, βραδιά φοιτητικών εκλογών.
Έχω δει συνελεύσεις για κατάληψη να αποφασίζονται εν μέσω εξεταστικής Σεπτεμβρίου, με τη μέθοδο της συγκέντρωσης υπογραφών, μόνο που υπέγραφε όποιος τύχαινε να περάσει, κι ας ήταν απο το δίπλα πολυτεχνείο, κι ας ήταν ΟΥΚας που έπινε καφέ στη Φιλοσοφική.
Έχω δει κοσμήτορα να τον κλείνουν μέσα στο γραφείο, επειδη αποφάσισε οτι όταν χάθούν σχεδόν τρείς μήνες λόγω κατάληψης, δεν γίνεται να αναπληρωθεί το εξάμηνο (εξάμηνο που είναι τρείς και κάτι μήνες, αν τους μετρήσεις). Εχω δει τον ίδιο κοσμήτορα να μαθαίνει απο ΦΕΚ ότι έγινε δεκτή η -ενάμισι χρόνο πριν υποβληθείσα- παραίτησή του, όταν αργότερα αποφάσισε να ψάξει λίγο τα οικονομικά του Πανεπιστημίου.
Έχω δει φοιτητές να πηγαίνουν έντρομοι στη σχολή, με την εξεταστική συμπυκνωμένη σε δέκα μέρες, μαζί με Σάββατα, και να μην δίνουν μάθημα τελικά, εκτάκτως, επειδή "σήμερα το πρωί συνέλαβαν τον τάδε παραταξιάρχη - που απλώς πετούσε κάτι γιαουρτάκια και κάτι νεραντζάκια- μπροστά στην Ευελπίδων που δικαζόταν ένας φίλος του...
Έχω δεί παρατάξεις να κάνουν το θέλημα των καταληψιών για τρεις μήνες, αν και δεν θέλουν κατάληψη, απλώς και μόνο για να μην κατεβάσουν κοινή πρόταση για άνοιγμα της σχολής στη συνέλευση- "σιγα μην συμφωνήσω εγώ ο Πειραιώτης με τους Βάζελους", ένα πράγμα...
Εχω δει τις ίδιες παρατάξεις να κόπτονται και να πλακώνονται για το ποιος θα κλείσει πρώτος τη Βανδή, δεύτερος τη Μύκονο και τρίτος την Αράχωβα, και να κάνουν ψιλοκομμένο τουμπεκί όταν γίνονται Σόδομα και Γόμορρα μπροστά στα μάτια μας με τα συγγράμματα, τους συγγραφείς και τις εκδοτικές-εργολάβους και τόσα άλλα αυταπόδεικτα και αναπόδεικτα...
Έχω δει να κλείνει η σχολή από ο τι να ναι εκτός φοιτητές, να την καταλεηλατούν συμμορίες που τρέφονται με την κάθε αναμπουμπούλα, ανεξαρτήτως λόγου και αφορμής... Και κάθε φορά βλέπω "φοιτητές", φοιτητές "καθηγητές" και καθηγητές να αντιδρούν απλώς προστατεύοντας τη σωματική τους ακεραιότητα, και θυσιάζοντας εξάμηνα επί εξαμήνων, για έναν "αγώνα" κάποιων "αγωνιστών" που, 15 χρόνια μετά ακόμα δεν έχω καταλάβει σε τί αποσκοπεί και πώς θα βελτιώσει την ποιότητα των μαθημάτων και θα καταστήσει την Παιδεία μας όχι ΜΟΝΟ δημόσια, αλλά και -όντως- δωρεάν και πάνω απ όλα "Παιδεία"...
Ένα 3% άκουγα, ένα 5% ακούω - η μόνη διαφορά.
Κατά τα άλλα απλά ένα μεγάλο μεγάλο "ΟΧΙ" σε ένα μεγαλύτερο αιωρούμενο πανώ κάθε φορά βλέπω... Ουδέν νεώτερον.
Εχτές, λοιπόν, είδα και κάτι που ΔΕΝ το είχα δει ως τώρα.
Ενώ ο καθηγητής εξηγούσε τα περί πολιτικών της ΕΕ, η πόρτα ανοίγει και μπαίνει στο σχεδόν γεμάτο αμφιθέατρο του εβδόμου ορόφου ένα παιδί που μετά βίας στεκόταν στα πόδια του... Μας κοιτάζει, δεν ξέρω όμως αν μας έβλεπε, και σαν να βρισκόταν κάπου αλλού, στην πλατεία Εξαρχείων ή στην Ομονοίας, απλώνει το χέρι και λέει:
"Πενήντα λεπτάκια αν έχετε, ξέρετε είμαι τοξικομανής..."
Μαρμάρωσις. ΜΑΡΜΑΡΩΣΙΣ.
Και μετά, αγανάκτηση.
Φτάνει ρε παιδιά!!! ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!!!!
Δεν είναι πλατεία Εξαρχείων το αμφιθέατρο, δεν είναι πλατεία Ομονοίας, δεν είναι πεζοδρόμιο.... Όσο κι αν προσπαθούν να το κάνουν, κάποιοι, εκατέρωθεν, για τους δικούς τους λόγους...
Δεν είναι το θέμα μου ο τοξικομανής. Είναι όμως ΚΑΙ ο τοξικομανής. Ψάχνω τόσα χρόνια να βρω μια γραμμή, πέραν της οποίας δεν θα θεωρείται αποδεκτή, φυσιολογική, μια συμπεριφορά. Μια γραμμή που θα διακρίνει το τί είναι ανεκτό στο δρόμο, τί στην καφετέρια από το τι είναι ανεκτό στο Πανεπιστήμιο. Ακόμα δεν έχω εντοπίσει τη γραμμή αυτή, όλο μου ξεφεύγει, όλο και πιο πέρα πάει, κι όλο το Πανεπιστήμιο φθίνει, σε όφελος αυτής...
Ολα επιτρέπονται, όλα είναι "δικαιώματα". Ολα τα αγκαλιάζει το περιβόητο "ασυλο". Κι όλο φαρδαίνει ο χώρος του "επιτρεπτού".
Ε λοιπόν θαρρώ πως αρκετά πιά με τα υποτιθέμενα δικαιώματα των ...υποτιθέμενων "μειονοτήτων" στο υποτιθεμενο "ακαδημαϊκό άσυλο".
Των τοξικομανών, κλεφτών, μπαχαλάκηδων, μπουκαλάκηδων, ακροαριστερών και ακροδεξιών, χαραμοφάηδων "καθηγητών" και διαπλεκόμενων "πανεπιστημιακών"*, αιώνιων φοιτητών, χούλιγκανς, κουκουλωμένων και ξεκουκούλωτων, καταπιεσμένων πλουσιόπαιδων και φιλόδοξων κομματικοδίαιτων "φοιτητών" του προαυλίου, του διαδρόμου και της αιώνιας πορείας...
Έχουμε κι εμείς δικαιώματα, η πλειοφηφία.
Εμείς που δεν βλέπουμε το πανεπιστήμιο ούτε σαν ένα κτίριο χωρίς μπάτσους, ούτε σαν θερμοκήπιο των επόμενων πρωτοκλασσάτων κομματικών στελεχών.
Δημοκρατικός άνθρωπος είμαι.
Αλλά αυτά που βλέπω, αυτά που έχω δει, ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να είναι ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ.
Δεν καταδέχομαι να είναι αυτό Δημοκρατία, όσα τρωτά κι αν έχει ως πολίτευμα.
Μάλλον κάτι έχουμε παρεξηγήσει...
*(μα ναι, υπάρχουν κι αυτοί, ό του απιστεύτου...)
6 Φεβ 2009
..."πρόβατα".
«μας σφάζουν παθητικά (sic) σαν τα πρόβατα»
«Γι’ αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε (οι μπάτσοι), έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση» (εδώ)
«Από εδώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μια σφαίρα, ενώ τα σώματά τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα ούτε ηλικία, έχουν απλώς τον βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό» (εδώ)
...ελπίζω όλοι οι μπατσοκράχτες της αΕριστεράς και της πορείας να είναι ευχαριστημένοι.
Τα επιχειρήματά τους βρήκαν γόνιμο έδαφος
- κι οι μαθητές ξεπέρασαν τους δασκάλους...
Άντε παιδιά και σ ανώτερα...
Σε σας το λέω, που κάνετε τους ανήξερους.
Εσάς στις εφημερίδες, τις οθόνες, τα πάνελ, τα έδρανα, τα blogs και τα facebook!!
Συγχαρητήρια!!!
Very nice opinion leading!!!!!
Παίξτε τώρα την πιστόλα σας, που λέμε και στην Κρήτη.
Και προσευχηθείτε, ως συνυπεύθυνοι, ως συνεργοί,
για όλους τους Μαντζούνηδες αλλά κι όλους τους Αξαρλιάν αυτού του τόπου.
Το καλό που σας θέλω...
«Γι’ αυτό, όπως και τα ντόνατς που τρώνε (οι μπάτσοι), έτσι κι αυτοί δεν είναι “ωραίοι” χωρίς μια τρύπα στη μέση» (εδώ)
«Από εδώ και πέρα η ζωή κάθε μπάτσου κοστίζει όσο και μια σφαίρα, ενώ τα σώματά τους αποτελούν ιδανικό σημείο εξάσκησης σκοποβολής. Οι αστυνομικοί δεν έχουν ούτε όνομα ούτε ηλικία, έχουν απλώς τον βαθμό και τον υπηρεσιακό τους αριθμό» (εδώ)
...ελπίζω όλοι οι μπατσοκράχτες της αΕριστεράς και της πορείας να είναι ευχαριστημένοι.
Τα επιχειρήματά τους βρήκαν γόνιμο έδαφος
- κι οι μαθητές ξεπέρασαν τους δασκάλους...
Άντε παιδιά και σ ανώτερα...
Σε σας το λέω, που κάνετε τους ανήξερους.
Εσάς στις εφημερίδες, τις οθόνες, τα πάνελ, τα έδρανα, τα blogs και τα facebook!!
Συγχαρητήρια!!!
Very nice opinion leading!!!!!
Παίξτε τώρα την πιστόλα σας, που λέμε και στην Κρήτη.
Και προσευχηθείτε, ως συνυπεύθυνοι, ως συνεργοί,
για όλους τους Μαντζούνηδες αλλά κι όλους τους Αξαρλιάν αυτού του τόπου.
Το καλό που σας θέλω...
5 Ιαν 2009
Μιλήστε ρε!!!
Κ-λόμπατσοι, πιστολέρο, γουρούνια, δολοφόνοι, ξανα-δολοφόνοι, καθίκια, δολοφονούν τη νεολαία μας, κάψτε στρουμφάκια, καλός μπάτσος είναι ο νεκρός μπάτσος.... Διαδηλώστε, ξαναδιαδηλώστε, ξαναβγείτε, ξαναφωνάξτε, ξαναπετροβολήστε με μαγικά "νεράτζια"
Τι είναι οι βιτρίνες μπροστά σε ένα νεκρό αγγελούδι, μην τυχόν και δεν βγάλουν λεφτά οι έμποροι ε?? Υποκρισία!!!!!!
Κάτω τα χέρια από το διαδίκτυο, όχι στο φακέλωμα, ναι στην ελευθερία του λόγου!!!!!
Το άσυλο - η μάνα της Δημοκρατίας. Κάτω τα χέρια από το άσυλο!!
...Εξεγερθείτε!!! ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!! Ολοι στον αγώνα!!! Όλοι στο δρόμο, ενάντια στα γουρούνια!!!
ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΑΣ ΡΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΣΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ!!!
Ρατσιστές με τη βούλα είστε, αυτό είστε.
Και εσείς και οι δημοσιοκάφροι των ΜΜΕ που σας βοηθάνε να σπρώχνετε τον κόσμο στα όριά του.
Να κολακεύετε τον απολίτικο όχλο, να ενθαρρύνετε αντιδράσεις εν θερμώ, να παραπλανείτε τη νεολαία οτι έχει μόνο δικαιώματα.
Να ξαναβαφτίζετε τη βία "αγανάκτηση", να μπερδεύετε το αίτημα με το κάψιμο, να δικαιολογείτε τα αδικαιολόγητα, να έχετε κάνει σύνθημα το "ναι μεν αλλα".
Να τσιγκλάτε ανθρώπους νέους με την ορμόνη στο διάολο.
Ανθρώπους ενδεχομένως αγράμματους, ενδεχομένως ναρκομανείς, σίγουρα βίαιους.
Να φτύνετε Κύρκους, Γλέζους και Θεοδωράκηδες, και να χαιδεύετε και να ποτίζετε μπουκαλάκηδες, Κουφοντίνες και Ξηρούς...
Για τους χλωρούς που όμορφα τώρα καίγονται, έχετε να πείτε τίποτε??
Καμία συγνώμη???
Έχετε, γαμώτο?????
Τι είναι οι βιτρίνες μπροστά σε ένα νεκρό αγγελούδι, μην τυχόν και δεν βγάλουν λεφτά οι έμποροι ε?? Υποκρισία!!!!!!
Κάτω τα χέρια από το διαδίκτυο, όχι στο φακέλωμα, ναι στην ελευθερία του λόγου!!!!!
Το άσυλο - η μάνα της Δημοκρατίας. Κάτω τα χέρια από το άσυλο!!
...Εξεγερθείτε!!! ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!! Ολοι στον αγώνα!!! Όλοι στο δρόμο, ενάντια στα γουρούνια!!!
ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΤΩΡΑ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΣΑΣ ΡΕ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ ΣΑΣ ΤΟΥ ΚΑΙΡΟΥ!!!
Ρατσιστές με τη βούλα είστε, αυτό είστε.
Και εσείς και οι δημοσιοκάφροι των ΜΜΕ που σας βοηθάνε να σπρώχνετε τον κόσμο στα όριά του.
Να κολακεύετε τον απολίτικο όχλο, να ενθαρρύνετε αντιδράσεις εν θερμώ, να παραπλανείτε τη νεολαία οτι έχει μόνο δικαιώματα.
Να ξαναβαφτίζετε τη βία "αγανάκτηση", να μπερδεύετε το αίτημα με το κάψιμο, να δικαιολογείτε τα αδικαιολόγητα, να έχετε κάνει σύνθημα το "ναι μεν αλλα".
Να τσιγκλάτε ανθρώπους νέους με την ορμόνη στο διάολο.
Ανθρώπους ενδεχομένως αγράμματους, ενδεχομένως ναρκομανείς, σίγουρα βίαιους.
Να φτύνετε Κύρκους, Γλέζους και Θεοδωράκηδες, και να χαιδεύετε και να ποτίζετε μπουκαλάκηδες, Κουφοντίνες και Ξηρούς...
Για τους χλωρούς που όμορφα τώρα καίγονται, έχετε να πείτε τίποτε??
Καμία συγνώμη???
Έχετε, γαμώτο?????
25 Δεκ 2008
Η κατάληΞη.
"Γιατί κάνετε κατάληψη?", ρωτάει ο Δήμαρχος.
"Γιατί κάνουν και στην Αθήνα.", απαντάνε οι 10 μαθητές από το 15μελές του Γυμνασίου. Απνευστί.
"Δηλαδή γιατί? Για ποιό λόγο? Τι ζητάτε?" συνεχίζει ο Δήμαρχος.
"Δικαίωμά μας δεν είναι? Ετσι, κάνουμε κατάληψη. Έχει οικονομική κρίση."
"Μάλιστα. Πώς την αποφασίσατε την κατάληψη?"
"Ψηφίσαμε. Από τους δεκαπέντε, μόνο οι 5 ήθελαν να μην κλείσει το σχολείο. Και κερδίζουν οι πολλοί."
"Δηλαδη αν μαζευτούμε τωρα εδω μέσα 15 άτομα, και ψηφίσουμε αν θα δείρετε εμένα ή οχι, και χάσω 14-1, θα με δείρετε, δημοκρατικά?"
"Ναι"
"Καταλαβαίνετε ότι δημοκρατία είναι να αποφασίζουν οι πολλοί, ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ οτι σεβόμαστε τα βασικά δικαιώματα των λίγων? Δεν μπορούμε δηλαδή να στερήσουμε από έστω και ΕΝΑ παιδί, το δικαίωμά του στην Δωρεάν Παιδεία, κι ας μην είναι όπως τη θέλουμε. Εσείς οι πολλοί 10 πώς στερείτε το δικαίωμα των άλλων 5 να κάνουν μάθημα? "
"Μα και στο Πολυτεχνείο κάνανε κατάληψη, και τώρα το γιορτάζουμε κάθε χρόνο."
"Στο Πολυτεχνείο παιδί μου η χώρα ειχε δικτατορία. Στη δικτατορία ακόμα και να σκοτώσεις τον τύραννο είναι καλό. Αλλά τότε αυτοί δεν είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν, ούτε να κάνουν 15μελές, ούτε να πουν τη γνώμη τους, ούτε τίποτε, ενώ εσείς και οι γονείς σας το έχετε. Στη Δημοκρατία δεν μπορείς να σκοτώσεις τον πρωθυπουργό. Μπορείς να τον αλλάξεις - γι αυτο εχουμε τις εκλογές.
Και τελικά η κατάληψή τους αυτών, έληξε επειδή μπήκαν μέσα τα τανκς. Εχεις δει ποτέ εσύ κανένα τανκ, να περιμένει απ έξω απο το σχολείο σου, τις 20 φορές που έχετε κάνει κατάληψη από πρόπερσι?"
"Οχι"
"Καταλαβαίνεις τη διαφορά? Ότι η δημοκρατία σου δίνει όπλα να αλλάξεις την κατάσταση αλλιώς, κι όχι με την κατάληψη?"
"Κι οι άλλοι δηλαδή πώς κάνουν στην Αθήνα? Εμείς είμαστε οι βλάκες?"
...στη συζήτηση εμπλέκεται κι ενας προοδευτικός συνδικαλιστής καθηγητής.
"Καλά το λενε τα κοπέλια... Η οικονομική κρίση... "
Δήμαρχος: "Έχετε και τσι ελιές να μαζώξετε ε??"
"Μα τι λες τώρα Δήμαρχε..."
"Καλά καλά. Το καταγράφω, ότι συμφωνείτε με την κατάληψη, και παραδίδετε τα κλειδιά."
...πάει αυτό.
Κατάληψη λοιπόν, δημοκρατικά.
Θα είχε ενδιαφέρον βέβαια να βλέπαμε ποιά παιδιά ήθελαν την κατάληψη και ποιά όχι (βαθμολογία και απουσίες παιδιών, τυχόν -λεμε τώρα- φάκελλό τους στην αστυνομία, πόσες φορές έχουν επαναλάβει την ίδια τάξη, καθώς και κομματικό backgroung των γονιων τους, αφού το πνεύμα το αγωνιστικόν δια της καταλήψεως συνήθως μεταδίδεται ...κληρονομικώς) .
Έτερον εκάτερον, προσπερνάμε.
Ξεκινάει η κατάληψη.
Έρχεται Σαβατοκύριακο πριν τις γιορτές, τα παιδιά ΔΕΝ παραδίδουν τα κλειδιά στους καθηγητές που τα στήριξαν, ούτε για το διήμερο.
"Οχι, εδώ θα κάτσουμε, δεν πάμε πουθενά, είμαστε στον αγώνα"...
Κάποιοι από αυτούς που μένουν μέσα επειδή "είναι δικαίωμά τους" έχουν ήδη μείνει και στην ίδια τάξη, από απουσίες, και κάποιοι -επίσης μαθητές, όχι εξωσχολικοί- ήδη είναι 16 χρονών, καθώς προσπαθούν επί χρόνια να πάρουν απολυτήριο ανεπιτυχώς, χωρίς να πατάνε στο σχολείο, (γιατί αν απλά και μόνο πατάς, απολυτήριο παίρνεις, ως γνωστόν)...
Οι γονείς τους - όσοι ενδιαφέρονται και διαφωνούν- ΔΕΝ τους πείθουν, και η κατάληψη συνεχίζεται και το Σαβατοκύριακο, πίσω από πόρτες σφαλιστές με αλυσίδες και λουκέτα...
Η κατάληξη της κατάληψης, το βράδυ της Κυριακής??
Δύο 13χρονα με σπασμούς και μια14χρονη κοπέλα σε ημικωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο... Από το πολύ αλκοόλ.
(Πρέπει να ήταν το κονιάκ για το μνημόσυνο των τριών εβδομάδων του παιδιού στην Αθηνα. Μάλλον ήταν μπόμπα...)
Ένα από τα παιδιά, που στερείται ομαδικού πνεύματος, προφανώς, "άδειασε" τους υπόλοιπους και φώναξε τον πατέρα του. Ετσι ήρθαν τα ασθενοφόρα...
Παιδάκια είναι αυτά. Δεν εχουν άκρες στο Αλ Τσαντίρι Νιουζ να ενημερώσουν την επικράτεια με ντοκουμέντα για το περιστατικό. Εξάλλου τα βίντεο που θα έχουν -λογικά- τραβήξει με τις απόπειρες να κάψουν το σχολείο κλπ, με ή χωρίς αλκοόλ στο αίμα τους, μένουν μεταξύ τους, ο νόμος του σχολειού... Οι πρωινοί απλά είδαν τα ίχνη στους τοίχους.
Πάμε παρακάτω.
"Τα σχολεία ήταν κλειστά και ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΨΥΧΗ των μαθητών", είπε ο πολλά βαρύς "αιώνιος έφηβος" Αλέκος στη Βουλή την Κυριακή...
Πώς λέμε "ανοίγω φύλλο για μπακλαβά"??
Λιγο μετά επικαλέστηκε ως πηγή των στοιχείων του και το "Αλ Τσαντίρι Νιουζ"...
Αλλά ο Λάκης μάλλον δεν έχει πρόσβαση στα σχολειά, ούτε και τον εμπιστεύονται οι μαθητές. Ούτε και τον Αλέκο προφανώς. Εξ ου και οι παραλείψεις στην ενημέρωση.
Αλλά κι όποιος ΕΧΕΙ πρόσβαση τελικά, δεν έχει άλλες "χάρες", που χρειάζονται για να ΔΕΙΣ και να ΠΕΙΣ την αλήθεια (εγκέφαλο και κότσια).
Αν ενδιαφέρονται οι συγκεκριμένοι και άλλοι φιλόπαιδες ή αιώνιοι έφηβοι, πάντως, τους ενημερώνω εγώ, που έχω πρόσβαση σ' ΑΥΤΟ το σχολειό, ότι και τα παιδιά καλά είναι, θα τη βγάλουν, και οι καθηγητές τσι επομάζωξαν τσι ελιές, μόνο να τα ανοίξουν τα σχολεία..
Όσο για τις ψυχές των μαθητών, ΠΑΝΤΑ ανοιχτές είναι, κι αυτό είναι και το θέμα.
Ότι μπαίνει μέσα όποιος να ναι, όποιος τους πει πιο πειστικά αυτό που θέλουν ν' ακούσουν...
"Γιατί κάνουν και στην Αθήνα.", απαντάνε οι 10 μαθητές από το 15μελές του Γυμνασίου. Απνευστί.
"Δηλαδή γιατί? Για ποιό λόγο? Τι ζητάτε?" συνεχίζει ο Δήμαρχος.
"Δικαίωμά μας δεν είναι? Ετσι, κάνουμε κατάληψη. Έχει οικονομική κρίση."
"Μάλιστα. Πώς την αποφασίσατε την κατάληψη?"
"Ψηφίσαμε. Από τους δεκαπέντε, μόνο οι 5 ήθελαν να μην κλείσει το σχολείο. Και κερδίζουν οι πολλοί."
"Δηλαδη αν μαζευτούμε τωρα εδω μέσα 15 άτομα, και ψηφίσουμε αν θα δείρετε εμένα ή οχι, και χάσω 14-1, θα με δείρετε, δημοκρατικά?"
"Ναι"
"Καταλαβαίνετε ότι δημοκρατία είναι να αποφασίζουν οι πολλοί, ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ οτι σεβόμαστε τα βασικά δικαιώματα των λίγων? Δεν μπορούμε δηλαδή να στερήσουμε από έστω και ΕΝΑ παιδί, το δικαίωμά του στην Δωρεάν Παιδεία, κι ας μην είναι όπως τη θέλουμε. Εσείς οι πολλοί 10 πώς στερείτε το δικαίωμα των άλλων 5 να κάνουν μάθημα? "
"Μα και στο Πολυτεχνείο κάνανε κατάληψη, και τώρα το γιορτάζουμε κάθε χρόνο."
"Στο Πολυτεχνείο παιδί μου η χώρα ειχε δικτατορία. Στη δικτατορία ακόμα και να σκοτώσεις τον τύραννο είναι καλό. Αλλά τότε αυτοί δεν είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν, ούτε να κάνουν 15μελές, ούτε να πουν τη γνώμη τους, ούτε τίποτε, ενώ εσείς και οι γονείς σας το έχετε. Στη Δημοκρατία δεν μπορείς να σκοτώσεις τον πρωθυπουργό. Μπορείς να τον αλλάξεις - γι αυτο εχουμε τις εκλογές.
Και τελικά η κατάληψή τους αυτών, έληξε επειδή μπήκαν μέσα τα τανκς. Εχεις δει ποτέ εσύ κανένα τανκ, να περιμένει απ έξω απο το σχολείο σου, τις 20 φορές που έχετε κάνει κατάληψη από πρόπερσι?"
"Οχι"
"Καταλαβαίνεις τη διαφορά? Ότι η δημοκρατία σου δίνει όπλα να αλλάξεις την κατάσταση αλλιώς, κι όχι με την κατάληψη?"
"Κι οι άλλοι δηλαδή πώς κάνουν στην Αθήνα? Εμείς είμαστε οι βλάκες?"
...στη συζήτηση εμπλέκεται κι ενας προοδευτικός συνδικαλιστής καθηγητής.
"Καλά το λενε τα κοπέλια... Η οικονομική κρίση... "
Δήμαρχος: "Έχετε και τσι ελιές να μαζώξετε ε??"
"Μα τι λες τώρα Δήμαρχε..."
"Καλά καλά. Το καταγράφω, ότι συμφωνείτε με την κατάληψη, και παραδίδετε τα κλειδιά."
...πάει αυτό.
Κατάληψη λοιπόν, δημοκρατικά.
Θα είχε ενδιαφέρον βέβαια να βλέπαμε ποιά παιδιά ήθελαν την κατάληψη και ποιά όχι (βαθμολογία και απουσίες παιδιών, τυχόν -λεμε τώρα- φάκελλό τους στην αστυνομία, πόσες φορές έχουν επαναλάβει την ίδια τάξη, καθώς και κομματικό backgroung των γονιων τους, αφού το πνεύμα το αγωνιστικόν δια της καταλήψεως συνήθως μεταδίδεται ...κληρονομικώς) .
Έτερον εκάτερον, προσπερνάμε.
Ξεκινάει η κατάληψη.
Έρχεται Σαβατοκύριακο πριν τις γιορτές, τα παιδιά ΔΕΝ παραδίδουν τα κλειδιά στους καθηγητές που τα στήριξαν, ούτε για το διήμερο.
"Οχι, εδώ θα κάτσουμε, δεν πάμε πουθενά, είμαστε στον αγώνα"...
Κάποιοι από αυτούς που μένουν μέσα επειδή "είναι δικαίωμά τους" έχουν ήδη μείνει και στην ίδια τάξη, από απουσίες, και κάποιοι -επίσης μαθητές, όχι εξωσχολικοί- ήδη είναι 16 χρονών, καθώς προσπαθούν επί χρόνια να πάρουν απολυτήριο ανεπιτυχώς, χωρίς να πατάνε στο σχολείο, (γιατί αν απλά και μόνο πατάς, απολυτήριο παίρνεις, ως γνωστόν)...
Οι γονείς τους - όσοι ενδιαφέρονται και διαφωνούν- ΔΕΝ τους πείθουν, και η κατάληψη συνεχίζεται και το Σαβατοκύριακο, πίσω από πόρτες σφαλιστές με αλυσίδες και λουκέτα...
Η κατάληξη της κατάληψης, το βράδυ της Κυριακής??
Δύο 13χρονα με σπασμούς και μια14χρονη κοπέλα σε ημικωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο... Από το πολύ αλκοόλ.
(Πρέπει να ήταν το κονιάκ για το μνημόσυνο των τριών εβδομάδων του παιδιού στην Αθηνα. Μάλλον ήταν μπόμπα...)
Ένα από τα παιδιά, που στερείται ομαδικού πνεύματος, προφανώς, "άδειασε" τους υπόλοιπους και φώναξε τον πατέρα του. Ετσι ήρθαν τα ασθενοφόρα...
Παιδάκια είναι αυτά. Δεν εχουν άκρες στο Αλ Τσαντίρι Νιουζ να ενημερώσουν την επικράτεια με ντοκουμέντα για το περιστατικό. Εξάλλου τα βίντεο που θα έχουν -λογικά- τραβήξει με τις απόπειρες να κάψουν το σχολείο κλπ, με ή χωρίς αλκοόλ στο αίμα τους, μένουν μεταξύ τους, ο νόμος του σχολειού... Οι πρωινοί απλά είδαν τα ίχνη στους τοίχους.
Πάμε παρακάτω.
"Τα σχολεία ήταν κλειστά και ΑΝΟΙΓΕΙ Η ΨΥΧΗ των μαθητών", είπε ο πολλά βαρύς "αιώνιος έφηβος" Αλέκος στη Βουλή την Κυριακή...
Πώς λέμε "ανοίγω φύλλο για μπακλαβά"??
Λιγο μετά επικαλέστηκε ως πηγή των στοιχείων του και το "Αλ Τσαντίρι Νιουζ"...
Αλλά ο Λάκης μάλλον δεν έχει πρόσβαση στα σχολειά, ούτε και τον εμπιστεύονται οι μαθητές. Ούτε και τον Αλέκο προφανώς. Εξ ου και οι παραλείψεις στην ενημέρωση.
Αλλά κι όποιος ΕΧΕΙ πρόσβαση τελικά, δεν έχει άλλες "χάρες", που χρειάζονται για να ΔΕΙΣ και να ΠΕΙΣ την αλήθεια (εγκέφαλο και κότσια).
Αν ενδιαφέρονται οι συγκεκριμένοι και άλλοι φιλόπαιδες ή αιώνιοι έφηβοι, πάντως, τους ενημερώνω εγώ, που έχω πρόσβαση σ' ΑΥΤΟ το σχολειό, ότι και τα παιδιά καλά είναι, θα τη βγάλουν, και οι καθηγητές τσι επομάζωξαν τσι ελιές, μόνο να τα ανοίξουν τα σχολεία..
Όσο για τις ψυχές των μαθητών, ΠΑΝΤΑ ανοιχτές είναι, κι αυτό είναι και το θέμα.
Ότι μπαίνει μέσα όποιος να ναι, όποιος τους πει πιο πειστικά αυτό που θέλουν ν' ακούσουν...
17 Δεκ 2008
Η ελευθερία του λόγου και του Τύπου, κι η ευθύνη απέναντι στους νέους...
Φανταστείτε ότι ανοίγετε την τηλεόρασή σας μέρα μεσημέρι, μπροστά στο 12χρονο παιδί σας, και βλέπετε αυτό:
Ταυτοχρόνως, από κάτω να περνάνε "υπότιτλοι" όπως "Κάψτε τους", "Εχει φωτιές η κόλαση ρεεεε", "Για πάρτη σου Μικρέ", "ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ "ΓΚΕΛΕΣ" ΝΑ ΧΕΙ ΚΑΝΕΙ Η "ΜΠΑΛΑ", ΕΜΕΙΣ ΓΚΟΛ ΘΑ ΣΕ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΑΛ***"...
Το ΕΣΡ θα αντιδράσει αυτομάτως, με σοβαρότατες ποινές και πρόστιμα, καθότι σύμφωνα με τον νόμο, (ΠΔ 77/2003 για τη Δημοσιογραφική Δεοντολογία, άρθρο 4 παρ. 1)
Βέβαια, μπροστά στις συναπτές παραβάσεις του άρθρου 11, παρ. 1 του Κανονισμού Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, πχ, που έχει ως εξής:
Ίσως επειδή η κοινή γνωμη-όχλος επικροτεί και αποζητά τις παραβάσεις αυτές, κι αυτό αποτελεί πλέον κριτήριο που νομιμοποιεί, αν δεν επιβάλλει, την παράβλεψη των παραβάσεων...
Παρ'όλ' αυτά, όμως, τουλάχιστον τέτοιου είδους αγριότητες όπως αυτή η καταφανής ώθηση στη βία, και παιχνίδια με την παιδική και εφηβική ψυχοσύνθεση και ψυχοφυσιολογία, θα τύγχαναν μέριμνας από τα ΜΜΕ, κατ' απαίτηση των γονιών-τηλεθεατών, κατ αρχάς....
Δεν θα το ανέχονταν, όπως δεν ανέχονται κι άλλους φορείς που υποδαυλίζουν σαφώς τη νεανική βία (βλέπε κάποια κόμματα, οι δημοσκοπήσεις μίλησαν ήδη)...
Το θέμα όμως είναι ότι οι γονείς, οι δάσκαλοι και η διανόηση, οι κατ' εξοχήν δηλαδή υπεύθυνοι για τη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των παιδιών και των εφήβων, ΔΕΝ ανοίγουν την τηλεόραση του 2008, την τηλεόραση των νέων, δηλαδή το διαδίκτυο...
Η όταν την ανοίγουν, "βλέπουν" διαφορετικά "κανάλια" από τα παιδιά τους.
Δεν ξέρουν τί ειναι bloggοσφαιρα, δεν ξέρουν τί ειναι group στο facebook, δεν ξέρουν τί είναι "αναζήτηση ιστολογίων" και googling και δεν ξέρουν και τους πομπούς των μηνυμάτων που τα παιδιά (τους) δέχονται καθημερινά. Δεν μπορούν να ξέρουν. Δεν έχουν συναίσθηση του τί και πώς και με ποιούς συναναστρέφονται τα 13χρονα μέσα απο τον υπολογιστή τους επί τόσες ώρες ημερησίως...
Και δεν είναι δυνατόν να ελέγξουν αυτά που βλέπουν τα παιδιά τους, από το παιδικό τους δωμάτιο. Δεν έχουν τη δυνατότητα, ουτε από πλευράς τεχνογνωσίας, ούτε από πλευράς του ελεύθερου χρόνου που απαιτείται για να γίνει κάτι τέτοιο.
Είναι εκατομμύρια τα "κανάλια", και το κάθε παιδί μπορεί να επιλέξει από "κανάλι" που λέει για αλλοδαπούς, "τεκμηριωμένα", αυτά, μέχρι "κανάλι" που λέει για την ΕΛΑΣ, εξίσου "τεκμηριωμένα", αυτά...
Με άγνωστο αριθμό επισκεπτών το πρώτο, και 77.300 μέλη, χώρια οι επισκέπτες, το δεύτερο...
"Κανάλια"΄όλων των αποχρώσεων του (μη) πολιτικού φάσματος.
"Κανάλια" δηλαδή , που οι "δημοσιογράφοι" τους βρίσκονται στα άκρα των άκρων , κατά πολύ υπερεκπροσωπημένα στο Διαδίκτυο, λόγω και περιθωριοποίησης και εκπαραθύρωσής τους από τα υπόλοιπα συμβατικά ΜΜΕ, που υπόκεινται σε στοιχειώδεις κανόνες ...
"Κανάλια" παντελώς ανεξέλεγκτα.
Και ίσως και μοιραία. Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή.
Ίσως να κατέστησαν ήδη μοιραία, αν λάβουμε υπόψιν μας τα τελευταία γεγονότα και την πρωτοφανή ένταση και έκτασή τους, και απλά αργούμε να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της συμβολής τους στο πρωτοφανές της υπόθεσης.
Η επιρροή του Διαδικτύου στα πολιτικά δρώμενα, είναι πλέον δεδομένη, όπως οι εκλογές στις ΗΠΑ απέδειξαν περίτρανα. Η ανάμιξή του στις εξελίξεις πασιφανής. Η μετατροπή του συνθήματος απο τους πομπούς σε πράξεις από τους δέκτες, ειδικά από παιδιά και νέους, πραγματικότητα.
Και μας περιμένουν όχι μόνο ώρες όλο και πιό δύσκολες, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και όλο και περισσότεροι νέοι χρήστες του διαδικτύου, καθημερινά, έκθετοι στη δύναμη του λόγου και της εικόνας.
Το να μην μπορούμε ή να μην θέλουμε να την διαπιστώσουμε και να λάθουμε υπεύθυνη θέση απέναντί της, επειδή είμαστε μια ή δυο γενιές πριν ή επειδή δεν έχουμε χρόνο να "σερφάρουμε" σε άγνωστους "τόπους", δεν μας δικαιολογεί ούτε στην άγνοιά μας, ούτε στην αδράνεια που αυτή συνεπάγεται.
Ειμαι υπέρ της ελευθερίας έκφρασης του οποιουδήποτε.
Οταν όμως ο οποιοσδήποτε- ενήλικος ή ανήλικος, με σώας τας φρένα ή όχι, επώνυμως, ανωνύμως ή υπό ψευδωνύμου- που διαθέτει ένα λάπτοπ και μια τηλεφωνική σύνδεση, μπορεί να παρεισφρήσει στην εκπαίδευση και αγωγή των παιδιών, μαζικά ή και πρόσωπο με πρόσωπο, και να ενσταλάξει δηλητήριο εκουσίως η ακουσίως - από βαρεμάρα, επιπολαιότητα ή βάσει οργανωμένου σχεδίου- στις ευάλωτες παιδικές ψυχές,
είμαι υπέρ της υποχρέωσης της πολιτείας να μεριμνήσει για την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων(α 15 π.2), το σεβασμό και την προστασία της αξία του ανθρώπου (α 2. π 1) , και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας(α. 15, π.2).
Δεν υφίσταται δικαίωμα χωρίς υποχρέωση. Η ελευθερία έκφρασης υπόκειται κι εκείνη σε τουλάχιστον ηθικούς, αλλά και συνταγματικούς περιορισμούς.
Αλίμονό μας αν περάσουμε σε ιστορική φάση όπου θα μιλάμε μόνο για δικαιώματα, χωρίς μηχανισμούς ελέγχων και ισορροπιών από κανέναν.
Οταν το Σύνταγμα θεσπίστηκε, δεν υπήρχε διαδίκτυο.
Ας μην γίνει το διαδίκτυο αιτία να μην υφίσταται Σύνταγμα και υποχρεώσεις των πολιτών στην ψηφιακή επικράτειά του...
Ταυτοχρόνως, από κάτω να περνάνε "υπότιτλοι" όπως "Κάψτε τους", "Εχει φωτιές η κόλαση ρεεεε", "Για πάρτη σου Μικρέ", "ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΠΕΝΤΕ "ΓΚΕΛΕΣ" ΝΑ ΧΕΙ ΚΑΝΕΙ Η "ΜΠΑΛΑ", ΕΜΕΙΣ ΓΚΟΛ ΘΑ ΣΕ ΒΑΛΟΥΜΕ ΜΑΛ***"...
Το ΕΣΡ θα αντιδράσει αυτομάτως, με σοβαρότατες ποινές και πρόστιμα, καθότι σύμφωνα με τον νόμο, (ΠΔ 77/2003 για τη Δημοσιογραφική Δεοντολογία, άρθρο 4 παρ. 1)
"Δεν επιτρέπεται η παρουσίαση προσώπων με τρόπο ο οποίος, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες, μπορεί να ενθαρρύνει, τον εξευτελισμό, την κοινωνική απομόνωση ή τις δυσμενείς διακρίσεις σε βάρος τους από μέρος του κοινού βάσει ιδίως του φύλου, της φυλής, της εθνικότητας, της γλώσσας, της θρησκείας, της ιδεολογίας, της ηλικίας, της ασθένειας ή αναπηρίας, του γενετήσιου προσανατολισμού ή του επαγγέλματος."Υποθέτω δηλαδή ότι θα αντιδράσει το ΕΣΡ...
Βέβαια, μπροστά στις συναπτές παραβάσεις του άρθρου 11, παρ. 1 του Κανονισμού Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας, πχ, που έχει ως εξής:
" Η αρχή ότι ο κατηγορούμενος τεκμαίρεται αθώος μέχρι την αμετάκλητη καταδίκη του γίνεται σεβαστή και συνεπώς δεν προεξοφλείται το αποτέλεσμα της δίκης ούτε οι κατηγορούμενοι αναφέρονται, άμεσα ή έμμεσα, ως ένοχοι ",και το οποίο έχει τσαλαπατηθεί προ πολλού και ειδικά τώρα από τα ΜΜΕ, το ΕΣΡ δεν έχει κάνει τίποτε...
Ίσως επειδή η κοινή γνωμη-όχλος επικροτεί και αποζητά τις παραβάσεις αυτές, κι αυτό αποτελεί πλέον κριτήριο που νομιμοποιεί, αν δεν επιβάλλει, την παράβλεψη των παραβάσεων...
Παρ'όλ' αυτά, όμως, τουλάχιστον τέτοιου είδους αγριότητες όπως αυτή η καταφανής ώθηση στη βία, και παιχνίδια με την παιδική και εφηβική ψυχοσύνθεση και ψυχοφυσιολογία, θα τύγχαναν μέριμνας από τα ΜΜΕ, κατ' απαίτηση των γονιών-τηλεθεατών, κατ αρχάς....
Δεν θα το ανέχονταν, όπως δεν ανέχονται κι άλλους φορείς που υποδαυλίζουν σαφώς τη νεανική βία (βλέπε κάποια κόμματα, οι δημοσκοπήσεις μίλησαν ήδη)...
Το θέμα όμως είναι ότι οι γονείς, οι δάσκαλοι και η διανόηση, οι κατ' εξοχήν δηλαδή υπεύθυνοι για τη διαπαιδαγώγηση και την εκπαίδευση των παιδιών και των εφήβων, ΔΕΝ ανοίγουν την τηλεόραση του 2008, την τηλεόραση των νέων, δηλαδή το διαδίκτυο...
Η όταν την ανοίγουν, "βλέπουν" διαφορετικά "κανάλια" από τα παιδιά τους.
Δεν ξέρουν τί ειναι bloggοσφαιρα, δεν ξέρουν τί ειναι group στο facebook, δεν ξέρουν τί είναι "αναζήτηση ιστολογίων" και googling και δεν ξέρουν και τους πομπούς των μηνυμάτων που τα παιδιά (τους) δέχονται καθημερινά. Δεν μπορούν να ξέρουν. Δεν έχουν συναίσθηση του τί και πώς και με ποιούς συναναστρέφονται τα 13χρονα μέσα απο τον υπολογιστή τους επί τόσες ώρες ημερησίως...
Και δεν είναι δυνατόν να ελέγξουν αυτά που βλέπουν τα παιδιά τους, από το παιδικό τους δωμάτιο. Δεν έχουν τη δυνατότητα, ουτε από πλευράς τεχνογνωσίας, ούτε από πλευράς του ελεύθερου χρόνου που απαιτείται για να γίνει κάτι τέτοιο.
Είναι εκατομμύρια τα "κανάλια", και το κάθε παιδί μπορεί να επιλέξει από "κανάλι" που λέει για αλλοδαπούς, "τεκμηριωμένα", αυτά, μέχρι "κανάλι" που λέει για την ΕΛΑΣ, εξίσου "τεκμηριωμένα", αυτά...
Με άγνωστο αριθμό επισκεπτών το πρώτο, και 77.300 μέλη, χώρια οι επισκέπτες, το δεύτερο...
"Κανάλια"΄όλων των αποχρώσεων του (μη) πολιτικού φάσματος.
"Κανάλια" δηλαδή , που οι "δημοσιογράφοι" τους βρίσκονται στα άκρα των άκρων , κατά πολύ υπερεκπροσωπημένα στο Διαδίκτυο, λόγω και περιθωριοποίησης και εκπαραθύρωσής τους από τα υπόλοιπα συμβατικά ΜΜΕ, που υπόκεινται σε στοιχειώδεις κανόνες ...
"Κανάλια" παντελώς ανεξέλεγκτα.
Και ίσως και μοιραία. Αναπόφευκτα, κάποια στιγμή.
Ίσως να κατέστησαν ήδη μοιραία, αν λάβουμε υπόψιν μας τα τελευταία γεγονότα και την πρωτοφανή ένταση και έκτασή τους, και απλά αργούμε να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος της συμβολής τους στο πρωτοφανές της υπόθεσης.
Η επιρροή του Διαδικτύου στα πολιτικά δρώμενα, είναι πλέον δεδομένη, όπως οι εκλογές στις ΗΠΑ απέδειξαν περίτρανα. Η ανάμιξή του στις εξελίξεις πασιφανής. Η μετατροπή του συνθήματος απο τους πομπούς σε πράξεις από τους δέκτες, ειδικά από παιδιά και νέους, πραγματικότητα.
Και μας περιμένουν όχι μόνο ώρες όλο και πιό δύσκολες, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και όλο και περισσότεροι νέοι χρήστες του διαδικτύου, καθημερινά, έκθετοι στη δύναμη του λόγου και της εικόνας.
Το να μην μπορούμε ή να μην θέλουμε να την διαπιστώσουμε και να λάθουμε υπεύθυνη θέση απέναντί της, επειδή είμαστε μια ή δυο γενιές πριν ή επειδή δεν έχουμε χρόνο να "σερφάρουμε" σε άγνωστους "τόπους", δεν μας δικαιολογεί ούτε στην άγνοιά μας, ούτε στην αδράνεια που αυτή συνεπάγεται.
Ειμαι υπέρ της ελευθερίας έκφρασης του οποιουδήποτε.
Οταν όμως ο οποιοσδήποτε- ενήλικος ή ανήλικος, με σώας τας φρένα ή όχι, επώνυμως, ανωνύμως ή υπό ψευδωνύμου- που διαθέτει ένα λάπτοπ και μια τηλεφωνική σύνδεση, μπορεί να παρεισφρήσει στην εκπαίδευση και αγωγή των παιδιών, μαζικά ή και πρόσωπο με πρόσωπο, και να ενσταλάξει δηλητήριο εκουσίως η ακουσίως - από βαρεμάρα, επιπολαιότητα ή βάσει οργανωμένου σχεδίου- στις ευάλωτες παιδικές ψυχές,
είμαι υπέρ της υποχρέωσης της πολιτείας να μεριμνήσει για την αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων(α 15 π.2), το σεβασμό και την προστασία της αξία του ανθρώπου (α 2. π 1) , και την προστασία της παιδικής ηλικίας και της νεότητας(α. 15, π.2).
Δεν υφίσταται δικαίωμα χωρίς υποχρέωση. Η ελευθερία έκφρασης υπόκειται κι εκείνη σε τουλάχιστον ηθικούς, αλλά και συνταγματικούς περιορισμούς.
Αλίμονό μας αν περάσουμε σε ιστορική φάση όπου θα μιλάμε μόνο για δικαιώματα, χωρίς μηχανισμούς ελέγχων και ισορροπιών από κανέναν.
Οταν το Σύνταγμα θεσπίστηκε, δεν υπήρχε διαδίκτυο.
Ας μην γίνει το διαδίκτυο αιτία να μην υφίσταται Σύνταγμα και υποχρεώσεις των πολιτών στην ψηφιακή επικράτειά του...
Σύνδεσμοι κατά σειρά ...εμφανίσεως:
http://www.facebook.com/group.φωτια
http://www.facebook.com/groupΜπάτσοι
http://esr.n1.syzefxis.gov.gr
http://sapphogr.net/dikaiwma/law/a75pd77.pdf
http://egersis.blogspot.com/2008/12/blog-post_887.html
http://www.facebook.com/groupΜπάτσοι
http://Καθημερινή 16-12-2008
http://Σύνταγμα Άρθρο 15
http://Σύνταγμα Άρθρο 2
http://Σύνταγμα Άρθρο 15
http://www.facebook.com/group.φωτια
http://www.facebook.com/groupΜπάτσοι
http://esr.n1.syzefxis.gov.gr
http://sapphogr.net/dikaiwma/law/a75pd77.pdf
http://egersis.blogspot.com/2008/12/blog-post_887.html
http://www.facebook.com/groupΜπάτσοι
http://Καθημερινή 16-12-2008
http://Σύνταγμα Άρθρο 15
http://Σύνταγμα Άρθρο 2
http://Σύνταγμα Άρθρο 15
16 Δεκ 2008
Υποθετικά διλήμματα...
Χάριν πειραματισμού, ρώτησα την κολλητή μου που έχει δυο παιδιά, αγόρια, ηλικίας 13 και 16 χρονών, το εξής:
Πες οτι πρέπει, σε αναγκάζουν κάποιοι μαφιόζοι, να στείλεις το ένα σου παιδί, χωρίς παρέα, με κράνος, έξω απο το τμήμα Εξαρχείων, και να φωνάξει "ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ", Σάβατο βράδυ, που είναι τίγκα στον αστακό. Δεν χρειάζεται να το πιστεύει, απλά να το πει πειστικά, μπόλικες φορές. Μπορεί να προσθέσει και κάτι για τη μάνα τους, αν θέλει.
Αν θέλει, μπορεί να κάνει και τις αντίστοιχες χειρονομίες, να χουν οπτικοακουστικό υλικό τα ΜΑΤ.
Μολότωφ όχι, τσεκάρουμε το υπαρκτό δικαίωμά μας να μιλάμε και τις πιθανότητες να θυσιαστούμε γι αυτό. Να πετάμε μολότωφ δεν είχαμε ποτέ δικαίωμα, οπότε δεν το τσεκάρουμε...
Το άλλο παιδί σου, την ίδια ώρα, θα βάλει ένα σιδερωμένο παντελονάκι, και θα πάει Τζαβέλλα και Μεσολογγίου.
Θα πλησιάσει, θα καθήσει σε μία από τις καφετέριες, και θα μονολογήσει, ήρεμα αλλά δυνατά, προσποιούμενος ότι μιλάει, ας πούμε, στο τηλέφωνο:
"Αυτά τα άτομα είναι που έχουν κάψει την Αθήνα?? Ε ρε άμα τους κόψουν το χαρτζηλίκι, να δω μαγκιές..."
Δεν χρειάζεται να το πιστεύει, απλά να το πει πειστικά...Όχι πολλές φορές, δεν απαιτείται αυτό...
Η υποθετική μου ερώτηση κατέληγε ως εξής:
Ποιό απο τα δύο θα έστελνες στην Καλλιδρομίου, και ποιό στη Τζαβέλλα??
Ειλικρινής η φίλη μου.
Το βούλωσε, και δεν με ξανάπρηξε.
Πες οτι πρέπει, σε αναγκάζουν κάποιοι μαφιόζοι, να στείλεις το ένα σου παιδί, χωρίς παρέα, με κράνος, έξω απο το τμήμα Εξαρχείων, και να φωνάξει "ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ", Σάβατο βράδυ, που είναι τίγκα στον αστακό. Δεν χρειάζεται να το πιστεύει, απλά να το πει πειστικά, μπόλικες φορές. Μπορεί να προσθέσει και κάτι για τη μάνα τους, αν θέλει.
Αν θέλει, μπορεί να κάνει και τις αντίστοιχες χειρονομίες, να χουν οπτικοακουστικό υλικό τα ΜΑΤ.
Μολότωφ όχι, τσεκάρουμε το υπαρκτό δικαίωμά μας να μιλάμε και τις πιθανότητες να θυσιαστούμε γι αυτό. Να πετάμε μολότωφ δεν είχαμε ποτέ δικαίωμα, οπότε δεν το τσεκάρουμε...
Το άλλο παιδί σου, την ίδια ώρα, θα βάλει ένα σιδερωμένο παντελονάκι, και θα πάει Τζαβέλλα και Μεσολογγίου.
Θα πλησιάσει, θα καθήσει σε μία από τις καφετέριες, και θα μονολογήσει, ήρεμα αλλά δυνατά, προσποιούμενος ότι μιλάει, ας πούμε, στο τηλέφωνο:
"Αυτά τα άτομα είναι που έχουν κάψει την Αθήνα?? Ε ρε άμα τους κόψουν το χαρτζηλίκι, να δω μαγκιές..."
Δεν χρειάζεται να το πιστεύει, απλά να το πει πειστικά...Όχι πολλές φορές, δεν απαιτείται αυτό...
Η υποθετική μου ερώτηση κατέληγε ως εξής:
Ποιό απο τα δύο θα έστελνες στην Καλλιδρομίου, και ποιό στη Τζαβέλλα??
Ειλικρινής η φίλη μου.
Το βούλωσε, και δεν με ξανάπρηξε.
14 Δεκ 2008
Ας μιλήσουν κι οι Αριστεροί... από "αριστερούς" απόειδαμε...
"Δεν γίνεται συζήτηση στους κόλπους της δικής μας αριστεράς για όρια, πέραν των οποίων είναι θεμιτή η χρήση της βίας.
Υπάρχει μια απροσχημάτιστη καταδίκη της βίας,και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.
Σε μια χώρα που έχει δοκιμαστεί από έναν εμφύλιο πόλεμο, που δεν είναι και πολύ απομακρυσμένος, που οι προηγούμενες γενιές τον έχουν βιώσει και που και τα νέα παιδιά φέρνουν στη μνήμη τους εμπειρίες από κείνη την εποχή.
(...) Θα ήθελα (από το ΣΥΡΙΖΑ) πιό απροσχημάτιστη καταδίκη της βίας.
ΔΕΝ μ αρέσουν τα "ναι μεν αλλά".
Για μένα ΔΕΝ υπάρχουν "ναι μεν αλλά".
Υπάρχει η βία και την καταδικάζω απερίφραστα, επειδή φοβάμαι ότι αν ανοίξουμε το παράθυρο της βίας, άλλοι θα εισορμήσουν μέσα.
Και υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις ακόμη στην Ελλάδα, που θέλουν να μας πισωγυρίσουν. Ομάδες ρεβανσιστικές, που θα ήθελαν να ανασάνουν σε μια ατμόσφαιρα εμφυλίου πολέμου.
(...) Το παράθυρο το εμφυλιοπολεμικό πρέπει να κλείσει ερμητικά, και να μην αφήσουμε καμία χαραμάδα.
Και φοβάμαι ότι τα "ναι μεν αλλά" ανοίγουν χαραμάδα."(*)
..."Οι εμπρησμοί, οι καταστροφές, οι λεηλασίες ήταν μια οικτρή συνέχεια που μόνο προβοκάτορες, άθλια υποκείμενα, κινούμενα από σκοτεινές επιδιώξεις ορκισμένων εχθρών της Δημοκρατίας που έχουν σαν στόχο το ειρηνικό μαζικό κίνημα, μπορούσαν να το αποτολμήσουν.
Οι τάχατες αντιεξουσιαστές, οι τάχατες αναρχικοί, οι κουκουλοφόροι, οι ποικιλώνυμοι δειλοί ταραχοποιοί και κάποιοι ανώριμοι νεαροί που κάνουν σύγχυση ανάμεσα στα επαναστατικά γεγονότα και σε ευκαιρίες για πλιάτσικο και κάποιοι άλλοι που αρέσκονται να παίζουν τους κλέφτες και αστυνόμους ήταν οι ήρωες αυτών των ταραχών που βύθισαν στην απόγνωση εκατοντάδες καταστηματάρχες και χιλιάδες εργαζομένους, που έχασαν τις δουλειές τους και το γλίσχρο μεροκάματο.
Ολους αυτούς που τους κατηγορώ στο όνομα της ιστορίας του εργατικού κινήματος, τους ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να επικαλούνται το όνομα της Αριστεράς.
Δεν έχουν, ούτε μπορούσαν να έχουν καμία σχέση μαζί της.
Και τους κατηγορώ ακόμα μία φορά σαν προβοκάτορες, εχθρούς της Δημοκρατίας.
Και τους καλώ, αν έχουν κουκούτσι μυαλό και αίσθημα ευθύνης, να εγκαταλείψουν τις άθλιες μεθόδους τους και να εξαφανιστούν από τη δημόσια ζωή." (**)
"Σήμερα θα έλεγα σ' αυτά τα παιδιά να μην παρασυρθούν ΠΟΤΕ σε πράξεις βίας.
Να ορθώσουν το ανάστημά τους και να φράξουν το δρόμο σε καθέναν που ωθεί τα πράγματα σε πράξεις βίας.
Θα ήθελα να πω στα νεαρά παιδιά που ΠΑΙΖΟΥΝ με την επανάσταση:
Προς Θεού, φυλαχτείτε! Δεν είναι αυτός ο δρόμος!
Δεν πρόκειται να κερδίσετε τίποτε ακολουθώντας το δρόμο της βίας. Αντίστροφα, ας ενισχύσουμε το μαζικό κίνημα, Να περιφρουρήσουμε την μαζική ΕΙΡΗΝΙΚΗ εκδήλωση του λαού.
Θα έλεγα στον Αλέξη, να μελέτησει τη σημερινή δημοσκόπηση.
Το 1% επιδοκίμασε τη στάση του.
Κάτι σημαίνει αυτό." (*)
(*) Στον ΣΚΑΙ, 13/12/2008
(**) Στην Ελευθεροτυπία, 12/12/2008
Υπάρχει μια απροσχημάτιστη καταδίκη της βίας,και δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά.
Σε μια χώρα που έχει δοκιμαστεί από έναν εμφύλιο πόλεμο, που δεν είναι και πολύ απομακρυσμένος, που οι προηγούμενες γενιές τον έχουν βιώσει και που και τα νέα παιδιά φέρνουν στη μνήμη τους εμπειρίες από κείνη την εποχή.
(...) Θα ήθελα (από το ΣΥΡΙΖΑ) πιό απροσχημάτιστη καταδίκη της βίας.
ΔΕΝ μ αρέσουν τα "ναι μεν αλλά".
Για μένα ΔΕΝ υπάρχουν "ναι μεν αλλά".
Υπάρχει η βία και την καταδικάζω απερίφραστα, επειδή φοβάμαι ότι αν ανοίξουμε το παράθυρο της βίας, άλλοι θα εισορμήσουν μέσα.
Και υπάρχουν τέτοιες δυνάμεις ακόμη στην Ελλάδα, που θέλουν να μας πισωγυρίσουν. Ομάδες ρεβανσιστικές, που θα ήθελαν να ανασάνουν σε μια ατμόσφαιρα εμφυλίου πολέμου.
(...) Το παράθυρο το εμφυλιοπολεμικό πρέπει να κλείσει ερμητικά, και να μην αφήσουμε καμία χαραμάδα.
Και φοβάμαι ότι τα "ναι μεν αλλά" ανοίγουν χαραμάδα."(*)
..."Οι εμπρησμοί, οι καταστροφές, οι λεηλασίες ήταν μια οικτρή συνέχεια που μόνο προβοκάτορες, άθλια υποκείμενα, κινούμενα από σκοτεινές επιδιώξεις ορκισμένων εχθρών της Δημοκρατίας που έχουν σαν στόχο το ειρηνικό μαζικό κίνημα, μπορούσαν να το αποτολμήσουν.
Οι τάχατες αντιεξουσιαστές, οι τάχατες αναρχικοί, οι κουκουλοφόροι, οι ποικιλώνυμοι δειλοί ταραχοποιοί και κάποιοι ανώριμοι νεαροί που κάνουν σύγχυση ανάμεσα στα επαναστατικά γεγονότα και σε ευκαιρίες για πλιάτσικο και κάποιοι άλλοι που αρέσκονται να παίζουν τους κλέφτες και αστυνόμους ήταν οι ήρωες αυτών των ταραχών που βύθισαν στην απόγνωση εκατοντάδες καταστηματάρχες και χιλιάδες εργαζομένους, που έχασαν τις δουλειές τους και το γλίσχρο μεροκάματο.
Ολους αυτούς που τους κατηγορώ στο όνομα της ιστορίας του εργατικού κινήματος, τους ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ να επικαλούνται το όνομα της Αριστεράς.
Δεν έχουν, ούτε μπορούσαν να έχουν καμία σχέση μαζί της.
Και τους κατηγορώ ακόμα μία φορά σαν προβοκάτορες, εχθρούς της Δημοκρατίας.
Και τους καλώ, αν έχουν κουκούτσι μυαλό και αίσθημα ευθύνης, να εγκαταλείψουν τις άθλιες μεθόδους τους και να εξαφανιστούν από τη δημόσια ζωή." (**)
"Σήμερα θα έλεγα σ' αυτά τα παιδιά να μην παρασυρθούν ΠΟΤΕ σε πράξεις βίας.
Να ορθώσουν το ανάστημά τους και να φράξουν το δρόμο σε καθέναν που ωθεί τα πράγματα σε πράξεις βίας.
Θα ήθελα να πω στα νεαρά παιδιά που ΠΑΙΖΟΥΝ με την επανάσταση:
Προς Θεού, φυλαχτείτε! Δεν είναι αυτός ο δρόμος!
Δεν πρόκειται να κερδίσετε τίποτε ακολουθώντας το δρόμο της βίας. Αντίστροφα, ας ενισχύσουμε το μαζικό κίνημα, Να περιφρουρήσουμε την μαζική ΕΙΡΗΝΙΚΗ εκδήλωση του λαού.
Θα έλεγα στον Αλέξη, να μελέτησει τη σημερινή δημοσκόπηση.
Το 1% επιδοκίμασε τη στάση του.
Κάτι σημαίνει αυτό." (*)
Λεωνίδας Κύρκος
(*) Στον ΣΚΑΙ, 13/12/2008
(**) Στην Ελευθεροτυπία, 12/12/2008
-το βιντεάκι το πήρα χαμπάρι στον Κρόγια.
8 Δεκ 2008
Ντόπ(αμιν)ες.
Είναι στη φύση μας να εθιζόμαστε, και θα μιλήσω ουσιαστικά για εθισμούς.
Τη νοηματική συρραφή ας την κάνει καθένας μόνος του.
Ο εθισμός γενικά λειτουργεί με προοδευτική εξοικείωση σε ουσίες -ψυχοτρόπους νευροδιαβιβαστές ή παρασκευασμένες σε εργαστήριο- , σταδιακά ο οργανισμός παύει να αντιδρά σε αυτές, ετσι ώστε να απαιτείται διαρκώς μεγαλύτερη ποσότητα των ουσιών αυτών προκειμένου να επιτευχθεί η επιθυμητή δράση τους. Οταν λέμε ουσίες, δεν εννοούμε μόνο ηρωίνη, καφείνη, νικοτίνη. Εννοούμε και ντοπαμίνη, αδρεναλίνη, σεροτονίνη κλπ... Ο οργανισμός νιώθει απίστευτη ευφορία οταν οι ουσίες ειναι παρούσες στο σώμα του, και κάνει ο τι μπορεί για να ξανανιώσει τις επιδράσεις τους, αναζητώντας τις σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες.
Οι αλκοολικοί δηλαδή είναι εθισμένοι στο αλκοόλ, και τη ντοπαμίνη.
Αυτοί που κάνουν extreme sports, έχουν εθιστεί στην αδρεναλίνη και τη ντοπαμίνη.
Οι ερωτευμένοι εχουν εθιστεί στην ντοπαμίνη, τις φερομόνες και τη σεροτονίνη.
Οι σαδιστές έχουν εθιστεί στη μυρωδιά του φόβου από τους άλλους, τις φερομόνες δηλαδή, ή απλά την αίσθηση της δύναμης που δίνει η βία πάνω στους άλλους . Και στην ντοπαμίνη, βεβαια.
Αν του τις στερήσουν, τις δραστηριότητες ή τις ουσίες, υποφέρει, καθώς το σχετικό σύνδρομο δεν αργεί να κάνει την εμφάνισή του. Οταν ξεθωριάσει η ανάμνηση της ουσίας από το σώμα, σταδιακά επανέρχεται. Ετσι ξεπερνάμε τον έρωτά μας, παύουμε να τρέχουμε στα βουνα και τα λαγκάδια ή σταματάμε να βαράμε για να διεγερθούμε, (ισως) κάποια στιγμή..
Θέλει βουληση και βοήθεια, υπάρχει όμως γιατρειά.
Στην Αμερική μπορείς να πάς να γραφτείς και σε κάποιο "Α". Ανωνυμοι Αλκοολικοι/σεξομανείς/αδρεναλινομανείς κλπ...
Η σε γράφουν με το ζόρι σε κάποιο "County Jail", αν το παρακάνεις κυνηγώντας τη δόση σου - κι αυτό ισχύει παντού, όχι μόνο στην Αμερική.
Αυτά τα εισαγωγικά, και τώρα στο προκείμενο.
Αυτοί που καίνε, σπάνε και καταστρέφουν συστηματικά, με ή χωρίς δικαιολογία, εχουν εθιστεί σε περίπου 50 διαφορετικές "-ίνες": ντοπαμίνη, αδρεναλίνη, νοραδρεναλίνη κλπ, καθώς και σε ποικίλες φερομόνες.
(Συχνότατα δε, και σε κάποιες ουσίες που παράγονται εκτός του ανθρώπινου οργανισμού, με καμινέτα, μπρίκια και δοκιμαστικούς σωλήνες. Αλλά δεν θα μιλήσω γι' αυτο.)
Ο Φρόυντ δε κατήγαγε ατό το φαινόμενο σε αγνό, ανόθευτο πρωτόγονο ένστικτο, μιλώντας για την τυφλή μανία καταστροφής ως ναρκισσιστική απόλαυση (και άρα έκλυση ντοπαμίνης).
Απεξάρτηση χρειάζονται λοιπόν οι εθισμένοι, κι όχι "εξέγερση". Απεξάρτηση από την ευφορία που τα πρωτόγονά ένστικτα της βίας, της καταστροφής, του κινδύνου και της υπέρτατης εξουσίας τους προκαλούν.
Περιττό να πώ δε, ότι η όποια ταύτιση των "μπουκαλάκηδων", των "εθισμένων" σε ουσίες, με τον Αναρχισμό, είναι τουλάχιστον αυθαίρετη και καταχρηστική, με στόχο την προπαγάνδα, καθώς ο αναρχισμός βασίζεται στη γνώση και τη μη βια.
Δεν βασίζεται στην άγνοια και την τυφλή ή μισότυφλη υπακοή στον αρχηγό της αγέλης, ούτε στα πρoτάγματα του facebook και των blogs και των όποιων (φαιο)κόκκινων "ηγετών" ή "εμβρόντητων" δημοσιοκάφρων, και σίγουρα ούτε σε "-ινες" και "-ονες".
Επιπλέον, ο αναρχικός, καθότι ακολουθεί πνευματικό ρεύμα κι όχι τα κατώτερά του ένστικτα, δεν χρειάζεται να κρυφτεί ούτε για να συζητήσει και να διαφωνήσει καθέτως και οριζοντίως, ούτε για να γράψει βιβλία, ούτε για να επιλέξει να μην πλησιάσει κάλπη ποτέ.
Εχω πολλές φορες πλακωθεί με φίλους μου αναρχικούς για πολιτικά, δεν πιάνω μπάζα μπροστά τους, μου εχουν συστήσει να διαβασω ΤΑ ΠΑΝΤΑ, και τα μόνα μπουκάλια μπροστά μας κατα τη διάρκεια του καβγά ήταν μπουκάλια μπύρας. Γεμάτα μπύρα. Που την πίναμε.
Τα δε γκαζάκια τα χρησιμοποιούν για τον γλυκύ βραστό τους - αποκλειστικά.
Και τα πρόσωπά τους ήταν φόρα παρτίδα, πάντα, τα έλουζε ο ήλιος ή το black light.
Τόσο όταν συζητούσαμε μαζί πριν μια βδομάδα, όσο κι όταν έστηναν οδοφράγματα επί χουντας. Καμία κουκούλα.
Και πάμε λοιπόν στις κουκούλες, μια και το έφερε η κουβέντα.
Η μια χρήση της κουκούλας/ του κράνους και του μαντιλιού είναι προφανής - η μη αναγνώριση των κουκουλάκηδων από ανθρώπους και μηχανές. Και οι ληστές τραπεζών φοράνε, και οι τρομοκράτες, και οι ληστές αμαξοστοιχιών το 1800τόσο φόραγαν, καβάλα στ' άλογο, και δεν είχε τότε ούτε δακρυγόνα, ούτε κάμερες τροχαίας.
Ειναι απλό καμουφλάρισμα, για να αποφύγεις τη δαγκάνα του νόμου, οταν τον παραβιάζεις εν γνώσει σου και εκ προμελέτης, και μαζι μ αυτόν και τα δικαιώματα των συνανθρώπων σου σε "ζωή, ελευθερία και προσωπική ασφάλεια", καθώς και στην "ιδιοκτησία". Καμία ευθεία σχέση δεν έχει με αντιστάσεις, επαναστάσεις και αγώνες ενάντια στον κατακτητή και τον καταπιεστή. Ο Ρομπέν των Δασών ΔΕΝ φόρούσε.Ο Βελουχιώτης δεν φορούσε. Ουτε ο Τσε φορούσε. Ούτε ο Γκαντι. Ούτε ο Παναγούλης. Ούτε ο Γλέζος κι ο Σάντας φορούσαν. Ούτε ο Λαμπράκης κι οι Λαμπράκηδες. Ούτε ο Θεοδωράκης, ούτε ο Πέτρουλας, ούτε κανένας. Ούτε οι διαδηλωτές σήμερα φοράνε.
Ήξεραν, ξέρουν, ότι δεν καταπατούν αλλά διεκδικούν δικαιώματα.
Κι αυτό κάνει τη διαφορά, και την κουκούλα αχρείαστη.
Κάποιοι απ' αυτούς τους σημερινούς διαδηλωτές, όμως, αργότερα μεσα στη μέρα, χωρίς δακρυγόνα -ακόμα- καθότι αυτά έπονται, θα ανεβάσουν το μαντίλι ή θα φορέσουν το κράνος και θα υποκύψουν στις ανάγκες τους για ντοπαμίνη.
(Κι εγώ θα κλείσω τη μπαλκονόπορτά μου να μην εισπνέω τα χημικά, με την ελπίδα να μην καώ ζωντανή και να βγάλω τη μέρα.)
Εχει όμως και μια άλλη διάσταση η χρήση του κράνους, του μαντιλιού ή της μάσκας του Μπούς, του Σημίτη, του Οσάμα- ή του Ομπάμα που θα δούμε οσονούπω, ή του Κερμιτ του βάτραχου.
Γνωστή κι αυτή από την αρχαιότητα. Από την κλασσική αρχαιότητα, κι ακόμα πιο πριν. "Εκσταση" την έλεγαν οι αρχαίοι την κατάσταση που περιέρχονταν οι ηθοποιοί πίσω από την προσωπίδα κατά την παράσταση.. Επικοινωνία με το "θείο"...
Την επίδρασή της μάσκας την ένιωθα κι εγώ, όπως την έχουμε νιώσει όλοι, κάθε φορά που μεταμφιεζόμουν στο καρναβάλι της Πάτρας. Εφήμερη απόδραση απο τους περιορισμούς του γήινου κορμιού. Αφύσικη σωματική ενέργεια που σχεδόν μπορείς να την πιάσεις. Υπο πλήρες καμουφλάζ- σχεδόν αόρατος, επιτρέπονται τα πάντα. "Αίσθηση ανωνυμίας - αλλιώς ελευθερία κινήσεων χωρίς το στίγμα της ατομικής βούλησης. Ο άνθρωπος κάτω από μια μεταμφίεση αφήνει τα ένστικτά του αχαλίνωτα και τον εαυτό του ελεύθερο να πράξει σύμφωνα με τις επιταγές τους."
Ντοπαμίνη.
Υπέρτατος εθισμός, δηλαδή, η "αθώα μασκούλα", για όποιον δεν κατάλαβε. Εξάρτηση, επιδίωξη, ανάγκη. Κι εδώ η απεξάρτηση είναι απαραίτητη, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι άλλες πρακτικές ακολουθώνται.
Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στην αρχή. Στις ντόπες.
Και στο "δια ταύτα":
Η εκμετάλλευση -αντί της προσπάθειας αντιμετώπισης- ασθενειών, χρονίων ή μη, αυτοπροκαλούμενων ή όχι,
για τον προσπορισμό του όποιου κέρδους, χρηματικού, πολιτικού, ΨΗΦΟλογικού, απλής τηλεθέασης ή άλλου,
με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ δικαιολογία,
είναι έγκλημα.
Ηθικά, νομικά, κοινωνικά αποτελεί έγκλημα.
Δεν διαφέρει ένας τέτοιος εκμεταλλευτής από τον έμπορο ναρκωτικών, που επιστρατεύει το πρεζόνι και το μετατρέπει σε βαποράκι. Δεν το κάνει ο "εμποράκος" ούτε από συναισθηματική έξαρση, ούτε από αδελφοσύνη, ούτε από ηρωισμό. Το κάνει επειδή μπορεί. Κι επειδή δεν τον ενδιαφέρει κανείς και τίποτε παρά μόνο το "κέρδος". Κι επειδή εκείνος είναι "υπεράνω", γνωστός-πασίγνωστος και ασύλληπτος. Κι είναι έγκλημα.
Εξίσου εγκληματική λοιπόν είναι κι η παρότρυνση στην επανάληψη της εθιστικής δραστηριότητας, και η υποδαύλιση των παθών, με την αφειδώλευτη εκ των προτέρων νομιμοποίηση των όποιων υπερβάσεων και παραβάσεων. Με τη στοχοποίηση του πιό ενοχοποιημένου θεσμού-και άρα και πιο πρόσφορου στόχου.
Και με πρόσχημα, όταν προσφέρεται, την εκδίκηση, την ανατροπή, την ανάταση, την ανάσταση...
Τον "εξαγνισμό της μνήμης του νεκρού μέσω της σύγκρουσης και της φωτιάς."
Αυτά, ξέρετε, πληρώνονται.
Αν όχι δυστυχώς από τους "εμπόρους", σίγουρα από τα αθώα παιδιά...
Όμως πληρώνονται.
Και θα συνεχίσουν να πληρώνονται, με τον ίδιο τρόπο, στον αιώνα τον άπαντα.
Δέχομαι και την ηλιθιότητα ή την ανωριμότητα ως αιτία των προτροπών.
Αλλά ΔΕΝ τη δικαιολογώ την υποδαυλιση ούτε χάριν αυτών.
Και δεν θέλω να περάσει έτσι.
Ας αναπαυθεί η ψυχή του παιδιού.
Ας τιμωρηθεί παραδειγματικά ο ένοχος.
Κι ας πληρώσουν επιτέλους οι γνωστοί-πασίγνωστοι που τόσα χρόνια ντοπάρουν τα παιδιά και τα στέλνουν στην Ιντιφάντα του μπουκαλιού και του φιτιλιού.
Τη νοηματική συρραφή ας την κάνει καθένας μόνος του.
Ο εθισμός γενικά λειτουργεί με προοδευτική εξοικείωση σε ουσίες -ψυχοτρόπους νευροδιαβιβαστές ή παρασκευασμένες σε εργαστήριο- , σταδιακά ο οργανισμός παύει να αντιδρά σε αυτές, ετσι ώστε να απαιτείται διαρκώς μεγαλύτερη ποσότητα των ουσιών αυτών προκειμένου να επιτευχθεί η επιθυμητή δράση τους. Οταν λέμε ουσίες, δεν εννοούμε μόνο ηρωίνη, καφείνη, νικοτίνη. Εννοούμε και ντοπαμίνη, αδρεναλίνη, σεροτονίνη κλπ... Ο οργανισμός νιώθει απίστευτη ευφορία οταν οι ουσίες ειναι παρούσες στο σώμα του, και κάνει ο τι μπορεί για να ξανανιώσει τις επιδράσεις τους, αναζητώντας τις σε όλο και μεγαλύτερες ποσότητες.
Οι αλκοολικοί δηλαδή είναι εθισμένοι στο αλκοόλ, και τη ντοπαμίνη.
Αυτοί που κάνουν extreme sports, έχουν εθιστεί στην αδρεναλίνη και τη ντοπαμίνη.
Οι ερωτευμένοι εχουν εθιστεί στην ντοπαμίνη, τις φερομόνες και τη σεροτονίνη.
Οι σαδιστές έχουν εθιστεί στη μυρωδιά του φόβου από τους άλλους, τις φερομόνες δηλαδή, ή απλά την αίσθηση της δύναμης που δίνει η βία πάνω στους άλλους . Και στην ντοπαμίνη, βεβαια.
Αν του τις στερήσουν, τις δραστηριότητες ή τις ουσίες, υποφέρει, καθώς το σχετικό σύνδρομο δεν αργεί να κάνει την εμφάνισή του. Οταν ξεθωριάσει η ανάμνηση της ουσίας από το σώμα, σταδιακά επανέρχεται. Ετσι ξεπερνάμε τον έρωτά μας, παύουμε να τρέχουμε στα βουνα και τα λαγκάδια ή σταματάμε να βαράμε για να διεγερθούμε, (ισως) κάποια στιγμή..
Θέλει βουληση και βοήθεια, υπάρχει όμως γιατρειά.
Στην Αμερική μπορείς να πάς να γραφτείς και σε κάποιο "Α". Ανωνυμοι Αλκοολικοι/σεξομανείς/αδρεναλινομανείς κλπ...
Η σε γράφουν με το ζόρι σε κάποιο "County Jail", αν το παρακάνεις κυνηγώντας τη δόση σου - κι αυτό ισχύει παντού, όχι μόνο στην Αμερική.
Αυτά τα εισαγωγικά, και τώρα στο προκείμενο.
Αυτοί που καίνε, σπάνε και καταστρέφουν συστηματικά, με ή χωρίς δικαιολογία, εχουν εθιστεί σε περίπου 50 διαφορετικές "-ίνες": ντοπαμίνη, αδρεναλίνη, νοραδρεναλίνη κλπ, καθώς και σε ποικίλες φερομόνες.
(Συχνότατα δε, και σε κάποιες ουσίες που παράγονται εκτός του ανθρώπινου οργανισμού, με καμινέτα, μπρίκια και δοκιμαστικούς σωλήνες. Αλλά δεν θα μιλήσω γι' αυτο.)
Ο Φρόυντ δε κατήγαγε ατό το φαινόμενο σε αγνό, ανόθευτο πρωτόγονο ένστικτο, μιλώντας για την τυφλή μανία καταστροφής ως ναρκισσιστική απόλαυση (και άρα έκλυση ντοπαμίνης).
Απεξάρτηση χρειάζονται λοιπόν οι εθισμένοι, κι όχι "εξέγερση". Απεξάρτηση από την ευφορία που τα πρωτόγονά ένστικτα της βίας, της καταστροφής, του κινδύνου και της υπέρτατης εξουσίας τους προκαλούν.
Περιττό να πώ δε, ότι η όποια ταύτιση των "μπουκαλάκηδων", των "εθισμένων" σε ουσίες, με τον Αναρχισμό, είναι τουλάχιστον αυθαίρετη και καταχρηστική, με στόχο την προπαγάνδα, καθώς ο αναρχισμός βασίζεται στη γνώση και τη μη βια.
Δεν βασίζεται στην άγνοια και την τυφλή ή μισότυφλη υπακοή στον αρχηγό της αγέλης, ούτε στα πρoτάγματα του facebook και των blogs και των όποιων (φαιο)κόκκινων "ηγετών" ή "εμβρόντητων" δημοσιοκάφρων, και σίγουρα ούτε σε "-ινες" και "-ονες".
Επιπλέον, ο αναρχικός, καθότι ακολουθεί πνευματικό ρεύμα κι όχι τα κατώτερά του ένστικτα, δεν χρειάζεται να κρυφτεί ούτε για να συζητήσει και να διαφωνήσει καθέτως και οριζοντίως, ούτε για να γράψει βιβλία, ούτε για να επιλέξει να μην πλησιάσει κάλπη ποτέ.
Εχω πολλές φορες πλακωθεί με φίλους μου αναρχικούς για πολιτικά, δεν πιάνω μπάζα μπροστά τους, μου εχουν συστήσει να διαβασω ΤΑ ΠΑΝΤΑ, και τα μόνα μπουκάλια μπροστά μας κατα τη διάρκεια του καβγά ήταν μπουκάλια μπύρας. Γεμάτα μπύρα. Που την πίναμε.
Τα δε γκαζάκια τα χρησιμοποιούν για τον γλυκύ βραστό τους - αποκλειστικά.
Και τα πρόσωπά τους ήταν φόρα παρτίδα, πάντα, τα έλουζε ο ήλιος ή το black light.
Τόσο όταν συζητούσαμε μαζί πριν μια βδομάδα, όσο κι όταν έστηναν οδοφράγματα επί χουντας. Καμία κουκούλα.
Και πάμε λοιπόν στις κουκούλες, μια και το έφερε η κουβέντα.
Η μια χρήση της κουκούλας/ του κράνους και του μαντιλιού είναι προφανής - η μη αναγνώριση των κουκουλάκηδων από ανθρώπους και μηχανές. Και οι ληστές τραπεζών φοράνε, και οι τρομοκράτες, και οι ληστές αμαξοστοιχιών το 1800τόσο φόραγαν, καβάλα στ' άλογο, και δεν είχε τότε ούτε δακρυγόνα, ούτε κάμερες τροχαίας.
Ειναι απλό καμουφλάρισμα, για να αποφύγεις τη δαγκάνα του νόμου, οταν τον παραβιάζεις εν γνώσει σου και εκ προμελέτης, και μαζι μ αυτόν και τα δικαιώματα των συνανθρώπων σου σε "ζωή, ελευθερία και προσωπική ασφάλεια", καθώς και στην "ιδιοκτησία". Καμία ευθεία σχέση δεν έχει με αντιστάσεις, επαναστάσεις και αγώνες ενάντια στον κατακτητή και τον καταπιεστή. Ο Ρομπέν των Δασών ΔΕΝ φόρούσε.Ο Βελουχιώτης δεν φορούσε. Ουτε ο Τσε φορούσε. Ούτε ο Γκαντι. Ούτε ο Παναγούλης. Ούτε ο Γλέζος κι ο Σάντας φορούσαν. Ούτε ο Λαμπράκης κι οι Λαμπράκηδες. Ούτε ο Θεοδωράκης, ούτε ο Πέτρουλας, ούτε κανένας. Ούτε οι διαδηλωτές σήμερα φοράνε.
Ήξεραν, ξέρουν, ότι δεν καταπατούν αλλά διεκδικούν δικαιώματα.
Κι αυτό κάνει τη διαφορά, και την κουκούλα αχρείαστη.
Κάποιοι απ' αυτούς τους σημερινούς διαδηλωτές, όμως, αργότερα μεσα στη μέρα, χωρίς δακρυγόνα -ακόμα- καθότι αυτά έπονται, θα ανεβάσουν το μαντίλι ή θα φορέσουν το κράνος και θα υποκύψουν στις ανάγκες τους για ντοπαμίνη.
(Κι εγώ θα κλείσω τη μπαλκονόπορτά μου να μην εισπνέω τα χημικά, με την ελπίδα να μην καώ ζωντανή και να βγάλω τη μέρα.)
Εχει όμως και μια άλλη διάσταση η χρήση του κράνους, του μαντιλιού ή της μάσκας του Μπούς, του Σημίτη, του Οσάμα- ή του Ομπάμα που θα δούμε οσονούπω, ή του Κερμιτ του βάτραχου.
Γνωστή κι αυτή από την αρχαιότητα. Από την κλασσική αρχαιότητα, κι ακόμα πιο πριν. "Εκσταση" την έλεγαν οι αρχαίοι την κατάσταση που περιέρχονταν οι ηθοποιοί πίσω από την προσωπίδα κατά την παράσταση.. Επικοινωνία με το "θείο"...
Την επίδρασή της μάσκας την ένιωθα κι εγώ, όπως την έχουμε νιώσει όλοι, κάθε φορά που μεταμφιεζόμουν στο καρναβάλι της Πάτρας. Εφήμερη απόδραση απο τους περιορισμούς του γήινου κορμιού. Αφύσικη σωματική ενέργεια που σχεδόν μπορείς να την πιάσεις. Υπο πλήρες καμουφλάζ- σχεδόν αόρατος, επιτρέπονται τα πάντα. "Αίσθηση ανωνυμίας - αλλιώς ελευθερία κινήσεων χωρίς το στίγμα της ατομικής βούλησης. Ο άνθρωπος κάτω από μια μεταμφίεση αφήνει τα ένστικτά του αχαλίνωτα και τον εαυτό του ελεύθερο να πράξει σύμφωνα με τις επιταγές τους."
Ντοπαμίνη.
Υπέρτατος εθισμός, δηλαδή, η "αθώα μασκούλα", για όποιον δεν κατάλαβε. Εξάρτηση, επιδίωξη, ανάγκη. Κι εδώ η απεξάρτηση είναι απαραίτητη, αλλά η πραγματικότητα δείχνει ότι άλλες πρακτικές ακολουθώνται.
Ξαναγυρίζουμε λοιπόν στην αρχή. Στις ντόπες.
Και στο "δια ταύτα":
Η εκμετάλλευση -αντί της προσπάθειας αντιμετώπισης- ασθενειών, χρονίων ή μη, αυτοπροκαλούμενων ή όχι,
για τον προσπορισμό του όποιου κέρδους, χρηματικού, πολιτικού, ΨΗΦΟλογικού, απλής τηλεθέασης ή άλλου,
με ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ δικαιολογία,
είναι έγκλημα.
Ηθικά, νομικά, κοινωνικά αποτελεί έγκλημα.
Δεν διαφέρει ένας τέτοιος εκμεταλλευτής από τον έμπορο ναρκωτικών, που επιστρατεύει το πρεζόνι και το μετατρέπει σε βαποράκι. Δεν το κάνει ο "εμποράκος" ούτε από συναισθηματική έξαρση, ούτε από αδελφοσύνη, ούτε από ηρωισμό. Το κάνει επειδή μπορεί. Κι επειδή δεν τον ενδιαφέρει κανείς και τίποτε παρά μόνο το "κέρδος". Κι επειδή εκείνος είναι "υπεράνω", γνωστός-πασίγνωστος και ασύλληπτος. Κι είναι έγκλημα.
Εξίσου εγκληματική λοιπόν είναι κι η παρότρυνση στην επανάληψη της εθιστικής δραστηριότητας, και η υποδαύλιση των παθών, με την αφειδώλευτη εκ των προτέρων νομιμοποίηση των όποιων υπερβάσεων και παραβάσεων. Με τη στοχοποίηση του πιό ενοχοποιημένου θεσμού-και άρα και πιο πρόσφορου στόχου.
Και με πρόσχημα, όταν προσφέρεται, την εκδίκηση, την ανατροπή, την ανάταση, την ανάσταση...
Τον "εξαγνισμό της μνήμης του νεκρού μέσω της σύγκρουσης και της φωτιάς."
Αυτά, ξέρετε, πληρώνονται.
Αν όχι δυστυχώς από τους "εμπόρους", σίγουρα από τα αθώα παιδιά...
Όμως πληρώνονται.
Και θα συνεχίσουν να πληρώνονται, με τον ίδιο τρόπο, στον αιώνα τον άπαντα.
Δέχομαι και την ηλιθιότητα ή την ανωριμότητα ως αιτία των προτροπών.
Αλλά ΔΕΝ τη δικαιολογώ την υποδαυλιση ούτε χάριν αυτών.
Και δεν θέλω να περάσει έτσι.
Ας αναπαυθεί η ψυχή του παιδιού.
Ας τιμωρηθεί παραδειγματικά ο ένοχος.
Κι ας πληρώσουν επιτέλους οι γνωστοί-πασίγνωστοι που τόσα χρόνια ντοπάρουν τα παιδιά και τα στέλνουν στην Ιντιφάντα του μπουκαλιού και του φιτιλιού.
Σύνδεσμοι κατα σειρά ...εμφανίσεως:
17 Νοε 2008
Η βροχούλα, η ολιγαρχία κι ο αχυρώνας
...πάλι καλά που έβρεχε, και δεν "γιορτάσαμε" πάλι φέτος...
Μια βιαστική υπενθύμιση γιατί πάλι έχουμε πήξει στην κορώνα: τη χούντα την επέβαλαν εξωθεσμικοί. Κοιμήθηκαν οι Έλληνες και ΔΕΝ είχε χούντα, ξύπνησαν και ΕΙΧΕ. Δεν μεσολάβησε κάλπη.
Άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, αντέδρασαν στα επιβληθέντα, με αντανακλαστικά ποικίλης ταχύτητας και έντασης, εντός και εκτός της χώρας, εντός και εκτός φυλακής.
Αλλά: Τα προβλήματά μας, -τα όποια προβλήματά μας- σήμερα, τη "δημIοκρατία" και την "ολιγαρχία" -κάπου είδα να κραυγάζουν ότι αυτές έχουν αντικαταστήσει τη "δημοκρατία" που το Πολυτεχνείο διεκδικούσε- τα εκλέγουμε καθε 4 χρόνια ή και νωρίτερα, μόνοι μας...
Εχει μια διαφορά, νομίζω.
Εκτός αν "δημοκρατία" που μας λείπει, εννοούμε την ανάταση χειρός από τους λίγους έχοντες το δικαίωμα ψήφου, οπως παλαιότερα.
Ή το "δια βοής" και το "δια πυρός", όταν μας τη βιδάρει, σ' όσους τη βιδάρει, όπου τους τη βιδάρει, όπως συνηθίζουν ορισμένοι τώρα...
Κι όταν αυτοί οι "ορισμένοι" προχωρούν πεζή και η μέρα είναι 17 Νοέμβρη, το ότι εγώ δεν μπορω να πάω στην πορεία γιατί φοβάμαι -μη φάω καμιά μολότωφ αμερικανικών πρώτων υλών στο κεφάλι, ειρηνικά ειρηνικά-, ε, τότε αυτό ΔΕΝ είναι ολιγαρχία, αλλά "δημοκρατία και παλλαϊκή συμμετοχή"... Τα υπόλοιπα είναι -μα, φυσικά- προβοκάτσιες.
Μια λύση για τους λιγόψυχους σαν εμένα, είναι πάντα βέβαια τα κράνη, βρέχει δεν βρέχει... Μ' αυτά πας παντού, και κάνεις τα πάντα, και δεν τρέχει και μία. Του χρόνου θα το σκεφτώ...
Αλήθεια, στο ...κανονικό Πολυτεχνείο έβρεχε?? Τους αγωνιστές εκείνους θα τους πείραζε η βροχή άραγε?? Δεν νομίζω. Παρόλο που δεν φορούσαν ούτε κουκούλες ούτε κράνη αυτοί... . Και δεν σπάγανε τις κάμερες, αλλά τις κοιτούσαν μ' ενθουσιασμό και με τη μέθη του επαναστάτη να τους συνεπαίρνει. Του επαναστάτη, ξαναλέω. Αυτή η μέθη τους "ντόπαρε". Και φόρα παρτίδα τα κεφάλια τους, φαίνονται και στα βίντεο-ντοκουμέντα. Κάποια απ' αυτά τα κεφάλια "έπεφταν" το βράδυ.
Και, βέβαια, ούτε πλακώνονταν αυτοί οι νέοι γελοιωδώς για τη σημαία της εξέγερσης, σε ξένο αχυρώνα.
Όσα συμβολίζει αυτό το κομμάτι πανί, δεν κληροδοτούνται μέσω κομματικών μηχανισμών. Δεν είναι παραταξιακά κεκτημένα. Δεν τα παρέλαβαν για να τα παραδώσουν σαν κλειδιά από νοικάρη σε νοικάρη. Πριν απ' αυτούς τους νέους, δεν υπήρχε "αχυρώνας" δηλαδή... Δικός τους ήταν, είναι, και θα είναι, δεν είναι δικός μας ο αχυρώνας για να πλακωνόμαστε...
...γενικώς, λίγο τα λόγια μας να προσέχουμε με τους αχυρώνες! Θα μας πουν ή γάιδαρους, ή δον Κιχώτες, ή ανιστόρητους, τελικά...
Μια βιαστική υπενθύμιση γιατί πάλι έχουμε πήξει στην κορώνα: τη χούντα την επέβαλαν εξωθεσμικοί. Κοιμήθηκαν οι Έλληνες και ΔΕΝ είχε χούντα, ξύπνησαν και ΕΙΧΕ. Δεν μεσολάβησε κάλπη.
Άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, αντέδρασαν στα επιβληθέντα, με αντανακλαστικά ποικίλης ταχύτητας και έντασης, εντός και εκτός της χώρας, εντός και εκτός φυλακής.
Αλλά: Τα προβλήματά μας, -τα όποια προβλήματά μας- σήμερα, τη "δημIοκρατία" και την "ολιγαρχία" -κάπου είδα να κραυγάζουν ότι αυτές έχουν αντικαταστήσει τη "δημοκρατία" που το Πολυτεχνείο διεκδικούσε- τα εκλέγουμε καθε 4 χρόνια ή και νωρίτερα, μόνοι μας...
Εχει μια διαφορά, νομίζω.
Εκτός αν "δημοκρατία" που μας λείπει, εννοούμε την ανάταση χειρός από τους λίγους έχοντες το δικαίωμα ψήφου, οπως παλαιότερα.
Ή το "δια βοής" και το "δια πυρός", όταν μας τη βιδάρει, σ' όσους τη βιδάρει, όπου τους τη βιδάρει, όπως συνηθίζουν ορισμένοι τώρα...
Κι όταν αυτοί οι "ορισμένοι" προχωρούν πεζή και η μέρα είναι 17 Νοέμβρη, το ότι εγώ δεν μπορω να πάω στην πορεία γιατί φοβάμαι -μη φάω καμιά μολότωφ αμερικανικών πρώτων υλών στο κεφάλι, ειρηνικά ειρηνικά-, ε, τότε αυτό ΔΕΝ είναι ολιγαρχία, αλλά "δημοκρατία και παλλαϊκή συμμετοχή"... Τα υπόλοιπα είναι -μα, φυσικά- προβοκάτσιες.
Μια λύση για τους λιγόψυχους σαν εμένα, είναι πάντα βέβαια τα κράνη, βρέχει δεν βρέχει... Μ' αυτά πας παντού, και κάνεις τα πάντα, και δεν τρέχει και μία. Του χρόνου θα το σκεφτώ...
Αλήθεια, στο ...κανονικό Πολυτεχνείο έβρεχε?? Τους αγωνιστές εκείνους θα τους πείραζε η βροχή άραγε?? Δεν νομίζω. Παρόλο που δεν φορούσαν ούτε κουκούλες ούτε κράνη αυτοί... . Και δεν σπάγανε τις κάμερες, αλλά τις κοιτούσαν μ' ενθουσιασμό και με τη μέθη του επαναστάτη να τους συνεπαίρνει. Του επαναστάτη, ξαναλέω. Αυτή η μέθη τους "ντόπαρε". Και φόρα παρτίδα τα κεφάλια τους, φαίνονται και στα βίντεο-ντοκουμέντα. Κάποια απ' αυτά τα κεφάλια "έπεφταν" το βράδυ.
Και, βέβαια, ούτε πλακώνονταν αυτοί οι νέοι γελοιωδώς για τη σημαία της εξέγερσης, σε ξένο αχυρώνα.
Όσα συμβολίζει αυτό το κομμάτι πανί, δεν κληροδοτούνται μέσω κομματικών μηχανισμών. Δεν είναι παραταξιακά κεκτημένα. Δεν τα παρέλαβαν για να τα παραδώσουν σαν κλειδιά από νοικάρη σε νοικάρη. Πριν απ' αυτούς τους νέους, δεν υπήρχε "αχυρώνας" δηλαδή... Δικός τους ήταν, είναι, και θα είναι, δεν είναι δικός μας ο αχυρώνας για να πλακωνόμαστε...
...γενικώς, λίγο τα λόγια μας να προσέχουμε με τους αχυρώνες! Θα μας πουν ή γάιδαρους, ή δον Κιχώτες, ή ανιστόρητους, τελικά...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)