Αιρετικές υποψηφιότητες, ή: "πώς τολμάς αναιδέστατε;"

«Φταίει ο δικομματισμός». «Φταίει η αριστερά». «Φταίει η δεξιά». «Φταίει ο κομματικός σωλήνας». «Φταίει η οικογενειοκρατία». «Φταίει το σύστημα».

«Ρίξτε το κατεστημένο».

Ο,τι λέμε πάντα - αυτά μας υποβάλλουν να λέμε: πλήρεις προτάσεις με τρείς λεξούλες, το νόημα όλης της πολιτικής και όλη η ευθύνη της κατάντιας. Και αυτά επαναλαμβάνουμε. Εύκολα, απλά, αβασάνιστα, όλη μας η πεζοδρομιακή, συνεδριακή και (εξω)κοινοβουλευτική πορεία.

Μέχρι τώρα.

Και ερχόμαστε στο Νοέμβρη του 2010. Και βρισκόμαστε, πρωτεύουσα και συμπρωτεύουσα, προ ρητορικών άρρητων ερωτημάτων: Καλά, πού βρίσκεις τον κομματικό σωλήνα στον Μπουτάρη; Πού ανιχνεύεις την οικογενειοκρατία στον Καμίνη; Πού ταυτίζεται κάποιος από αυτούς με το κατεστημένο; Με ευρείες κεντρώες συμμαχίες που μόνο τα άκρα και τους ακραίους αφήνουν απ’ έξω, τι σχέση έχει ο δικομματισμός, η δεξιά και η αριστερά;

Καμία σχέση, κανένα ίχνος, καμία αιτιολόγηση από τις συνήθεις. Κανένα εύπεπτο επιχείρημα να αναμασήσουμε.

Σ αυτές τις εξ-αιρετικές λοιπόν υποψηφιότητες, αν θελήσεις να κάνεις αντιπολίτευση η προεκλογικά να ασκήσεις κριτική, θα πρέπει να εφεύρεις ή να εντοπίσεις άλλες αιτιάσεις. Να καταδείξεις κάτι μεμπτό, όχι να ανασύρεις γιγάντια πανό από το βαλιτσάκι του Σπορτ Μπίλλυ για να σώσεις την παράταξη και την τιμή των όπλων. Θέλει να ασκήσεις κριτική εποικοδομητική – μόνο τέτοιες επιδέχονται τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Δεν προσφέρονται για δριμείες πολεμικές και ιαχές τριών λέξεων. Θέλει πραγματικά να συγκρίνεις προτάσεις, να αποδείξεις ότι η δική σου είναι καλύτερη. Θέλει να επιτελέσεις ως αντίπαλος προεκλογικά κι ως αντιπολίτευση μεθαύριο αυτό που πραγματικά είναι ο ρόλος σου: τον δημοκρατικό έλεγχο προθέσεων, πεπραγμένων και παραλείψεων.
Να εξηγήσεις ένα «διότι ΕΚΕΙΝΟ» - δεν θα είναι πειστικό το «επειδή όλοι το λένε» και το «είναι τοις πάσι γνωστό».
Κι αυτό, ο δημοκρατικός έλεγχος με όλη του τη σημασία και η αντιπαράθεση σε ορθολογική βάση, είναι κάτι που ούτε το έχουμε μάθει, ούτε και καμία διάθεση έχουμε να το ανακαλύψουμε. Ούτε ως πολίτες, ούτε ως δημότες – ούτε ως πολιτικοί και πολιτευόμενοι.

Λίγο πιο βαθιά, λίγο πιο σταράτα, υποψηφιότητες σαν κι αυτές μας προσκαλούν και μας προκαλούν να κάνουμε πράξη όλα εκείνα τα (εφτά τον αριθμό) συνθήματα, που τόσα χρόνια ξελαρυγγιζόμαστε να φωνάζουμε και πιάνεται το χέρι μας να γράφουμε. Να στηρίξουμε εκείνους που αποδεικνύουν πως δεν είναι όλοι και όλα οικογενειοκρατία, κομματικοί σωλήνες, δικομματισμός, πως δεν είναι όλα επικυρωτικά και διαιωνιστικά του κατεστημένου.
Να αποδείξουμε πως δεν τα φωνάζαμε επειδή ήταν εύκολο κι ερχόταν από τα κανάλια και τις ντουντούκες, αλλά επειδή ήταν αναγκαίο κι ερχόταν από την καρδιά και το μυαλό μας ως πολιτών.


…Να αποδείξουμε; ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΩ; Δηλαδή με αμφισβητείς; Αμφισβητείς τη γνησιότητα και τη σημαντικότητα ΟΛΩΝ αυτών των συνθημάτων που επικαλούμαι στεντόρεια εδώ και χρόνια στους δρόμους, στις τομεακές του ΠΑΣΟΚ, στους πυρήνες του ΚΚΕ, στις συνελεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ, στα Συνέδρια της ΝΔ; Δηλαδή έχεις το θράσος να υπαινίσσεσαι πως τα έλεγα αέρα-πατέρα και πως το μόνο που θέλω είναι έναυσμα να φωνάζω άκοπα και ένσκοπα;

Πώς τολμάς Γιώργο; Πώς τολμάς μπάρμπα-Γιάννη; Πώς τολμάτε ρε αναιδέστατοι;

Τώρα θα δείτε.

...θέλω.

Θέλω... γιά να σκεφτώ τι θέλω...

...θέλω τις δαπάνες των Σκανδιναβών σοσιαλδημοκρατών, αλλα χωρίς τους φόρους τους. (...φόρους βάζουν μόνο οι ...νεοφιλελεύθεροι !!)
...θέλω να κάνω ό τι μου σφυρίξουν στην τηλεόραση, όπως οι Ιταλοί, αλλά να μην κινδυνεύω να μου καπελωθεί οσονούπω ένας Μπερλουσκόνι. (...επειδή είναι δεξιός, βέβαια, όχι για κανένα άλλο λόγο...)
...θέλω να προκαλώ προβλήματα όπως το Ηνωμένο Βασίλειο, χωρίς να σκεφτώ καν ποιά αγαπημένη μου υπερδύναμη του κάνει πλάτες και τα προκαλεί. (...τι παραπάνω έχουν οι Βρετανοί δηλαδή? Αν δεν ήμασταν εμείς θα κρέμονταν ακόμα από τα δέντρα..)
...θέλω οι διεθνείς αγορές να με αντιμετωπίζουν όπως αντιμετωπίζουν τη Γερμανία, αλλά εγώ να τις αντιμετωπίζω όπως τους Γερμανούς τουρίστες με το πέδιλο και την αθλητική κάλτσα, που χρησιμοποιούν ακόμα τον τηλεφωνικό θάλαμο. (...οι ξενέρωτοι, απολίτιστοι, μου θέλουν και διακοπές...)

...θέλω τον τουρισμό της Τουρκίας, αλλά να έχω τιμές Ελβετικών σαλέ. (...να δανειστούν για να έρθουν οι κουτόφραγκοι, εμείς δηλαδή πώς παίρνουμε διακοποδάνεια και πάμε Λόντρα Παρίσι Βιέννη τριήμερα για ψώνια?)

...θέλω να δανείζομαι οποτεδήποτε, οσοδήποτε, για ο τι δήποτε, χωρίς όρους, τόκους, υπογραφές, εγγυήσεις και λοιπά τεχνοκρατικά αντιλαϊκά καπιταλιστικά τεχνάσματα των ιμπεριαλιστών.

...θέλω να απλώνω το καλάθι μου εκεί που ΔΕΝ φτάνω, και να μου το πιάνουν οι ψηλοί οποτεδήποτε μου τη βιδάρει.
...θέλω τον σκύλο σκασμένο στη μάσα και την πίτα ανέγγιχτη, θέλω την ομελέτα αφράτη και τα αβγά στο τσόφλι τους, θέλω δέκα και στο χέρι, θέλω σαράντα χρόνια κοκκορας ελεύθερη ζωή, θέλω να μη γαϊδουροδένω και να γαιδουρογυρεύεις ΕΣΥ.

"Θηλιά και φούρκα", που μου 'λεγε κι η μάνα μου.

...η εικόνα είναι από εδώ,
και σημαίνει: "προσκύνα, μωρή, είμαι πριγκήπισσα"

Πάγος και φωτιά.

.




...μετά από τόσα χρόνια, με πηρούνιασε ώς το μεδούλι το νόημα που κρύβουν οι στίχοι του του Robert Frost.

Some say the world will end in fire;
Some say in ice.
From what I've tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To say that for destruction ice
Is also great
And would suffice.

Robert Frost, 1920

...μερικές πτυχές του ποιήματος φωτίζονται εδώ.
Ακόμα περισσότερες - κι εκείνες που συνταράσσουν εμένα - σκιαγραφώνται εδώ.

.

Κορόιδα.

...είναι λέει σ ένα μπάρ κάπου στην Κρήτη ο Γιάννης ο μπάρμαν, ομορφόπαιδο, ηλιοκαμένος - σκέτος κούρος, κι ένας Γερμανός τουρίστας αλλήθωρος, τραυλός, αγαθιάρης, γενικώς κακομοίρης καλά καλά. Και είναι και ΠΙΤΑ γιατί δεν αντέχει την καραμπόμπα τεκίλα που τον κερνάνε όλο το βράδυ, κάθε βράδυ, μαζί με τις μπύρες που παραγγέλνει.
Αλλά έχει έρθει για διακοπές, και όλες του οι οικονομίες είναι μαζί του - πληρώνουν καλά στο εργοστάσιο της BMW οι Γερμανοί, άμα δουλεύεις βέβαια, κι αυτός δουλεύει που ξεσκίζεται, οπότε έχει να ξοδέψει, αν χρειαστεί...

Την ξέρει τη φάρα και το πιώμα του τουρίστα ο Έλληνας ο διαόλιος ο μπάρμαν και κάνει από μέσα του:
"Χααα... κουτόφραγκος ο κοκοβιός, και γκόλ, μπροστά του δεν βλέπει, κάτσε, εδώ έχει ψωμί η δουλειά.".

Του πιάνει την κουβέντα λοιπόν, σούξου μούξου μανταλάκια, τον κάνει χειρότερο κουδούνι τεκίλες και ξανατεκίλες, και στο φινάλε του κάνει την κρούση:
-"Χανς, λοιπόν φίλε μου καλέ, λέω να παίξουμε ένα παιχνίδι. Θα σου κάνω ερωτήσεις. Εάν δεν ξέρεις να απαντήσεις, θα μου δίνεις εκατό ευρώ. Μετά θα μου κάνεις εσύ ερωτήσεις. Εάν δεν ξέρω εγώ να τις απαντήσω, θα σου δίνω βέβαια πιο πολλά, δηλαδή πεντακόσια ευρώ, γιατί είσαι στον τόπο μου, κι εμείς είμαστε φιλόξενος λαός. Εντάξει???"

-"Χα χα, ωραίο παιχνίβι, μου αρεθει, ..χικ..", λέει ο Γερμανός. "Να το παίκθουμε τώρα, ...χικ..."

-"Λοιπόν, πρώτη ερώτηση: Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια, Χανς?» λέει ο γάταρος ο μπάρμαν.

Ξύνει το κεφάλι του ο Χανς, πρασινίζει, κοκκινίζει, περνά λίγη ώρα λέει στο τέλος:
-«Γάτα μήπωθ?? Αχ… δεν είμαι θιγουροθ …χικ… κερδίδειθ Γιαννάκη, ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο ..χικ»…

Γελάει κάτω από τη μουστάκα του ο τσολιάς, συνεχίζει ακάθεκτος:
-«Δεύτερη ερώτηση, Χανς. Τι είναι αυτό που κάνει γαβ γαβ ?»

Ξανά-μανα ξύνει την ξανθή του κεφάλα ο Γερμανός, δώστου δώστου, δεν τον βοηθάει η τεκίλα με την μπύρα στον οργανισμό του, όμως…:
-«Θκύλοθ μήπωθ??», λέει σε κάποια στιγμή «Ή …όχι, όχι, αχ, δεν κθέρω… … χικ....χικ.. Ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο».

-«Τρίτη ερώτηση» λέει ο Έλληνας, ενώ σκέφτεται «ω ρε γμτ, έπρεπε να το τραβήξω με την κάμερα αυτό, να το ανεβάσω στο YouTube να γελάσει και κανείς άλλος με τους ηλίθιους τούτους, φτου…»

Συνεχίζει όμως, έστω και χωρίς κάμερα…
-«Λοιπόν, εύκολη αυτή, Χανς: Τι γλώσσα μιλάνε στην Ελλάδα?»

-«Ω ρε παιβί μου, χικ, το ηκθερα αυτό, κατθε να βειθ …χικ… ω, ρε γαμωτο, το κθεχναω, ενώ το ηκθερα.» …μπλοκαρισμένος εντελώς ο Χανς, σκέφτεται, σκέφτεται…. «Ε, δεν κθερω, κθεχαθα, νομίδω Ελληνικά αλλά δεν κθέρω... χικ...», του λέει, «Ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο.»

…. Στην τσέπη του Γιαννάκη και αυτό το κατοστάρικο.

Τελικά, με τα πολλά, ο Γερμανός έχοντας χάσει τέσσερα κατοστάρικα κι έχοντας πιεί άλλο τόσο από το άπειρο ντίζελ που είχε πιεί πριν το παιχνίδι, σηκώνεται παραπατώντας, και λέει :
-«Γιάννη μου πάω για ύπνο γιατί έχω δαλιθτεί λιγάκι, ..χικ… αύριο να παίκθουμε το υπόλοιπο παιχνίβι, εντάκθει? Χικ…»

-«Εντάξει», λέει ο Έλληνας, «τα λέμε το βράδυ, τη γνωστή ώρα».

Παίρνει λοιπόν τα 400 "κερδισμένα" ευρώ ο Γιαννάκης ο καραμπουζουκλής, παίρνει και τα λεφτά από τις μπύρες που του πλήρωσε ο Γερμανός, τσεπώνει και επιπλέον τετρακόσια (δανεικά) από το ταμείο του μπαρ, διότι «αύριο θα μου σκάσει κι άλλα ο ηλίθιος ο Χανς και θα τα βάλω πίσω», βγάζει την X5 από το γκαράζ βάζει μέσα και το πρόσωπο, την «έτσι» για τσάρκα στην παραλία, στα μπουζούκια για γαρύφαλλα και δωδεκάδες πιάτα... «Καλά τη βόλεψα πάλι, ευτυχώς που μ έκανε η μάνα μου έξυπνο, α ρε ΈΛΛΗΝΑ ΜΑΓΚΑ ΑΘΑΝΑΤΕ ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΣΑΙ!!!!», χασκογελάει σ όλο το δρόμο, το λέει και στην κοπελιά - «Αχ καλέ τι έξυπνος που είσαι μωράκι μου» του λέει αυτή, άλλος τόσος σαν το παγώνι ο Γιαννάκης…

Ωστόσο ο Γερμανός πάει στο ΚΤΕΛ, παίρνει το λεωφορείο καθότι ξημερώματα πια, γυρνάει μετά από καμιά ώρα στο ξενοδοχείο ζωγραφίζοντας, τρώει κάτι ανακυκλωμένα πλαστικά που σερβίρουν εκεί για πρωινό, αφού έχει έρθει διακοπές με γκρουπ - ο γύφτος, σαν δεν ντρέπεται- και όλα είναι στην τιμή. Βέβαια μόνο που δεν τα βγάζει επι τόπου από την αηδία - και το ποτό συν τοις άλλοις, αλλά τι να κάνουμε… «Άλλη φορά τέρμα οι τεκίλεθ, σκέφτεται, αυτό θα αλλάκθω αφού με πιάνει το θτομάχι μου. Μια μπυρίτθα θα πίνω και τέρμα»…

Κοιμάται μετά, ξυπνάει μεσημεράκι, πίνει το απαράδεκτο νεροζούμι του ξενοδοχείου αντί καφέ, πίνει και τρία depon, και ξαναξεκινά για το μπαρ του Γιάννη αργά το απόγευμα, για να συνεχίσουν το παιχνίδι. Στο δρόμο μέσα στο λεωφορείο, όμως, σκέφτεται ο τι έγινε την προηγουμένη, και καταλήγει στο συμπέρασμα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά… «Χμμμ… μάλιθτα, κατάλαβα», λέει στον εαυτό του, «χάνω εγώ του δίνω κατοθτάρικο, χάνει αυτόθ μου δίνει πεντακοθάρικο είπαμε ε??».

Φτάνει στο μαγαζί, κάθεται στο μπαρ:
-«Γεια θου φίλε μου Γιαννάκη» λέει γελαστά...

-«Γεια σου κολλητέ μου Χανς, ομορφόπαιδο», λέει ο άλλος, κι από μέσα του «κοροιδάκλαααααα στραβοχυμένεεεε, πέντε βούγια δυό μουσκάρια, πώς είσαι έτσι ρεεεεεε….».

-«Γιαννάκη, πιάθε μια μπύρα!!!! Α, και να τελειώθουμε το παιχνίβι, για να φύγω κι εγώ , με περιμένουν θτο κθενοδοχείο νωρίθ γιατι αύριο φεύγει το γκρουπ μου πίθω για τo Dingolfing , εντάκθει??» λέει σοβαρός ο Χανς…

-«Και βέβαια, Χανς μου, κρίμα που θα σε χάσουμε τέτοιο πελάτη… Άντε, ξεκίνα εσύ, σειρά σου», κάνει ο μπαρμαν.

- «Λοιπόν Γιάννη, θέλω να μου πειθ τι είναι αυτό που άμα το κρατάθ είναι μπλε, άμα το πετάκθειθ θτη θάλαθα γίνεται κόκκινο, κι άμα το πετάκθειθ θτον αέρα γίνεται πράθινο», του κάνει ο Χανς.

Σκέφτεται ο - ξενυχτισμένος και χθεσινοβραδυνός - Έλληνας, σκέφτεται, μπαίνει στο Ιντερνετ από το κινητό, κοιτάζει, ξανακοιτάζει… Περνάει μισή ώρα, δεν έχει βρει απάντηση.
Τελικά, κι ενώ έχει γίνει ρόμπα στην κοπελιά του που είναι μπροστά, αναγκάζεται να παραδεχτεί:
- «Δεν ξέρω ρε Χανς, δεν ξέρω ρε μεγάλε, μ έπιασες, ορίστε, πάρε το πεντακοθάρικο»...

Τα παίρνει τα λεφτά ο Γερμανός, χαμογελαστά, και σηκώνεται...
-"Ε, αθ μην θυνεχίθουμε γιατί βιάδομαι πολύ και εθύ καθυθτερείθ Γιαννάκη" λέει, αφήνει και εφτά ευρώ για την μπύρα του και πάει να φύγει...

Ο Γιαννάκης δεν μπορεί να χωνέψει ότι έχασε… Κάθεται και σκέφτεται ολοδιαόλιστος, και βρίζει τη δασκάλα του στο Δημοτικό που δεν του τα έμαθε καλά και τον κατέστρεψε. Τον τρώει και η περιέργεια όμως... Ενώ λοιπόν ο Γερμαναράς ο τραυλός αλλήθωρος και αγαθιάρης είναι στην πόρτα, τον ρωτάει ο δικός μας :
-«Εντάξει βρε Χανς, οκ, δεν το ήξερα αυτό με τα χρώματα, και πήρες το πεντακοσάρικο. Πες μου όμως, τι διάολο ήταν?»

Κι ο Χανς, βγάζοντας 100 ευρώ:
-«Δεν κθέρω Γιάννη μου, ορίθτε, πάρε το κατοθτάρικο».

_____________________________________
_____________________________________

.....Εδώ τελειώνει το ανέκδοτο κι αρχίζει ο διακαής πόθος....
Δηλαδή η φαντασίωση του Έλληνα να κάνει με τα κρεμμυδάκια το Χανς, επειδή τόλμησε να πάρει την κοροϊδία χαμπάρι αφ ενός και τα λεφτά του πίσω αφ ετέρου.

All-time classic

Ελληνάρας με τζιπ, φανάρια Ζαχάρωφ και Βασ. Σοφίας, οχτώμισι το πρωί. Τον βλέπω από το λεωφορείο. Κατεβάζει το παράθυρο για λίγο, ίσα ίσα να κάνει νόημα προς το πεζοδρόμιο, στο παιδί που ψάχνει να καθαρίσει κανένα τζάμι. Ένα όμορφο μελαμψό σγουρομάλλικο παιδί, κάπου 20 χρονών.

Υπακούει πετώντας ο τσαχπίνης, με μια χαρά, ένα ζήλο, ένα χαμόγελο αυτοπεποίθησης. Αργεί αυτό το πρασινο φανάρι, τι ωραία... Χαμογελάει ενώ έχει ξαπλωθεί όλος πάνω στο παρμπρίζ. Απο την καλή, απο την ανάποδη, στέγνωμα. Κούκλα το κάνει.
Σκέφτομαι ότι ξυπνάει το πρωί -πού να μένει άραγε- βλέπει τον καιρό, παίρνει τη σκούπα και τον κουβά του, τα εργαλεία του, την επιχείρησή του όλη, και βγαίνει για δουλειά. Για δουλειά. Η δουλειά του. Οταν τον ρωτάνε "τι δουλειά κάνεις", απαντάει "καθαρίζω παρμπριζ στα φανάρια τέρμα Αλεξάνδρας. Όταν δεν βρεχει."

Ο άλλος, μέσα στο Τζίμνι, νωχελικός, κάτι ψάχνει. Νομίζω ότι κοιτάζει για κέρματα, αλλά ψάχνει τα τσιγάρα του. Τα βρίσκει. Ανάβει ένα. Ο μικρός τελειώνει και το σκούπισμα, πάει δίπλα του, πίσω από το τζάμι, περιμένοντας το ευρώ του, τα πενήντα λεπτά του, το κάτι του... Με το τσιγάρο στο χέρι, ο Ελληνάρας κάνει πως κοιτάζει για ψιλά στο λεβιέ. Τωρα το θυμήθηκε. Και οι λεβιέδες δεν βγάζουν ψιλά.
Ούτε καν κατεβάζει το τζάμι: "Τι να κάνω, δεν βρίσκω", κάνει στη νοηματική που μόνο τα γουρούνια μιλάνε, αλλά που όλοι καταλαβαίνουν. Το παιδί απλώς απομακρύνεται, πάει το χαμόγελο.
Γινεται γρήγορα κόκκινο αυτό το φανάρι, τι ωραία.

Ψάχνω να πετάξω λίγα κέρματα στο πεζοδρόμιο, δεν εχω. Την επομενη φορά όμως. Κρεμιέμαι από το παράθυρο και φωνάζω ο τι βρισιά μου 'ρχεται - μα, και το τζάμι του να ήταν ανοιχτό, τα παχύδερμα έχουν βαρηκοΐα, αυτό είναι γνωστό. Δεν θα άκουγε τίποτε... Άλλη φορά θα κυκλοφορώ με πέτρες κι εγώ μου φαίνεται, για πραγματικά γουρούνια, ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Συνθήματα δεν θα φωνάξω. Eίπαμε, δεν ακούνε ούτως ή άλλως τέτοιου είδους θηλαστικά.

Φτάνουμε στο Παίδων, ακόμα δίπλα μας ο μις Πίγκυ. Έχει στη θέση του συνοδηγού το δικό του παιδί, ενα αδυνατούλικο κάπου 8 χρονών, το οποίο εξασκείται στις εισπνοές Μάρλμπορο σκληρού.
Χωρίς ζώνη ασφαλείας - εκτεθειμένο. Έκθετο.

Η μαγκιά του ξεχειλίζει από τα μπατζάκια του πολλά βαρύ πατέρα. Μαγκιά στο μελαχρινούλη των φαναριών - μαγκιά με τον ιδρώτα του μελαχρινούλη. Και μαγκιά στον ΚΟΚ, σε κώδικες και νόμους - μαγκιά με κίνδυνο τη ζωή του παιδιού του.

Οι Έλληνες όμως λατρεύουν τα παιδιά τους, με τη σκέψη τους αναπνέουν, θυσία γίνονται γι αυτά. Δεν υπάρχουν πιο καλοί γονείς, αυτό είναι γνωστό στα πέρατα του κόσμου.
Κι είναι και φιλόξενοι, φιλότιμοι, γενναιόδωροι, οι Έλληνες. Πονετικοί. Ξέρουν από ξενιτιά.
Αποκλείεται να έχουν συμβεί αυτά λοιπόν.
Μάλλον εγώ δεν είχα ξυπνήσει ακόμη, κι όλα τα είδα στον ύπνο μου. Οχι, αποκλείεται να συνέβησαν.
Αποκλείεται να συμβαίνουν κάθε μέρα, τόσες φορές, στο ίδιο φανάρι, σε κάθε φανάρι.

Το ψιλό γαζί.

Πολλά λέγονται, και πολλά θα ειπωθούν, αλλά ας κοιτάξουμε και λίγο τι λεγόταν μέχρι χτές, συνοπτικά, έχουμε και δουλειές.

Ως απλός αναγνώστης του Ιντερνετ, εδώ και δέκα μέρες είχα την εντύπωση, μια και οι φήμες οργίαζαν, και το ΠΑΣΟΚ δεν τις διέψευδε(εδώ), πως αυτή η πρόταση περί Επικρατείας είχε ήδη γίνει στον Κώστα Σημίτη...

Ήταν τόσο ξεκάθαρο αυτό, όσο και το ότι το “ΠΑΣΟΚ” δεν τον ήθελε στην Α Πειραιά. Κανείς από την Ιπποκράτους δεν διέψευδε ούτε κι όσα διέρρεαν στον ηλεκτρονικό και μη Τύπο, από την πλευρά της Αριστερής Πρωτοβουλίας και των μπλογκ που έχουν συνδεθεί μ αυτήν (εδώ) αλλά και άλλων εντύπων (εδώ, σελίδα 11)… Κάθε άλλο.

Στο σποτ για τα 35 χρόνια ΠΑΣΟΚ, (εδώ) το πρόσωπο του κυρίου Σημίτη δεν είχε καν περιληφθεί, αφήνοντας τα 8 χρόνια έξω, και γιορτάζοντας τα υπόλοιπα 27. Έτσι λοιπόν είχαν ήδη καταστεί φανερές οι απόψεις και οι προθέσεις της ηγεσίας (?), σε όλο το ΠΑΣΟΚ - και στους πρώην και στους νυν, και στους επόμενους. Επομένως η όποια μεταγενέστερη φήμη περί ψηφοδελτίου Επικρατείας, στερείτο σοβαρότητας και στοιχειώδους εκτίμησης προς το πρόσωπο του κυρίου Σημίτη. Ποσω μάλλον εάν ήταν ΚΑΙ ψευδής.

Η πραγματική μομφή λοιπόν προς τον πρώην Πρόεδρο του Κινήματος, είναι ότι είναι περιορισμένης αντίληψης η τυφλός και κουφός, αφού όχι μόνο του το μετέφεραν και το έγραψαν αλλά και του το ζωγράφισαν - η μάλλον του το κινηματογράφησαν - και δεν το είδε. Ασχέτως του τι κυκλοφορούσε εντέχνως, υπονοώντας το αντίθετο, συμπεριλαμβάνοντας τον δηλαδή στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας. Νομίζω όμως πως μάλλον-ίσως-μπορεί δεν είναι τίποτε από αυτά ο πρώην Πρωθυπουργός, και απλώς δεν δέχτηκε αυτή τη φορά να εμπαίζεται το όνομά του για να έχουμε κάποιον να βαράμε και να διώχνουμε τελευταία στιγμή χειροκροτούμενοι, ως άλλοι Χότζες.

Κρίμα, στην εποχή των κινητών και των e-mails, πάντως, να προτιμάται από την ηγεσία ενός κόμματος το δι’ αντιπροσώπων και δι’ ανιχνευτών χαλασμένο τηλέφωνο. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έχει και καλά να μιμηθεί από τον πατέρα του, δεν χρειάζεται να επιλέξει το διασυρμό και τη σπίλωση του “απέναντι” και την σε όλα τα επίπεδα διγλωσσία.

Καλό το ψιλό γαζί, αλλά ξηλώνει εύκολα.

Κρίμα.

...δεν μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε όμως αυτά. Όχι όλα, κι άλλα πολλά...

Τον μόχθο του Ελληνικού λαού, τις θυσίες του, τους αγώνες του.
Δεν μπορούμε να του δείξουμε πού πήγαν, τί του πρόσφεραν.
Δεν μπορούμε να του θυμίσουμε τις αλλαγές που είχε δεί να μεταμορφώνουν την καθημερινότητά του, τη ζωή του όλη...

Κι όχι επειδή η ΝΔ τα γκρέμισε και τα απαξίωσε,
αλλά επειδή το κάναμε ΕΜΕΙΣ. ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ.

Γιατί? Γιατί το παραμύθιασμα είναι πρόσκαιρο, είναι πρόστυχο, αλλά είναι εύκολο.
Και κάποιοι -λίγοι αλλά αρκετοί - επιδέξιοι επίδοξοι μόνο αυτό ξέρουν, και μόνο αυτό θα μπορούν.
Σέρνουν στην προκρούστεια κλίνη λοιπόν όσους ξεχώρισαν εχτές,
να μη φανεί το δικό τους χαμηλό ανάστημα αύριο, που θα τους αντικρίσει ο κόσμος.

Κρίμα.
Αναμενόμενο, αλλά κρίμα.

Πώς χάνεται το κύρος των μπλόγκερ.

"Μπλογκερ είμαι, ο τι γουστάρω κάνω" ο υπότιτλος...

Το θέμα έχει ως εξής.

1. Ο Δήμος Ιεράπετρας αποφάσισε πως η κατάσταση με τις παντός είδους αφισοκολλήσεις, έχει παραγίνει. Πανώ απλώνονται από τον ένα στύλο της ΔΕΗ στον άλλο. Το αγγελτήριο για την σημερινή κηδεία καλύπτεται από "αντίπαλο" γραφείο κηδειών με αγγελτήριο για το αυριανό μνημόσυνο. Βλέπεις το μισό "κηδειόχαρτο" να καλύπτεται απο την αφίσα για τον Πλούταρχο στο Ηράκλειο. Και διάφορα άλλα ευτράπελα η τραγικά.

2. Ο νέος δημοτικός κανονισμός, λοιπόν, λέει πως τα αγγελτήρια θα αναρτώνται αποκλειστικά σε συγκεκριμένους κυλίνδρους, τοποθετημένους σε στρατηγικά σημεία διπλα στις εκκλησίες, με ξεχωριστές στήλες για κάθε ένα απο τα τρια γραφεία της πόλης. Όποιος απο τους τρείς παραβεί τον κανονισμό εχει πρόστιμο, το πρώτο θα είναι μικρό, ενώ μεγαλύτερο για τη δεύτερη παράβαση.

3. Ένας από τους τρείς ιδιοκτήτες γραφείου τελετών, λοιπόν, κι ενώ έχουν τοποθετηθεί οι κύλινδροι, κι έχουν ενημερωθεί και οι τρεις, παραβαίνει τον κανονισμό. Και κολλάει το αγγελτήριο όπου του ήρθε. Και του επιδίδεται πρόστιμο. Το πληρώνει, και μετα λίγες μέρες ΞΑΝΑπαραβαίνει τον κανονισμό. Και του ΞΑΝΑεπιδιδεται πρόστιμο, αυτη τη φορά τσουχτερό. 300 ευρώ. Ο εν λόγω κύριος, εν πνεύματι εξυπνακισμού, επιδίδει με τη σειρά του το πρόστιμο στους συγγενείς του νεκρού για να το τακτοποιήσουν, που ουδεμία ευθύνη φέρουν, βέβαια.

4. Μια εξυπνούλα "δημοσιογράφος", που έχει δηλωθεί δια των πράξεών της "με την αντίπαλη δημοτική παράταξη" η κοπέλα και γράφει, ηχογραφεί και κινηματογραφεί οπουδήποτε και για οποιονδήποτε κρίνει σκόπιμο και συμφέρον - και μπράβο της, με γεια της με χαρά της - παίρνει λοιπόν η κοπέλα αυτή όλα τα παραπάνω, κόβει και συγκολλά κατά το δοκούν και (πολιτικά, φαντάζομαι) "επικερδές", και παρουσιάζει ενα ρεπορτάζ που, ούτε λίγο ούτε πολύ, κατηγορεί το Δήμο οτι επέβαλε πρόστιμο στους ...συγγενείς του νεκρού!!!!!!

5. Κι εκεί μπαίνει και το ...ειδησεογραφικό "τρωκτικό", με τη γνωστή του τολμηρή, έγκαιρη και έγκυρη ενημέρωση, ολίγον ανώνυμη αλλά τα έχει αυτά το θαρραλέο ρεπορτάζ, αφιερώνει ενα εξαιρετικό ποστάκι (εδώ) καθυβρίζοντας το Δήμαρχο Ιεράπετρας, κι ο λόγος, δε, είναι ότι έτσι το είπε η έτερη έγκριτη και αμερόληπτη προαναφερθείσα"δημοσιογράφος" εξ Ιεραπέτρας. Σοβαρός λόγος.
Ο Αντ1 μπαίνει στο χορό πασίχαρος αλλά τουλάχιστον δίνει και στο Δήμαρχο το μικρόφωνο, να "απολογηθεί"...
Οταν έρχεται εντός της ημέρας η γραπτή απάντηση του Δημάρχου, το τρωκτικό τη δημοσιεύει τσεκουρεμένη (εδώ), μια και η ολόκληρη (εδώ) ΔΕΝ τον συμφέρει, αφού επαναλαμβάνει τις ύβρεις. Προφανώς αντιλαμβάνεται ότι έτσι το εκθέτει - άσε που ίσως χρειαστεί να κατεβάσει και το αρχικό κείμενο - ζόρικος αποδείχθηκε ο συγκεκριμένος Δήμαρχος και με το λαϊκισμό δεν έχει παρτίδες, δεν πολυμασάει...

edit: Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου, 2009.

Μετά την απάντηση του Δημάρχου, το τρωκτικό ξαναχτυπά, λέγοντας ΑΚΡΙΒΩΣ τα ίδια, αυτή τη φορά με αναδημοσίευση άρθρου της εφημερίδας (εδώ) που εκδίδει η παράταξη της μειοψηφίας, και που εξέδιδε και ως Δημοτικη Αρχή.
Να ληφθει δε υπόψιν, ότι με την αλλαγή της Δημοτικής Αρχής, το Γενάρη του 2007, οι διαφημίσεις και τα άρθρα προς δημοσίευση στην "Διέξοδο", εξακολουθούσαν να αποστέλλονται στο φαξ του ....Δημαρχείου, με την ένδειξη "προς εφημερίδα ΔΙΕΞΟΔΟ"!!!
Να υποθέσω δε πως το ότι η νυν Δημοτική Αρχή πρόσκειται στο ΠΑΣΟΚ, η απελθούσα είναι της ΝΔ, και έχουμε βουλευτικές εκλογές, είναι εντελως συμπτωματικό και ουδεμια σχέση έχει τόσο με σκοπιμότητα, όσο και με το διακρινόμενο "στίγμα" του δημοφιλούς μπλόγκ.

Μάλιστα. Ωραία σκηνικά.

Και αυτό ΟΛΟ, δηλαδή το νούμερο 5, είναι εκείνο για το οποίο θα πρέπει εγώ να παλέψω, ως μπλόγκερ, για να μη μου θίξουν την ελευθερία του .....λόγου?

Η ξετσιπωσιά, η επηρμένη ανευθυνότητα και η ανερυθρίαστα κακή προαίρεση??

Καλέ τι μας λες...

Ειδικά από τη στιγμή που το συγκεκριμένο ανώνυμο "μπλογκ" μου ΑΠΟΚΛΕΙΕΙ τη διάδραση, δηλαδή ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΩ, διαμαρτυρόμενη/απολογούμενη/αμυνόμενη, εγώ ως μπλόγκερ ίσα ίσα που ΑΠΑΙΤΩ να βρουν έναν τρόπο να το ελέγξουν και το τρωκτικό και τα πάσης φύσεως άπληστα θηλαστικά τελοσπάντων.

Ουδόλως, εξάλλου, διαφέρει αυτού του τύπου το μπλογκ από οποιοδήποτε έντυπο μέσο, που ΔΕΝ λειτουργεί ανεξέλεγκτα, βέβαια. Και κυρίως, το έντυπο ειναι μεν μονόδρομης πληροφόρησης, αλλά ΔΕΝ είναι ανώνυμο...

Να υπάρξει λοιπόν ρύθμιση, όπως υπάρχει στην υπόλοιπη Ευρώπη για το καλό των υπολοίπων μπλόγκερς, που διαθέτουν αν όχι επίπεδο, τουλάχιστον τσίπα.

Εξάλλου, εκτός του ότι δεν είναι γνωστό εάν κι από ποιούς χρηματοδοτείται ο ανώνυμος γράφων -κάτι που σαφώς και έχει σχέση-, εκτός του ότι αμαυρώνει ονόματα και θίγει προσωπικότητες ψευδόμενο ασύστολα ή, στην καλύτερη, (ανα)μεταδίδοντας απλώς ενα κάρο ανεξακρίβωτες πληροφορίες, δυσφημεί όλους τους μπλόγκερς στις συνειδήσεις των σοβαρών ανθρώπων που σερφάρουν στο διαδίκτυο.

ΑΠΑΙΤΩ λοιπόν να γίνει κάτι, έστω με τα μπλογκς υψηλής επισκεψιμότητας. Κάτι στο οποίο θα συμμετάσχουν και οι ίδιοι οι μπλόγκερς, έστω γνωμοδοτικά, με όσο κύρος τους έχει απομείνει. Δημοσίως και διαφανώς.

Αν δεν γίνει τώρα, θα έλθει αργότερα η ρύθμιση, ερήμην μας, κάποια στιγμή.

Μπροστά σε νέες δυνατότητες που μας δίνει η όποια πρόοδος της τεχνολογίας, τα δικαιώματα ανέκαθεν προηγούνταν, και η θέσπιση αντιστοίχων υποχρεώσεων βάσει νομικού πλαισίου πάντα έπεται..
Έπεται - ποτέ δεν έχει παραλειφθεί.
Θα γίνει, και να το βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Εμείς οι ίδιοι ως θιγόμενοι πλέον, θα το απαιτήσουμε κάποια στιγμή.
Δεν θα είμαστε πάντα 30ρηδες μπλογκεράδες, όλο φρου φρου κι αρώματα. Αύριο θα θίξουν την εταιρεία μας, εμάς, τα παιδιά μας. Τότε θα έχουμε πολλά να ρισκάρουμε.

Εάν κάνουμε πως δεν το βλέπουμε, νομίζοντας ότι θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας η ανάγκη αυτή για ύπαρξη νομικού πλαισίου, και εξομοιώνοντας πρώτοι εμείς την καλοπροαίρετη ερασιτεχνική δημοσιογραφία, τον άκακο σχολιασμό και τα αγαθά ψηφιακά προσωπικά ημερολόγια με τη δυσφήμηση και την σκόπιμη παραπληροφόρηση, τα χλωρά θα έχουν ηδη καεί μαζί με τα ξερά, και η αξιοπιστία των μπλογκς ήδη θα έχει κηλιδωθεί ανεξίτηλα.
Δεν θα συμμετάσχουμε σε ότι αποφασιστεί.
Θα είμαστε το πρόβλημα, κι όχι μέρος της λύσης του.

Δικό μας -προς το παρόν- το πεπόνι, δικό μας και το μαχαίρι.
Σε λίγο, όπως πάμε, το μαχαίρι θα μας το πάρουν. Μην πω ότι θα το παραχωρήσουμε, ιδία βουλήσει...

Φιλοτιμία, φιλευσπλαχνία και άλλα τινά...

Διαβάζω στο σημερινό Τύπο...

Xτύπησαν με αμυντική χειροβομβίδα το «Στέκι Μεταναστών»

"Tα κίνητρα της επίθεσης με χειροβομβίδα προχθές το βράδυ στο νεοκλασικό της οδού Τσαμαδού 13 όπου στεγάζεται το Στέκι Μεταναστών και το Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα προσπαθούν να διαλευκάνουν τα μέλη της οργάνωσης και η Ασφάλεια Αττικής."

Νομαρχίες εκώφευσαν για τους άστεγους

"Δυστυχώς, οι νομαρχίες δεν έδειξαν την απαιτούμενη διάθεση συνεργασίας, ώστε να προχωρήσουμε το επιχειρησιακό σχέδιο για ένα εθνικό πρόγραμμα υποστήριξης και φροντίδας αστέγων."

Eγκαλείται και πάλι η χώρα για τα δικαιώματα των Ρομά

"Η προσφυγή που κοινοποιήθηκε στις αρχές της εβδομάδας στις ελληνικές αρχές έγινε από το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι και αφορά επιχείρηση έξωσης εκατοντάδων Ρομά....
...η Ελλάδα έχει πολλές φορές επικριθεί και καταδικασθεί από διεθνή όργανα (Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων, Οργανισμός για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, ΕΔΔΑ) για την αποτυχία της να λάβει επαρκή μέτρα ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες διαβίωσης των Ρομά και για την έλλειψη πολιτικής στέγασης, παρότι έχει στο παρελθόν λάβει παχυλή κοινοτική χρηματοδότηση για τον σκοπό αυτόν.
Στη συγκεκριμένη υπόθεση, η Ελλάδα κατηγορείται για παράβαση των άρθρων 3 (περί εξευτελιστικής μεταχείρισης και βασανιστηρίων), 8 (σεβασμός της κατοικίας και προστασία της οικογένειας) και 14 (περί ρατσιστικής συμπεριφοράς) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου."

...Θα μου πείτε "το κακό κράτος δείχνει και σ' αυτούς την αναλγησία του..." "η κακή (ακρο)δεξιά", οι "κακοί Νομάρχες", "ο κακός Δήμαρχος'.....

Ας μου επιτραπεί η παρατήρηση ότι εάν το κράτος, ο Δήμαρχος, οι Νομάρχες, οι πολιτικοποιημένοι θαμώνες των Εξαρχείων,
εάν όλοι αυτοί γνώριζαν ότι θα είχαν να κάνουν με τους υπόλοιπους, φιλότιμους και σπλαχνικούς Έλληνες, που είναι παιδιά μεταναστών κι εγγόνια προσφύγων, εάν είχαν την αμυδρότατη εντύπωση, ότι απέναντι σε τέτοια συμπεριφορά τους θα επισειόταν και το ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ υπολογίσιμο πολιτικό κόστος, ΔΕΝ ΘΑ προχωρούσαν σε εξώσεις, δεν θα υπεξαιρούσαν τα λεφτά των χρηματοδοτήσεων, δεν θα αδιαφορούσαν για τους αστέγους...
Δεν θα τολμούσαν γιατί δεν θα τους έπαιρνε...

'Οπως δεν τους παίρνει να μην δώσουν τις "αποζημιώσεις", να μην καταβάλουν τα τριχίλιαρα, να καταλύσουν το πανεπιστημιακό άσυλο, να τα βάλουν με την Εκκλησία και τόσα άλλα ψηφοκραχτικά...
Και γι αυτό αυτά δεν τα αποτολμούν...
Δεν τους αφήνουμε ΕΜΕΙΣ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο - είτε πολλοί και κόσμια, είτε λίγοι αλλά τραμπούκικα διαμαρτυρόμενοι...

Ό τι είμαστε εμείς είναι κι εκείνοι που εκλέγουμε ή που αφήνουμε να μιλάνε για μας, ό τι τους περνάμε πιάνουν - είναι η αντανάκλασή μας στα έδρανα, τα δημαρχεία και την κοινωνία των πολιτών...
Για κάποια κακώς κείμενα, λοιπόν, δεν φταίει ο απέναντι "κακός" - φταίει απλά ο κακός μας ο καιρός.

Στέκι Μεταναστών - Ηλίθιοι: http://tinyurl.com/b9s8co
Άστεγοι - Νομαρχίες: http://tinyurl.com/czkueu
Ρομά - Δημος Αθηναίων/Ελλάς γενικώς: http://tinyurl.com/cznlnr
Προς το παρόν, γκρουπ στο facebook :http://tinyurl.com/c69q8v
Ελληνικο Παρατηρητήριο του Ελσίνκι:http://tinyurl.com/da5crp
Ευρωπαϊκή Επιτροπή Κοινωνικών Δικαιωμάτων: http://tinyurl.com/cav6u3
ΟΑΣΕ- Ελληνική προεδρία 2009: http://tinyurl.com/bwxcs9
ΕΣΔΑ: http://tinyurl.com/apnujh

Παιδιά και δυο φορές παιδιά...

Κι αφού πρόσφεραν, χάρισαν, έδωσαν, δόθηκαν, τώρα είναι κάπου ξεχασμένοι...
Η σκέψη τους συνήθως είναι θολή, πλημμυρισμένη από αναμνήσεις ενός μακρινού παρελθόντος.
Κι όταν, φορές, φωτίζεται, όταν αναγνωρίσουν το παρόν, τότε σκοτεινιάζει η ψυχή τους.
Γιατί η μόνη γνώριμη φιγούρα γύρω τους είναι η μοναξιά.

Δεν έχει εγγονάκια, δεν έχει ανίψια, δεν έχει παιδιά.
Τα γελάκια και οι φωνές τους, τα μαλώματα κι οι αγάπες τους, δεν είναι για τους ανήμπορους.
Κι ειδικά τις μέρες χαράς, η ανημπόρια η έρμη χτυπά σαν τη βροχή στον τσίγκο.
Και γι' αυτό τα νιάτα πάνε με τα νιάτα.

Η γιαγιά μου που με μεγάλωσε, μου έλεγε όμως μια ιστορία.

Πάει, λέει, η μάνα με το παιδί της περίπατο στο δάσος...
"Τι το θέλεις παιδί μου το κούτσουρο αυτό?"
"Θα το φυλάξω, μανούλα, να φτιάξω μια μέρα και σε σένα ένα ξύλινο πιάτο όταν τα χέρια σου θα τρέμουν, σαν αυτό που έχεις στον παππού."

Η γιαγιά μου ήταν από τους τυχερούς. Δεν φωτιζόταν η σκέψη της, ούτε μια στιγμή.
Ηταν ξεχασμένη και από τον εαυτό της ακόμα.
Κι αυτό ευτυχία είναι, τελικά.

Καλή τους χρονιά.
Καλή μας χρονιά.
Και λίγη μπέσα.

Τι είναι αυτό?
Μια κουβεντούλα για κείνους που μας μεγάλωσαν...

-Ευχαριστώ Περικλή...